En neen, ik ben niet van plan om de trend van het interweb te volgen en brei- of haaknaalden boven te halen, ik zou echt niet weten wanneer ik dat zou moeten doen.
Vele jaren geleden heb ik dat wel nog gedaan. En daar draait het nu om.
Want zo heel af en toe duikt er wat van een opruimwoede op – zouden die vrije dagen daarmee iets te maken hebben? – en wil ik wat ballast, die ik al jaren meesleep en waarmee toch niets gebeurt, uit mijn huis hebben. En zo heb ik nog wat bollen wol en strengen katoen liggen. Van vroeger. En ik wil die weg. Het is niet zo heel veel, er zitten restjes tussen, maar ook nog volledige bollen (en zowaar de rug van een babytruitje dat ik ooit begonnen ben, en waarvan ik mij dus zelfs niets meer kan herinneren).
Het mag dus allemaal weg. Gratis ende voor niets. Je moet er wel liefst zelf omkomen.

En terwijl we toch bezig zijn met weggeven. Iemand geïnteresseerd in deze luster? De dochter wil ze niet meer op haar kamer.

Dit waren zo de zaken waar we de voorbije weken tegenaan keken:

Overal in huis verschenen dergelijke stapels dozen.
Sinds gisteren zijn ze evenwel verdwenen. En niet alleen de stapels.

Dochter M., ons oudste kuiken, spreidde haar vleugels en verliet het ouderlijk nest, om te gaan samenwonen met vriend M. Het heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad vooraleer ze gisteren de deur achter zich kon dichttrekken (een betaalbaar appartement vinden, moeizame communicatie met het immokantoor, enz., maar ondanks het uitstel van het moment van sleuteloverdracht – pas vorige donderdag ipv vorige zondag – gepaard gaand met de nodige stress, kon de verhuizing gisteren toch doorgaan. En werd het een dag van meubels uit elkaar halen, dingen versleuren (op die ladders niet altijd evident), auto vol steken (ik was verbaasd hoeveel je in ons ‘buske’ kan stouwen, zeker met de zetels eruit), spullen weer uitladen en naar de derde vierde verdieping versassen (niet evident met smalle (voor)deuren en een minilift), meubels weer in elkaar steken, enz. Het was ruim na tienen toen alles hier buiten was, waarna we de avond afsloten met een gezellig etentje in ons huisrestaurant. Het deed wel even raar toen het jonge koppel daarna naar hun ‘thuis’ trok.

Zodoende was het vanochtend toch wel een speciale moederdag, met iemand minder aan tafel.
Anderzijds: zo hoort het, en zo is het goed. Ze was er klaar voor om haar eigen nest in te richten, en uiteindelijk is het toch onze taak, als moeder, om onze ‘jongen’ daarop voor te bereiden. En zo beschouwd, vind ik het toch wel een heel bijzonder moederdagcadeau.

Als er iets is dat absoluut geen last heeft van het kille, regenachtige herfstweer van de voorbije weken, zijn het de vergeet-mij-nietjes op het terras. Integendeel.

Jawel, ik kom hier nog eens langs, want het is duidelijk alweer veel te lang geleden. Niet verstandig, ik weet het, want ik zou beter mijn bed opzoeken, maar ja, het vlees is zwak.

Wat ik zoal gedaan heb de laatste weken? Vanalles en nog wat, en veel te veel dingen tegelijk aan mijn hoofd, zowel op het werk als daarbuiten, waardoor ik, als ik bezig ben met het ene, alweer aan het denken ben aan wat er nog moet gebeuren/wat ik nog zou willen doen.
Een greep uit de activiteiten (rewind naar zaterdag 21 april):

Op zaterdag dus, de officiële kennismaking (amai, wat klinkt dat deftig) met de ouders van vriend M., met een stukske taart. Gelukkig zijn er de taarten van Les Tartes de Françoise, daarmee heb je onmiddellijk gespreksstof. Niet dat dat nodig was, integendeel. Een gezellige namiddag gehad. ‘s Avonds moest ik mij dan nog een beetje voorbereiden voor Erfgoeddag ‘s anderendaags. Ik was van dienst om de hele dag Hippolyte Metdepenningen (aan het Koophandelsplein, vlak vóór het oud Justitiepaleis) gezelschap te houden, en uitleg te geven aan de geïnteresseerden. Het weer viel een stuk beter mee dan gevreesd, slechts in de namiddag een fikse regenbui, maar op dat moment zonder al te veel wind, en nadien weer de zon. Ik had mij erop voorzien, met veel plastic en een grote paraplu, dus dat viel mee. Voor de rest was de opkomst redelijk kalm, maar met toch regelmatig heel belangstellende bezoekers, waardoor ik mijn uitleg toch een paar keer gegeven heb. Dat was bovendien best gezellig zo, staan vertellen tegen een beperkt aantal mensen.
Tegen de avond was de pijp wel ongeveer uit, met een fikse migraine-aanval op de koop toe. Gelukkig werkten de medicijnen dan toch na geruime tijd.
Op maandag had ik een dagje vrij genomen, want de inmiddels ontstane huishoudelijke achterstand moest toch wat worden weggewerkt.

Dinsdagavond was ik na het werk afgesproken om met de bijzonder sympathieke G. een glas te gaan drinken en gezellig bij te kletsen, woensdag trok ik zoals elke woensdag naar het UZ voor mijn wekelijkse fitnesstoestanden, donderdagavond was er een vergadering van de Vriendenkring van het Stadsarchief en vrijdagavond was er de wekelijkse jacht en visvangst bij Jef Colruyt. Een week waarin ik dus geen enkele avond op een normaal uur thuis was.

Gelukkig was er dan een weekend van vier dagen. Vier dagen rust dus, is een mens geneigd te denken. Maar neen, want op zaterdag toog ik voor het werk naar Tienen, voor een boekvoorstelling van een boek waaraan we met verschillende archieven hebben meegewerkt, gecombineerd met een publieksactiviteit in de vorm van heel wat muziekoptredens. Een gezellige bedoening, maar ik was toch blij dat ik thuis was (hoewel we er ontzettend van genoten dat het in het oosten van het land een stuk warmer was dan thuis, en we toch heel wat zon gezien hebben).
Zondag ben ik mijn kot niet uitgekomen, maar maandag heb ik ervan geprofiteerd om toch enkele boodschappen te doen, zoals kleren voor mezelf (eerder zomerkleren, dus ik zou die nu toch wel eens een keertje willen aantrekken – goed gehoord dus, weergoden daarboven, die herfsttoestanden mag je nu wel weer opbergen, het is lente dat we willen, en iets langer dan die twee dagen op maandag en dinsdag) en voor de wederhelft. Oh ja, en ook taart. Want maandag telde onze zoon J. zowaar 19 lentes. Gaat dat een beetje snel zeg. Ondertussen is hij ook bezig met zijn toelatingsproeven voor de studierichting Muziektechniek in Hasselt, is zoon S.W. bezig met zijn eindwerk in het laatste jaar secundair, zijn GIP, en legt dochter M. de laatste hand aan haar masterscriptie (enfin, het deel dat ze nu moet afgeven, volgend jaar komt er dan nog een deel). Dat zorgt toch wel allemaal voor de nodige stress.
En tussendoor zijn er nog de huishoudelijke karweien (die wasmanden, die geraken gelijk nooit leeg), het werk voor Gentblogt, blijf ik met een achterstand van blogs lezen zitten, moet ik dringend mijn mailbox eens uitkuisen en wil ik zowaar tussendoor nog eens de krant en een boek lezen.
En ondertussen is er ook nog de bezorgdheid om mijn vader, die vorige week geopereerd werd van wat blijkt een agressieve huidkanker te zijn. Dus is het ook daar koffiedik kijken wat de toekomst brengt.

Nu ga ik toch mijn bedstee opzoeken, want straks is het op het werk ook een emotionele dag, want het is de begrafenis van de voorzitter van onze raad van bestuur.

En bovendien mag het nu toch wel eindelijk eens echt lente worden, de plantjes hebben inmiddels water genoeg gehad, en ik wil weer regelmatig buiten eten, in plaats van zulk een eenmalig moment gisteren (dinsdag).

Sinds enkele weken geleden was er visueel nog niet veel veranderd, wat niet wil zeggen dat er niets gebeurde: schuren, stofzuigen, oliën, opnieuw schuren, opnieuw stofzuigen, uitwassen. Die twee laatste fasen waren gisteren voor ongeveer de helft klaar, wat wou zeggen: er kon al gevuld worden. Juij!!
Gisteren begonnen met het allerbelangrijkste deel uit onze collectie (ahum, ahum), de stripverhalen
Dat nam wel meer tijd in beslag dan ik dacht. Niet dat we nu zoveel strips hebben, maar ze zaten opgeborgen in (inmiddels versleten) archiefdozen en bleken langs geen kanten meer op nummer te zitten. En daar kan ik nu eens niet tegen zie. Dus tegen dat alles netjes op nummer gestoken was, waren we direct al heel wat tijd verder.
Vandaag was ik een dagje thuis en ging ik een doos of vier, vijf doen om toch te eindigen bij vijftien dozen. En ondertussen herinneringen op te halen, want vandaag ben ik begonnen met de boeken van de kinderen: prentenboeken, non-fictieboeken op kindermaat, voorleesboeken, leesboeken, … Hoogstwaarschijnlijk zullen zij ze nooit meer lezen, maar ik wou hoe dan ook alle boeken in de kast, niet meer in dozen. En zo hebben we ze ook bij de hand als er nog eens kindjes op bezoek komen.

Enkele impressies van vandaag (inmiddels zijn er al meer vakken gevuld dan op de foto’s – een twintigtal, nog 108 te gaan dus):

Zoon J. deed gisteren een dagje Antwerpen, en zou nog iets laten weten of hij ‘s avonds thuis kwam eten. Iets over zessen kreeg ik een sms dat de trein net vertrokken was in Antwerpen. We berekenden dat we dus een goed uur later aan tafel konden. Een kleine twintig minuten later een nieuw bericht: “Trein ontspoord vr onbebepaalde duur”. Oesje. Even over en weer ge-sms’t om te weten te komen dat het niet hun trein was, maar die van vlak ervoor. Oef. Het zou wel de nodige vertraging opleveren en onzekerheid over wanneer hij thuis zou zijn, maar dat hoorde erbij. Ik zocht en vond inmiddels op het wereldwijde net de nodige nieuwsberichten (het bleek om een ontspoorde en gekantelde goederentrein te gaan, die wel heel wat schade opliep en veroorzaakte, maar zonder gewonden of gevaarlijke producten).

Rond kwart over negen was zoon J. weer thuis en kon hij zijn verhaal vertellen. Het was vooral een avontuur, en hij was vooral aangenaam verrast hoe een dergelijk incident de contacten tussen de reizigers losweekt en zowaar zelfs voor een gezellige sfeer zorgt.

Vanochtend was het ongeval uiteraard nog aanwezig in het radionieuws, maar toen ik iemand van de nmbs hoorde zeggen dat ze toch veel geluk hadden gehad dat het niet op een ramp was uitgelopen omdat die reizigerstrein (waarop zoonlief zat) toch wel heel dichtbij was, liepen de koude rillingen me toch even over de rug. Ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat het anders had kunnen uitdraaien dan gewoon een zoveelste avontuur bij het treinreizen. Nu blijkt dan weer, volgens wat ik in de krant las, dat de normale veiligheidsprocedure gewoon gewerkt heeft, en dat er nooit gevaar dreigde. Zeggen ze toch.

Op het moment dat ik dit schrijf (zijnde half een ‘s nachts, op vrijdag 13 april – want het zou kunnen dat wordpress dit nog op gisteren zet) keer ik even eenentwintig jaar terug in de tijd, toen die dertiende april er helemaal anders uitzag dan de dag van morgen. Want er zijn zo van die heel speciale dagen die je nooit vergeet: over een goed uurtje, zijn we eenentwintig jaar ouders van een fantastische zoon.

Gelukkige verjaardag S.W.!

‘t Is alweer enkele dagen geleden van dat lange weekend, maar heb eerder nog geen tijd gehad. Druk op het werk en zo, met redactiewerk en deadlines, waardoor ik ook soms ‘s avonds wou doorwerken, en ook soms te moe.
Maar ‘t was wel een leuk weekend, dus schrijf ik toch nog een en ander neer.

Zaterdagmorgen had ik het in mijn hoofd gehaald dat ik paaslelies wou, en ook al wat bloemetjes voor op het terras. Dat stemt immers vrolijker dan die uitgedroogde planten van vorig jaar. De jongste dochter opgetrommeld en wij samen naar de Kouter, om thuis te komen met een bos gele tulpen, een bos oranje ranonkels en een bosje paars/roze anemonen – de dochter vond dat allemaal mooi – maar zonder paaslelies. Dat vond ik dan wat van het goede te veel (en trouwens, ze waren al zodanig opengebloeid dat ze toch niet lang zouden gestaan hebben).

[En wat ik helemaal niet leuk vind: je typt een stuk tekst in, je bedenkt je dat je toch best eens opslaat, je klikt op "Opslaan als concept" en WordPress vraagt je om opnieuw in te loggen. Resultaat: de tekst die je heel flink wou opslaan, ben je dan toch kwijt. Heb dat eerder nog gehad. Grrrr]

Weer thuis alle bloemen in een vaas gestoken, en enkele bloembakken gevuld met de vergeet-mij-nietjes, de phloxen, het kattengras (dat blijkbaar bijzonder geapprecieerd wordt door onze viervoeters) en het bosje munt (dat ik vrijdag in de Colruyt gekocht had).
Vervolgens was het tijd voor een grondige opruim- en schoonmaakronde (samen met de oudste dochter), want ‘s anderendaags kwam de familie op bezoek. Het is sinds enkele jaren traditie voor een paasbrunch bij mijn ouders, maar vanaf een gegeven moment wordt de familie toch weer groter (niet door baby’s maar door de lieven van die vroegere baby’s) en wordt het daar inmiddels te krap, en werd uitgeweken naar ons stulpje. De gezelligheid bleef wel behouden.
In late namiddag – het bezoek was weg en het huis weer aan kant – wilden wederhelft E. en ik toch nog een stapke in de wereld zetten. We trokken onze wandelschoenen aan voor een bezoekje aan de Bourgoyen, het natuurreservaat in onze ‘achtertuin’. Het was immers al lang geleden dat we de aalscholvers nog een bezoekje brachten. Het blijft fascinerend om zo veel van die vogels in die bomen vol nesten te zien (bij gelegenheid neem ik er wel eens foto’s van, als ik het fototoestel niet vergeet mee te nemen natuurlijk). En net toen we beslist hadden om langs de grote toer terug naar huis te gaan, ipv op onze stappen terug te keren, begon het te druppelen. We hadden geen zin in doorweekte toestanden en keerden dan toch maar op onze stappen terug (om vast te stellen dat het na een goeie tweehonderd meter gestopt was met druppelen) om ondertussen plannen te maken om ‘s anderendaags eens het Leiepad in Drongen/Afsnee te exploreren.

Door de paasbrunch op maandag liep het wat moeilijk om de paashaas op bezoek te laten komen, dus stelden we dat uit tot paasmaandag. Niet dat dat nog veel om het lijf heeft, want eieren zoeken, daar doen ze niet meer aan, maar het blijft wel een gezellige sfeer.

De rest van de dag werd besteed aan huishoudelijke taken, (kranten) lezen, en het uitruimen van enkele kasten (de reden waarom dat nodig was, vertel ik een andere keer). Ondertussen was wederhelft E. bezig met de tweede ronde afschuren van de boekenkast: 128 vakken in totaal (inmiddels is hij bijna klaar en kan het vullen beginnen, joepie).

Op dinsdag had ik, ondanks de deadline op het werk, toch een dagje verlof afgesnoept, om, samen met dochter E., naar de Sint-Pietersabdij te gaan (ik had ditmaal echt geen zin om te wachten tot de laatste dag) voor de tentoonstelling over De Blauwe Vogel van Maurice Maeterlinck, iets wat ik absoluut wou zien, want ik had er al mooie dingen over gelezen. Inderdaad geen grote tentoonstelling, maar wel heel mooi en poëtisch. Het was er aangenaam toeven (ook al vond de dochter het eigenlijk nogal saai).

Het lange weekend was jammer genoeg alweer veel te snel voorbij, maar we leven in goede hoop, want de komende weken volgen er nog enkele. Oef. Want zulke korte werkweken zijn toch wel comfortabel.

Via deze blog leerde ik www.beleefdelente.nl kennen, en amai, wat een weelde, met zowaar enkele van mijn lievelingsvogels (slechtvalk, oehoe, ooievaar).
En natuurlijk is er ook nog deze: www.slechtvalken.be/live2.jsp?lang=nl (helaas vind ik dit jaar geen sporen van de slechtvalk in het Gentse havengebied).

En zoals elders ook al werd geschreven, het is inderdaad verslavend. Ik zou er uren kunnen blijven naar kijken.

Vele weken geleden liet ik me in het STAM verleiden en kocht ik het receptenboek van Bloch. Niet dat ik zo’n baktype ben (mijn ‘kunde’ stopt bij cake (al dan niet met appeltjes en rozijnen) en tarte tatin). En ik liep Bloch ook niet plat. Ja, het rook er altijd lekker als ik passeerde en de winkel hoorde bij de Veldstraat, maar ik kocht er zelden of nooit iets, hooguit eens een sandwich tegen de kleine honger als het winkelen te lang uitliep. Bloch heeft evenwel een speciaal plekje bij ons, maar dan om persoonlijke redenen: onze zoon is al jaren bevriend met een van de nazaten van Bloch, en zo legt een mens weleens nauwere contacten. Dus wou ik per se dat boekje. Als souvenir. En als erfgoed, ook.

Het bleef lang op de kast liggen, uit tijdgebrek, maar ook omdat ik ervan uitging dat die recepten toch veel te moeilijk zouden zijn voor mijn kunnen. Anderzijds, ik had het nu gekocht, dan was ik het toch aan mezelf verplicht om er op z’n minst één keer iets uit te proberen.
Dus, ik doorbladerde het boek, las hier en daar iets, en kwam tot de vaststelling dat die Gentse mastellen er toch niet zo moeilijk uitzagen. Die eerste poging lukte zelfs redelijk, maar zonder weegschaal werken bleek niet zo handig (vooral omdat er stond dat je je nauwkeurig aan de opgegeven hoeveelheden moest houden). De eerstvolgende aankoop werd dus een keukenweegschaal. Veel handiger, en de mastellen werden door het thuisfront gesmaakt.

Inmiddels waagde ik me ook aan de krentenbollen, iets waar we dol op zijn en dat bij veel bakkers niet te krijgen is. Ze zelf maken is dus een mooi en lekker alternatief. Als ik het zout niet vergeet welteverstaan. Ook de kokosrotsjes bleken poepsimpel te zijn (alleen die hoopjes maken vóór het bakken vergt nogal wat handigheid, en aangezien dat vlotter gaan met mijn handen ipv met een lepel, is dat nogal een plakboel) en vallen meer dan in de smaak.

Dus gebeurt het meer dan eens dat zaterdag bakdag geworden is (toch zolang het nog geen echt buiten-zit-weer is):

(Kokosrotsjes)

(Krentenbollen)

Het spijt me zeer, maar ik heb geen zin om hier ook de recepten uit de doeken te doen (ik ben lui, remember). Je moet het boek maar kopen. En voor de kokosrotsjes kan je hier terecht.

En in de loop van de volgende weken blader ik wel nog eens verder, op zoek naar iets nieuws om te maken (als het maar simpel is).