Gepost door: pharailde | juli 24, 2021

Putjes

Vrijdag 2 juni wordt er aangebeld. We krijgen de mededeling dat we op maandag een tijd zonder gas zullen zitten, aangezien ze bij ons en bij de directe buren een nieuwe gasaansluiting moeten plaatsen. Zo gezegd, zo gedaan: voetpad deels opengebroken, fietspad deels opengebroken, en de noodzakelijke werken uitgevoerd. Toen ik ’s avonds thuiskwam, waren ze nog bezig bij de buren (bij ons was de gastoevoer inmiddels weer in orde), en lag er een berg puin en asfalt pal voor de oprit, die dus niet bruikbaar was. Gezien het uur, vermoedden we dat ze dit op dinsdag wel in orde gingen brengen.

Niet dus. De putten in het voetpad werden wel gedicht (onder andere op mijn thuiswerkddag, met de nodige lawaaihinder), maar er bleef nog een put in het fietspad, alsook de berg afval. Daarvoor was het wachten tot donderdag. De oprit was pas weer beschikbaar op vrijdag (9 juni) vermits alle signalisatie was blijven staan.

Het voorgaande klinkt inderdaad helemaal niet erg, ware het niet dat ze het de voorbije jaren noodzakelijk vonden om in de straat minstens om de twee, drie maanden een en ander open te gooien, al dan niet voor eigen deur. Dan was het Fluvius, dan was het Farys, dan was het Proximus, of nog een andere dienst, en dan zwijg ik nog over de (lawaai)hinder van de werken voor de fietsonderdoorgang, ruim 100 m verder.

Alle hinder was nu dus voorbij? Nope. We hadden twee, drie weken geleden al een bericht in bus gekregen dat Fluvius aan de elektriciteit ging werken en dat we op woensdag 14 juni enkele uren geen stroom gingen hebben. Op maandag reeds werd het voetpad hier en daar in de buurt opengegooid (weliswaar op andere plaatsen dan de week ervoor), ditmaal op de grens met de buren. De oprit bleef, met vakkundig gemanoeuvreer en een galante chauffeur (jawel, die zijn er ook), gelukkig wel bruikbaar.

Met het stukje nieuw asfalt in het fietspad

De dag erop gebeurde er niets, op woensdag (de 14de dus) bleef het ook zeer rustig – ik zag alleen gedurende korte tijd enkele werkmannen bezig in de put voor de deur – en is de stroom op geen enkel moment afgeschakeld. Voor de rest bleef alles liggen zoals het lag. Pas op dinsdag 20 juni werden enkele putten gedicht, waaronder deze voor de deur, maar nog niet allemaal. Blijkbaar was zaterdagochtend (24 juni) een geschikter moment om de laatste te dichten. Helaas lukt het ook niet om alle stenen die ze losgemaakt hebben, opnieuw te gebruiken en moet er steeds een slijpschijf aan te pas komen om nieuwe stenen op het juiste formaat te zagen 😦

We zijn nu weer zeer benieuwd wanneer we de volgende putjes mogen verwachten.

Gepost door: pharailde | juli 19, 2021

Vakantie 2021 – dag 3 (19/7)

Heel strikt genomen is dit eigenlijk de eerste echte vakantiedag. De voorbije dagen waren weekend

De tentoonstelling Frida Kahlo – her photos in de Sint-Pietersabdij stond al een tijdje op onze wenslijst. Hoewel de Gentse Feesten door de coronamaatregelen – helaas – al het tweede jaar op rij afgelast werden, zijn de musea deze ‘feestweek’ toch gratis voor Gentenaars. Dus reserveerden we tickets voor vanochtend. Dat is dan weer een voordeel van de coronamaatregelen en de verplichte reservaties, er is geen stormloop in museumzalen.

De tento is een selectie van zo’n 240 foto’s uit Frida Kahlo’s persoonlijke collectie van meer dan 6.000 foto’s, die zij en haar man, Diego Rivera, bijgehouden hebben.

We zagen portretten van Frida en Diego, familiefoto’s, foto’s die zij zelf genomen hebben, foto’s van bevriende fotografen, foto’s betreffende hun interesses, foto’s waarin Frida geknipt heeft … Interessant materiaal dus. Meer uitleg over de betekenis ervan vind je in de link in het begin.

Toch een paar kanttekeningen. Het gros van de foto’s dateert van de eerste helft van de twintigste eeuw, en zijn dus (zeer) klein van formaat, waardoor het soms heel moeilijk was om iemand te herkennen, soms extra bemoeilijkt door de weerspiegeling in het glas van de kaders. Een vergrote reproductie ernaast, was meer dan eens wenselijk. Bovendien was ook de tekst van de onderschriften zeer klein afgedrukt (en was hier en daar wat meer uitleg ook wenselijk), met witte letters op een gekleurde achtergrond en dus een slechter contrast, en hingen de onderschriften zeer laag. Heel moeilijk leesbaar dus. En jawel, wij zijn al een dagje ouder en onze ogen zijn achteruit gegaan, maar vlak na ons liep een jong koppel, prille twintigers schatte ik, en ook hij had opmerkingen over de vreselijk kleine onderschriften.

Gepost door: pharailde | juli 18, 2021

Vakantie 2021 – dag 2 (18/7)

Ons terras wordt – vanaf de lente – opgefleurd met eenjarige en vaste planten in bloembakken en potten. In de loop van april (afhankelijk van het weer) gaan we dan naar het tuincentrum om een nieuwe voorraad. Helaas waren er sindsdien een aantal planten uitgebloeid/opgegeten door de slakken/kapotgegaan, en wilde dochter E. groen en bloemen op haar balkonnetje.

Dus trokken we vandaag naar het tuincentrum. En dat blijkt telkens weer een dagactiviteit: je bent direct een hoop tijd kwijt in de winkel om je keuze te maken (en de winkel te doorlopen), en bij thuiskomst wacht het grootste werk, alles planten. Dat is gelukkig wel leuk werk, en we genieten van het resultaat.

Gepost door: pharailde | juli 17, 2021

Vakantie 2021 – dag 1 (17/7)

De dag begonnen met wat langer te slapen (zoals elke zaterdag 🙂 )

Na een ochtend met huishoudelijke klussen (ook zoals elke zaterdag, vakantie of geen vakantie), in de namiddag eindelijk kunnen genieten van zalig zomerweer, na weken van donkergrijze luchten en perioden van regen.

In de schaduw op het terras met lectuur, meer moet dat niet zijn.

(Foto van juni vorig jaar, maar geeft goed de sfeer weer)
Gepost door: pharailde | juli 16, 2021

Vakantie 2021 – dag 0 (16/7)

Vrijdagavond ca. 17 u.

De laatste werkdag zit erop en ik geniet van een bijzonder maar eigenlijk kortstondig moment: het besef dat de maximale vakantietijd nu voor mij ligt!

Maar vakantie of niet, eerst wacht ons nog de wekelijkse jacht en visvangst in de Colruyt.

De vakantie werd dan wel gezellig ingezet in ons ‘huisrestaurant’, samen met dochter E., dochter M. en schoonzoon M.

Gepost door: pharailde | mei 15, 2021

Even weg

Vorige week (eerste week van mei) zijn we even de dagelijkse beslommeringen ontvlucht. Maandag, na de werkdag, deden we van inpakken en wegwezen, en trokken naar Oostende, waar we voor vier nachten geboekt hadden in het Thermae Palace Hotel. We hadden nog even gedacht aan een vakantieverblijf, maar daarvoor moet je veel meer gerief meenemen, en ook voor alles zelf instaan. We wilden ook absoluut een verblijf met zicht op zee (zalig om te slapen met het geruis van de zee op de achtergrond), en aangezien er in Oostende (dat we het beste kennen) slechts twee hotels op de dijk blijken te zijn, kozen we voor het stijlvolle erfgoed, geopend in 1931.

We hebben gewandeld, gelezen, gebabbeld, aan cultuur gedaan, en ook gewoon op een bankje of vanop de kamer genoten van de zee en het nietsdoen. Niets spectaculairs dus.

Voor onze annalen:

Weer. De weersvoorspellingen waren helaas ronduit slecht: fris tot koud, veel wind, regen, bewolkt en heel af en toe eens de zon. Maar gelukkig bleek de realiteit heel wat rooskleuriger. De wind, die hebben we gevoeld. Toen we op dinsdagochtend op weg waren naar een warenhuis om wat drank te kopen, was het echt beuken tegen de wind (volgens weerbericht 7 Bft). Koppigaards als we zijn, wilden we natuurlijk op de dijk (Mariakerke) lopen, waar die wind logischerwijs veel krachtiger is. Het was wel fascinerend, ook om de woelige zee te zien. Gelukkig scheen wel de zon. Het zand op ons hoofd en in onze kleren namen we er wel bij. Die wind hebben we sommige nachten ook gehoord: het was alsof er constant iemand op een hoog fluitje aan het blazen was. Toen bleek dat we dat geluid hoorden via de ventilatieroosters in de gang en de badkamer (wellicht omdat het raam openstond), konden we gelukkig de tussendeur sluiten en rustig verder slapen. Maar tot onze verbazing werden we het grootste deel van de tijd getrakteerd op zon (en af en toe wat regen). Zoals de laatste vrijdag, toen we na het uitchecken nog de rest van de dag rondgewandeld hebben, onder een stralende, deugddoende zon, niet te warm en een matige wind (en ’s avonds keek ik in de spiegel tot mijn grote verbazing naar een rood gezicht, gelukkig zonder pijn).

Wandelingen. Tot aan de rode dozen van Arne Quinze (langs het strand en terug op de dijk), naar het warenhuis in Mariakerke; naar het kerkje O.L.V.-ter Duinen (een steevaste bestemming als we in Oostende zijn) en de schaarse duinen daarachter (op de dijk – bleek daar ook een soort wielerwedstrijd te zijn met ongewone fietsmodellen, zoals ligfietsen, koerstandems, koersfietsen met 2 achterwielen, enz.  – en terug langs het strand); tot aan het veer aan de Vistrap en in de buurt van Lange Nel, met inbegrip van de beide strekdammen (ditmaal niet op het oude staketsel, hoewel dat doorgaans ook een vaste bestemming is). Wederhelft E. is ook af en toe in zijn eentje gaan wandelen, als ik meer zin had om wat te lezen.

Het weer had als voordeel dat er maar weinig volk op de been was, wat ik sowieso al veel aangenamer vind, maar in deze coronatijden helemaal een zegen was, waardoor het niet nodig was om met een mondmasker rond te lopen. Het verschil met die laatste, zonnige vrijdag was al duidelijk zichtbaar. Niet dat het al koppen lopen was, maar er was duidelijk veel meer volk op de been, en ik was zeer blij dat we weg waren voor het weekend, zeker omdat het dan de eerste dag was waarop de terrassen weer open mochten.

James. Voor donderdagmiddag hadden we tickets gekocht voor het splinternieuwe bezoekerscentrum bij het huis van James Ensor. Ik vind dit zeker een meerwaarde want je krijgt veel meer info over wie Ensor was en de tijd waarin hij leefde, dan als je, zoals we jaren geleden nog gedaan hebben, alleen het huis bezoekt. Zo wist ik niet dat het gezin in dezelfde straat komen wonen is, toen hij nog kind was (op de hoek van de Van Iseghemstraat en de Vlaanderenstraat, richting dijk) en daar blijven wonen is tot in 1917, toen hij verhuisde naar de winkel die nu bekend staat als het woonhuis van Ensor.

Gent. Door een samenloop van omstandigheden moesten we op dinsdag- en donderdagavond toch nog eens over en weer naar Gent. Ik volgde de voorbije maanden op dinsdagavond een cursus over de geschiedenis van Gent aan de hand van de collectie van het STAM, maar omdat door corona de week voor de paasvakantie alle lessen geschrapt werden, viel de laatste les nu in deze week. Dus ging ik naar het STAM en kon wederhelft E. thuis piano oefenen (een piano was niet voorzien in het hotel). Op donderdag heeft wederhelft E. pianoles en nog een ander muziekvak, en had ik een afspraak om vijf uur voor mijn eerste coronavaccin. Daar ging het zowaar zodanig vlot, dat ik mijn prik zelfs een kwartier vroeger kreeg.

Eten. Daarover had ik me wel wat zorgen gemaakt, aangezien de horeca nog steeds gesloten was door de coronamaatregelen. Maar zoals het dikwijls gaat, viel alles in de plooi en waren het zorgen om niets. Een paar dagen voor vertrek kregen we een mail van het hotel dat we in het hotelrestaurant een avondmaal konden bestellen, dat op de kamer kon gegeten worden.

Daarvan konden we helaas maar tweemaal gebruik maken, want als puntje bij paaltje kwam, konden we ten laatste om 20 u. eten krijgen (i.p.v. 21 u. zoals in de mail stond). Dit omdat het zeer kalm was. Maar omdat we op dinsdag en donderdag naar Gent moesten, konden we pas tegen half negen terug zijn. Dus moesten we dan een maaltijd laten leveren. Dat was minder evident dan het leek. Via een website die ze ons aangeraden hadden, beschikten we wel over een lijst van mogelijkheden maar ofwel was het restaurant toch dicht die dag, ofwel leverden ze niet meer op dat uur, ofwel was het alleen ontbijt en/of lunch, ofwel moest je al de dag ervoor bestellen, enz. Maar soit, uiteindelijk konden we toch iets van onze gading bestellen.

Corona zorgde dan wel weer voor een ander voordeel. ’s Ochtends mocht er maar één iemand per kamer naar beneden om het ontbijt te halen (dat ook op de kamer genuttigd moest worden). Die kon dan een plateau (laten) vullen met de zaken die je anders gewoon aan het buffet kon nemen. Sommige dingen kon je kiezen, andere werden automatisch op de plateau gezet. Alles was individueel verpakt en per persoon kreeg je ook een zakje met enkele broodjes en twee koffiekoekjes. Aangezien ik niet ontbijt en wederhelft E. ’s ochtends niet zo veel eet, hadden we elke dag ruim voldoende om de rest als middagmaal te eten (leve een koelkast(je) op de kamer), en moesten we ons daarover ook geen zorgen meer maken.

Commercialisering. Misschien een te ruim woord voor een aantal dingen die ons opvielen (en zeker niet allemaal nieuw zijn, maar om een of andere reden ons nu echt opvielen). Zo wordt er geknabbeld aan de randen van elke vierkante meter open ruimte om flatgebouwen en flatgebouwen en flatgebouwen bij te zetten, almaar meer, almaar hoger, almaar lomper, almaar lelijker. Zo wordt er naarstig gebouwd in de buurt van Lange Nel, de vuurtoren, zodat het soms moeilijk wordt om haar te zien staan tussen de buildings en de kranen.

Hetzelfde fenomeen zagen we in straten parallel met de dijk: hogere buildings dan de gebouwen op de dijk, en zodanig georiënteerd, dat ze een deel van de appartementen kunnen aanbieden als “met zicht op zee” [ergens in de verte]. Ook aan de ruimte rond O.-L.-V.-ter Duinen wordt duchtig geknabbeld met nieuwbouwprojecten, zowel hoog- als laagbouw. De site van het kerkje wordt meer en meer een relict van het verleden, het contrast met de omgeving wordt alleen maar groter.

(Bedenking: in het bezoekerscentrum van James Ensor kregen we ook beelden van het Oostende uit zijn tijd te zien. Nu kijken we daar een stuk nostalgisch op terug, met een gevoel van weemoed om dit verloren gegane erfgoed. Maar de toenmalige Oostendenaar keek misschien wel met dezelfde aversie naar die bouwwoede en de complete metamorfose van zijn/haar stad).

Waarom mij dat vroeger nooit opviel, weet ik niet, maar ik had ook moeite met de eindeloze rijen van strandcabines. Ik kan wel verstaan dat het handig is bij een vakantie aan zee om zo’n cabine te huren, maar vanop de dijk verlies je wel alle contact met zee en strand. Er zijn veel omstandigheden waarbij een wandeling op het strand, dicht bij de zee, niet mogelijk is, en dan is de dijk een leuk alternatief. Er is op veel plaatsen zelfs zitmeubilair geplaatst, maar ik kan je verzekeren, vanop een bankje naar de achterkant van zo’n cabine staren ipv naar de zee, is toch niet mijn idee van vakantie aan zee. En dan zwijg ik nog van het nieuwste fenomeen de laatste jaren, de strandbars, die vorige week in allerijl werden opgetimmerd om klaar te zijn om eindelijk te mogen openen op zaterdag. Die veranderen dat boeiende landschap van zee, wolken en zand stante pede in een fuifcultuur (om een ander, geld spenderend, publiek aan te trekken) waarin ik mij helemaal niet kan vinden. Maar bon, dat is vooruitgang zeker.

Zwembad (bijdrage door wederhelft E.). En dan is er nog dat (on)bekende monument in de oksel van het Thermae Palace Hotel: een parel van brutalistische architectuur, het stedelijk zwembad, ontworpen door de architecten Paul Felix en Jan Tanghe. We beseften het niet, maar we waren daar tijdens de laatste dagen dat bezoekers er nog konden gaan zwemmen. We verlieten Oostende op vrijdag en zondag sloot het definitief zijn deuren … Hopelijk krijgt het gebouw nog een tweede leven en moet het geen baan ruimen voor nog meer appartementen en … Zucht.

Anyhow, we hebben vier zalige dagen achter de rug, en die verandering van omgeving heeft meer dan deugd gedaan . Volgende maand hebben we zowaar ook nog een weekendje Brussel geboekt, weer iets om naar uit te kijken!

Gepost door: pharailde | maart 14, 2021

Een klein piepedolleke

Vrijdag 29 januari 2021.

Een nieuwe generatie doet haar intrede.

Wij krijgen een nieuwe status en worden voor het eerst grootouders.

Hier is ze dan: kleindochter Q.

Een paar uur oud. Dochtertje van zoon J. en schoondochter D.

3,530 kg en 50 cm schattigheid en schoonheid.

Geboren na een keizersnede (de dag ervoor beslist).

Helaas mochten we het jonge gezinnetje omwille van de coronamaatregelen in het ziekenhuis niet bezoeken, en moesten we wachten tot de dinsdag erop, toen zoonlief onze logistieke steun inriep om hen af te halen aan het ziekenhuis. Maar inmiddels heb ik haar al geregeld kunnen knuffelen, voederen, verpamperen en er vooral veel van genieten. Ik ben altijd dol geweest op heel kleine baby’s.

Maar wij mogen ons heel gelukkig prijzen, want haar andere grootouders hebben haar alleen nog maar virtueel kunnen bewonderen. Zij wonen in Lima (schoondochter D. is een Peruviaanse) en door heel die coronatoestanden is het koffiedik kijken wanneer zij naar België kunnen komen.

7 maart 2021

Gepost door: pharailde | december 28, 2020

Wenen 2019 (4)

Zondag 4 augustus. Een warme, zonnige dag met een aangename bries. Op het programma: bezoek aan het Zentralfriedhof, het grote kerkhof, een eind buiten het stadscentrum, maar gelukkig heel vlot te bereiken met de tram. Als Beethovenliefhebber moet ik toch wel een bezoek aan zijn graf gebracht hebben. Hij ligt er, samen met een aantal andere muzikale grootheden – Johannes Brahms, Johann Strauss sr. en Johann Strauss jr. , Franz Schubert, Franz von Suppé – en een aantal ons onbekende componisten, (her)begraven op het 19de-eeuws “muziek-ereperk”.

We brachten er een heel aangename middag door (incl. bescheiden picknick ergens op een bankje), maar zagen toch slechts een klein deel van de immense begraafplaats. Heel veel valt er ook niet te vertellen – we wandelden rond, bekeken graven en bezochten de centrale Luegerkirche. Het wordt hier dan ook vooral een beeldreportage (waarbij blijkt dat ik soms wel problemen heb om rechte foto’s te nemen, dju toch).

dav

De oude arcaden
(die wel een renovatie kunnen gebruiken)

Het “muziek-ereperk

Ook elders op het kerkhof liggen componisten begraven, zoals Arnold Schönberg en György Ligeti, alsook Udo Jürgens.

Diversiteit aan grafmonumenten

Enkele (inter)nationale beroemdheden zoals de familie Thonet, Jozef Hoffmann, Max Weiler, …

Funerair erfgoed en rouwsymboliek:

Enkele bijzondere grafmonumenten:

Friedhofskirche zum heiligen Karl Borromäus

Ook bekend als: Karl-Borromäus-Kirche, Dr.-Karl-Lueger-Gedächtniskirche of in de volksmond gewoon Luegerkirche, naar de Weense burgemeester Karl Lueger die in de kerk ligt begraven.

Epiloog

’s Avonds zijn we na wat omzwervingen op het terras van het Italiaans restaurant van Jamie Oliver beland voor een heerlijke maaltijd. Fait divers: dit restaurant had ook een charmant toilet.

Ik ontdekte trouwens nu pas bij het schrijven, dat dit restaurant gelegen was aan de Dokter-Karl-Luege-Platz. Van toeval gesproken. Helaas kan ik het niet meer aanbevelen, want volgens het internet is het permanent gesloten.

Gepost door: pharailde | december 3, 2020

1000 vragen aan jezelf, afl. 6

51. Welk boek heeft veel indruk op je gemaakt?

Er zijn veel boeken die veel indruk gemaakt hebben, maar ik herinner me toch vooral Eline Vere (Louis Couperus). Ik las dat een eerste keer in mijn middelbareschooljaren en heb mij daarna een week down gevoeld. Het is ook een van de weinige boeken die ik meermaals gelezen heb (driemaal zelfs).

FB-boekchallenge_4_bis

52. Met wie zoende je voor het eerst?

No comment.

53. Hoe ziet je ideale trouwjurk eruit?

Ik droomde altijd van een trouwjurk in de trant van onderstaande (ik heb geen zin om te proberen de jurk te beschrijven, en ze zeggen altijd dat een beeld veel meer zegt dan woorden). Ook de jurk van Meghan Markle vond ik prachtig.

Maar dergelijke jurken pasten niet echt bij mijn figuur,  en zeker niet met een zwangere buik, en nog minder bij mijn budget (laat staan dat zo’n jurk praktisch is om een hele dag in rond te lopen, enfin te schrijden).
In real life werd het dus dit:

Model trouwjurk 3

54. Ben je bang in het donker?

Niet echt (hoewel het idee om een tijd in een pikdonkere ruimte te zitten, mij toch niet aanspreekt)

55. Welke sieraden draag je dagelijks?

Trouwring, oorhangers, halsketting en armband. Bij elk wissel ik wel af (behalve de trouwring natuurlijk 🙂 )

56. Vinden kinderen jou leuk?

Ik denk het wel. Dat moet je eigenlijk aan kinderen vragen 🙂

57. Welke films kijk je liever op de bank dan in de bioscoop?

Genre romantische komedies, kerstfilms, … het soort films dat wij hier “verstand-op-nul-films” noemen: films voor op een vrijdagavond, als we bekaf zijn, en te moe voor zwaarder geladen films of series (maar toch liefst ook geen “verstand-onder-nul-films”). Enfin, het soort films dat de moeite niet is om ervoor te betalen.

Het is trouwens al een eeuwigheid geleden dat we nog naar de bioscoop zijn geweest, eigenlijk.

58. Hoe mild ben jij in je oordeel?

Doorgaans ben ik vrij mild in mijn oordeel, denk ik toch, ik probeer toch zo veel mogelijk beide kanten van een verhaal te zien, of een positieve(re) verklaring voor iemands gedrag te zoeken.

Maar, maar, maar, shame on me, ik moet hier wel toegeven dat dat oordeel wel eens veel minder mild kan zijn als het mensen betreft met wie ik het moeilijk heb.

59. Ben je een goede slaper?

Jazeker. Doorgaans leg ik mij neer, nestel ik mij en val ik binnen de paar minuten in slaap. Ik moet er ’s nachts wel regelmatig eens uit voor een sanitaire pauze, maar ook dan val ik onmiddellijk weer in slaap (het helpt wellicht wel dat ik geen licht moet aansteken om naar de badkamer te gaan, we zien voldoende door de straatverlichting die door de gordijnen schijnt). Als ik ’s nachts actiever moet zijn, bv. toen de kinderen klein waren en ze ziek werden of een ongelukje in hun bed hadden, dan duurt het veel langer om weer in slaap te vallen. Gelukkig gebeurt dit maar zelden.

Het enige probleem dat ik heb met slapen, is het feit dat ik dat te weinig doe, en dus meestal niet voldoende uitgerust ben. Het lukt me evenwel niet om ’s avonds vroeger te gaan slapen, want dat is net het moment dat alles rustig wordt, en ik geniet daar zo van.

60. Wat is je laatste ontdekking?

Het is wellicht dat niet wat ze met deze vraag bedoelden, maar ik ontdekte dus recent dat de lay-out van WordPress om een artikel te posten compleet veranderd is, en ik vind dat niet zo tof. Nu vind ik weer mijn weg binnen de nieuwe lay-out niet zo goed, en moet ik veel te veel uitzoeken waar ik alle functies, die ik vroeger nagenoeg blindelings wist staan, kan terugvinden.

Nieuwe gebieden, steden, rivieren, planeten, … heb ik evenwel nog niet ontdekt.

Gepost door: pharailde | november 11, 2020

Wenen 2019 (3)

Rondlopend in Weense wijken, vallen – naast de moderne bouwsels in glas, staal en beton – vooral de imposante gebouwenblokken van vier, vijf, zes verdiepingen op, en hoe rijkelijk sommige ervan versierd zijn, ik had het er al over.

Onderweg passeerden we, geheel onverwacht, ook dit merkwaardig gebouw, de Sofien-Säle.

Dit passeerden we allemaal onderweg naar de kunstwerken van de iconische Weense artiest en architect Friedensreich Hundertwasser, met zijn eigen ideeën en filosofie.
De eerste stop was het Hundertwasserhaus, een organisch gebouwd, kleurrijk appartementsgebouw met bomen en planten op het dak, in de gevels en op terrassen. Het is nog steeds bewoond, en bijgevolg kan je alleen de buitenkant bewonderen. Maar dat neemt niet weg dat het busladingen vol toeristen trekt. Gelukkig viel dit op dat moment nog goed mee, en konden we ons bij de bakker op de hoek gekochte middagmaal rustig opeten op de rand van de fontein. In de schaduw van de bomen was het er zeer goed toeven.

Vervolgens gingen we naar het Kunst Haus Wien, enkele straten verder, dat het Museum Hundertwasser herbergt. Het gebouw is een oude fabriek van Thonetmeubelen, die Hundertwasser verbouwd en ingericht heeft (was wel even wennen aangezien de vloeren niet echt recht liggen). Het museum bevat een grote collectie van zijn schilderijen. Ik kende dit werk helemaal niet maar was zeer aangenaam verrast en we waren toch enkele uren zoet met genieten van zijn uitbundige, helle kleuren. We sloten af met een aperitiefje in het gezellige museumcafé (het terras was door de motregen helaas geen optie).

Tot slot nog zijn filosofie over “boomhuurders” en de voordelen om bomen in je huis te laten groeien. We kunnen niet genoeg het belang van bomen en planten onderstrepen.

dav

Older Posts »

Categorieën