Nog enkele impressies van Helsinki, gezien door de ogen (en camera) van zoon S.W.

Het Centraal Station

Ik ga hierbij even lui zijn, en gewoon citeren wat in de reisgids staat: “Het nog niet zo lang geleden gerenoveerde station is een opvallend elegant gebouw in roze graniet met groene details, een zwart dak en een 48 m hoge, groene klokkentoren.
Het gebouw werde in 1905 ontworpen door Eliel Saarinen en was pas in 1919 af. Het combineert twee van Helsinki’s meest gangbare kunststromingen: nationale romantiek en functionalisme. Ook het werk van andere bekende Finnen is in dit gebouw verwerkt. De ernstig kijkende, gespierde reuzen van Emil Wikström houden aan weerszijden van de indrukwekkende vooringang van het station doorzichtige lantaarns vast. …” (Finland, Insight Guide, Zeewolde, Cambium, p. 157)

Wat ons opviel aan de ligging van dit station was, dat dit zich niet, zoals in veel steden, ergens aan de rand van de stad bevond, maar in het hart van de stad, zelfs middenin het winkelcentrum. Het station werd zelfs meermaals ons oriëntatiepunt.

Zomaar onderweg ergens

Het Senaatsplein, met het beeld van tsaar Alexander II

Aan de toegang tot de wijk Katajanokka (zie ook hier)

Impressies uit Helsinki

De Luotsikatu (even ter info: katu betekent straat) op het schiereiland Katajanokka, een straat met veel gebouwen van rond het begin van de twintigste eeuw, en waar de jugendstil overheerst

Merk ook de vele, doorgaans plompe, regenpijpen op, die de contouren van de gebouwen volgen. Opmerkelijk: die regenpijpen zijn niet, zoals bij ons, verbonden met het rioleringsnet, maar komen gewoon uit op het voetpad, langswaar het (dooi)water verder afgevoerd wordt (hier is dat verboden). Soms is het zelfs schrikken van een hoop lawaai in die regenpijp: als een brok ijs loskomt en naar beneden dendert. Nog iets wat ginds courant is en bij ons verboden: alle deuren draaien naar buiten open. Tegen dat ik dat eindelijk gewoon was, keerden we weer naar huis en stond ik aan deuren te trekken.

Nog jugendstil. In het café Jugend, aan het Esplanade Park, waar we de eerste middag iets gingen eten. Het interieur was meer dan verrassend.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Wandeling door de straten van het oude stadscentrum.

Zoon S.W. merkte op dat Helsinki een stad was met heel verschillende gezichten: in de ene straat krijg je het gevoel dat je ergens in Oost-Europa rondloopt, met sombere woonblokken (daarvan hebben we blijkbaar ook geen foto’s genomen), en dan draai je de hoek om, en waan je je in Parijs, met grote, statige en mooi versierde gebouwen.

De Finlandia Hall en de weg ernaartoe.

Daar wilden we naartoe, op onze tweede volledige dag in Helsinki. De Finlandia Hall, zijnde de concertzaal in Helsinki, ontworpen door Alvar Aalto, daterend van de jaren 1970. Maar om daar te geraken moesten we nog enkele kilometers wandelen. Want alle spoorwegen lagen ertussen. En we moesten langs heel wat (bevroren) water. Een mooie wandeling, dat wel – met mooie, romantische huizen in Scandinavische stijl (al was er eentje bij dat er redelijk vervallen en dus creepy uitzag) -, die we een beetje ingekort hebben door gewoon op de baai te lopen in plaats van er rond. Maar daarover later meer.

Ondertussen was het al ruim na de middag en hadden we behoorlijk honger gekregen. Toen bleken we in een stadsdeel te zitten met heel weinig eetgelegenheden (sowieso was het in Finland niet evident om ‘s middags ergens een broodje of zo te gaan eten). Aangezien we ook nog naar het Sibeliusmonument wilden (niet zo ver daarvandaan), was terugkeren naar het centrum niet echt een optie. Toen viel ons oog op een piepkleine zaak, waar we toch iets konden eten. Bleek het een heel trendy en hip etablissement(je) te zijn. Brunchen konden we niet meer (het was inmiddels al tegen drie uur) dus bestelden we elk een smørebrød, hetzij met appel en brie, hetzij met tomaat en mozzarella, en betaalden we € 4,5 per stuk voor enkele vierkante centimeters brood. Maar soit, we hadden toch iets binnen. Op naar Sibelius.

Sibeliusmonumentti

Het is bijna niet te geloven: een week geleden was het al onze laatste volledige dag Finland, en ik heb er hier nog niets over gezegd. Natuurlijk zitten we ondertussen alweer volop in de dagelijkse mallemolen, maar wat me ook opviel: ik geraakte er niet uit wat en hoe ik hier een en ander ging beschrijven. Ik ben er nog steeds niet uit, en besloot dan maar om me in het diepe te werpen, en te zien wat ervan komt. Als het dus wat onsamenhangend blijkt te zijn, je weet hoe het komt

Dag van vertrek: 4 april. Vlucht om 11.40 u. in Zaventem. Naïefgeweg dacht ik dat we dan nog een stuk voormiddag zouden gehad hebben om ons klaar te maken. Niet dus. We moesten zelfs iets vroeger opstaan dan op een gewone werkdag, vermits we al voor halfnegen aan de bushalte moesten staan (gelukkig maar dat we er al stonden, want de bus was vijf minuten te vroeg). Het openbaar vervoer kan gemakkelijk zijn, maar je moet je tijd nemen. We geraakten vlot in de luchthaven, er stond niemand voor ons aan de incheckbalie, er moest overgeheveld worden van de ene valies naar de andere (en in de handbagage), want de ene valies was wat te zwaar, het was nog wat wachten aan de gate, maar tegen 11.40 u. stegen we op. Dochter E. was best wat zenuwachtig want het was haar luchtdoop, maar alles viel goed mee. We hadden ook geluk met het weer waardoor we zee en land en zee en land en zee en land (we vlogen o.m. over Denemarken, Zuid-Zweden, Zuid-Finland naar Helsinki) mooi onder ons door konden zien glijden. We landden rond kwart over drie, plaatselijke tijd (1 uurtje de klok vooruit zetten, wat maakte dat we op amper 5 dagen tijd tweemaal de klok vooruit moesten draaien – niet dat we daar last van hadden). Vervolgens met de bus naar het Centraal Station in Helsinki, waar we in het hart van de stad toekwamen, even oriënteren op basis van het stadsplannetje dat we op de luchthaven opraapten, en dan op weg naar het hotel. Het zag er goed te doen uit om te voet te gaan (te gierig voor een taxi, wij en zo zagen we al iets van de stad), zo’n anderhalve km stappen, schatte de wederhelft later. We vroegen ons wel af vanwaar al dat grind op de voetpaden kwam, maar naderhand drong het tot ons door dat het grind speciaal gestrooid werd tegen sneeuw en ijs. Dat was meestal behoorlijk efficiënt, maar met de wieltjes van de koffers niet zo comfortabel. Ingecheckt in Radisson Blu Hotel en geïnstalleerd op de kamers, en dan weer naar buiten, op verkenning. We zaten vlakbij de haven (Helsinki is eigenlijk gebouwd op een schiereiland waardoor je ook op andere plaatsen haveninhammen en ferryterminals hebt), die op die plaats volledig dichtgevroren was. Enkele straten verder zagen we ijsschotsen drijven op de zee.

(De tweede foto is ‘s anderendaags genomen, op het schiereilandje Katajanokka. En lawaai dat dat maakt, al die ijsschotsen in het water).

We hadden ook iemand mee die dol was op al die sneeuw en ijs, en vooral gefascineerd door de structuur en textuur ervan:

We hadden ontzettend veel geluk met het weer: nagenoeg de hele week stralende zon, en een paar graadjes boven nul. Wel koud, maar het kon veel erger (regen- of sneeuwbuien bv., maar die laatste hebben blijkbaar gewacht tot we weer thuis waren). ‘s Avonds en ‘s nachts doken de temperaturen wel onder het vriespunt.

Als ik zo terugblik, was Finland zeker geen liefde op het eerste gezicht (behalve dan de natuur, dat staat buiten kijf). Maar naarmate je de steden wat beter leert kennen, en je weg vindt – zeker in Kuopio – is er heel wat te zien en te ontdekken. Ik zou er geen moeite mee hebben om nog eens terug te gaan, maar dan liefst eens in de zomer, dat wel. Groen en water geven toch een ander beeld dan sneeuw en ijs. Bovendien geeft het einde van de winter een desolater beeld aan een stad: de sneeuw is er wel, maar het sprookjesachtige en romantische ervan is verdwenen (op enkele plaatsen na). Op diverse plaatsen is ze weg, op andere plaatsen ligt alles opgehoopt langs de kant en is het zwarte sneeuw geworden ipv witte, er ligt overal grind (wat associaties oproept met werken), de auto’s hebben meer dan dringend een wasbeurt nodig (bij sommige vond ik het onverantwoord om ermee rond te rijden met achterruiten waar je niet kon doorkijken), …

En uiteraard, het deed ongelooflijk deugd om dochter M. terug te zien (en een kijkje te kunnen nemen op de plek waar ze deze maanden vertoeft).

Ik ga het er hier even bij laten (is al lang genoeg). De komende dagen probeer ik nog wat indrukken en foto’s te posten (want wederhelft E. vindt dat wel tof, wat reisherinneringen alhier), maar het is wel redelijk druk de komende dagen. Kan dus nog efkes duren.

Of toch ongeveer. Morgenvroeg nog enkel de toiletspullen wegsteken, en dan rond half negen de bus op, richting station, dan de trein op, richting luchthaven, dan het vliegtuig op, richting Helsinki. Jawel morgen vertrekken we alweer op reis, geen weekend ditmaal, maar een weekje, samen met dochter E. en zoon S.W. (zoon J. kan helaas niet mee, want hij heeft geen paasvakantie en de lessen lopen gewoon door). We gaan uiteraard op bezoek bij dochter M., die daar in Finland de tijd van haar leven heeft, heb ik zo de indruk. Vorige week zat ze een weekje in Lapland – met een bezoek aan de kerstman, een hondensledetocht, een uitstap naar Noorwegen mét sauna en een duik (of twee) in de Arctische Oceaan (ik krijg het al koud als ik er nog maar aan denk), en nog van alles. Momenteel zit ze weer een pak zuidelijker, samen met vriend M. in Tallinn, en dan nog naar Riga om zondag terug te keren naar Helsinki en dan verder naar Kuopio. Oh ja, naar het schijnt doet ze ook enkele weken stage ginder

Wij zullen eerst enkele dagen Helsinki binnenste buiten keren, om ook zondag (maar een stuk vroeger dan dochter M.) naar Kuopio te gaan voor de rest van de vakantie. Volgende week donderdag keren we dan terug naar Helsinki om vandaar huiswaarts te keren. Ik voorspel nu al dat het met spijt in het hart zal zijn. We waren graag wat langer gebleven, maar de vliegtuigtickets waren dan een pak duurder (en € 70 à € 80 per persoon, maal vier, dat loopt al subiet op) omwille van het laatste weekend van de paasvakantie. En vroeger vertrekken was geen optie, want we hadden al enkele maanden kaarten voor een toneelstuk in het NTGent op zak, en die voorstelling wilden we nu wel niet missen. Gelukkig maar, want God van de slachting is een schitterend stuk, een echte aanrader. De combinatie van een goed regisseur, sterke acteurs en een knap stuk, geeft behoorlijk wat garanties voor een beklijvende belevenis. Hoe moe ik ook was, ik had geen enkel moment de neiging om in slaap te vallen (en dat is soms anders). Nog van dat, graag.

Maar nu ga ik wel degelijk slapen want morgen moeten we er wel vroeg uit. We kijken er ongelooflijk naar uit.

… deugd dat dat doet (ook al was het best koud en winderig, en lag er op vele plaatsen nog sneeuw, maar gelukkig wel droog). En dat we alweer een week thuis en in de realiteit zijn …

We hadden een Bongobon gekregen voor een Cultuurweekend, waarmee we heel erg blij waren – elke gelegenheid om even weg te zijn, moet een mens met beide handen grijpen, nietwaar. Zo blij, dat we zelfs beslisten om er een tweede nachtje aan te breien. Onze keuze viel op Aken, in het buitenland (wat het vakantiegevoel vergroot) maar toch dichtbij, en vooral, we wilden die dom van Karel de Grote nu toch wel eens in het echt zien.

Het is ons in ieder geval goed bevallen, daar in Aken, vorig weekend.

Enkele van onze impressies:

Toen we er rondliepen, dacht ik eigenlijk dat het een kleine stad was. We raapten in het hotel zo’n toeristisch plannetje op, met daarop enkel het centrum en de belangrijkste bezienswaardigheden op, waarna bleek dat je, zelfs te voet, op een ik en een gij van de ene kant aan de andere kant bent. Maar volgens Wikipedia blijkt Aken – qua oppervlakte en inwonersaantal – zelfs net iets groter dan Gent te zijn. Er zal natuurlijk wel een verschil zijn tussen het historisch centrum en de administratieve stad vandaag.

Aken ademt geschiedenis, en het was leuk om die nog eens op te frissen. En nodig ook blijkbaar. Want ik moest – met het schaamrood op de wangen – vaststellen dat wat ik ooit geleerd heb, zich in mijn hoofd verkeerdelijk aan elkaar genesteld heeft: Aken was dus wel het keizerlijk centrum van Karel de Grote, maar hij is er in 800 niet tot keizer gekroond, dat gebeurde op kerstavond in Rome (de dom was trouwens nog niet af en gewijd, dat was pas in 805) Aken was wel kroningsstad van de Duitse koningen en keizers van 936 tot 1531, er werden 30 kroningen voltrokken.
(soms denk ik er echt over om mijn diploma te gaan teruggeven).
We moesten wel een klik maken, elke keer er sprake was van Kaiser Karl (en je komt dat in Aken dikwijls tegen). Want Keizer Karel, dat is voor ons die andere keizer (Karel V of I, afhankelijk in welk land gerekend werd, maar daarover gaan we hier niet uitweiden), die in 1500 in Gent werd geboren. Gelukkig stond er ook dikwijls “der Große” bij vermeld. Want die Karel uit Aken, dat is voor ons Karel de Grote. Hij is trouwens overal, daar in Aken, met o.m. ook een beeld op de markt, en een beeld opzij van de dom, tussen de kerkmuur en het hek, dat er precies wat verloren staat.

Stuur een architect en een historica samen op reis, en die houden zich wel bezig. Hun oog valt altijd wel op iets interessants. Zo merkte wederhelft E. op dat er op het marktplein zeer weinig historische huizen/gebouwen te zien waren (wel vooral appartementsgebouwen, stijl jaren 1950, 1960 en later). Hmm, zou Aken te lijden gehad hebben van de Tweede Wereldoorlog. Ja dus, zo bleek later (toen we een boekje gekocht hadden). Twee derde van de stad bleek verwoest geweest te zijn. Dat konden we ook vaststellen op een filmpje in het stadhuis.

De dom is een eigenaardig, onsamenhangend maar toch intrigerend bouwwerk, vooral omdat er voortdurend aan (bij)gebouwd en verbouwd is. Wel frustrerend: als individueel bezoeker kan je maar een stukje van de kerk bezoeken. Het gotische koor, met de indrukwekkende gouden schrijnen (een met de belangrijke relikwieën – de “heiligtummen”, zoals ze daar genoemd werden – en het andere met de beenderen van Karel de Grote), was niet voor ons bestemd. Alleen een kijkje nemen aan het hek, dat mochten we. Ook naar boven, op de gaanderijen, met de troon van Karel de Grote, mochten we niet. Dat was alleen voorbehouden voor groepsbezoeken met een gids, maar tegen dat we dat te weten kwamen, was het al te laat op de dag om dat nog te organiseren. Bovendien zijn we dan een beetje als koppige kinderen: mogen we het zo niet, dan hoeft het ook al niet meer. Maar ik vind het nog altijd jammer.

Bij de Bongobon kregen we ook toegangstickets voor de schatkamer van de dom en voor het stadhuis. Op zaterdagnamiddag trokken we naar de schatkamer. Uit het boekje dat we kochten: “De Akense dom beschikt over een van de grootste en meest waardevolle kerkschatten van het avondland. In deze schatkamer weerspiegelt zich de betekenis van het hof en de kerk sinds de Karolingische tijd. Veel kostbaarheden gaan terug tot Karel de Grote, die ijverig reliquia en andere waardevolle voorwerpen verzamelde. Andere geraakten als kroningsgeschenk of als donaties in de domschat.” Gelukkig waren er toch een aantal indrukwekkende stukken die met Karel de Grote te maken hadden, en ook sommige, heel fijn uitgewerkte, gouden ‘reliekbewaarplaatsen’ konden ons nog boeien, want kelken, monstransen, kerktextiel en schilderijen van de lijdende christus heb ik wreed rap gezien. Zo is er de in het oog springende buste van Karel de Grote (weliswaar uit 1349, dus hoe groot de gelijkenis is, zal niemand wel ooit achterhalen) met veel goudwerk belegd, versierd met zowel de Duitse adelaar als de Franse lelie. Ik vraag me af hoeveel latere beelden of voorwerpen van latere datum er nog zijn, die de beide symbolen bevatten. Ook opmerkelijk: een grote, gouden arm met kijkvenster, waarin zich armbeenderen van Karel bevinden. Over de echtheid van zaken als de gesel van Christus, of zijn gordel, of de gordel van Maria, daarover heb ik dan toch weer wel mijn twijfels. Nu, al bij al is een bezoekje aan de schatkamer wel de moeite waard.

We bezochten op zondag dan het Rathaus, het stadhuis, eveneens een gebouw vol (bouw)geschiedenis, die begon eind 8ste eeuw. Het stadhuis, gebouwd in het begin van de 14de eeuw, is immers ontstaan uit delen van de keizerlijke palts die Karel in Aken liet bouwen (zo dateren o.m. de beide torens nog uit de Karolingische periode). Er zijn indrukwekkende decoraties uit de barok en rococo, belangrijke verbouwingen uit de 19de eeuw (o.m. na een brand), en uiteindelijk moest het gebouw, na de verwoestingen in de Tweede Wereldoorlog, grondig worden gerestaureerd. De volledige eerste verdieping wordt in beslag genomen door de kroningszaal, waar, na de kroningsceremonie in de kerk, het kroningsbanket plaatsvond. Best een imposante ruimte.

Ergens onderweg bewonderden we een mooie gevel, toen we zagen dat de deur ervan open stond, en het het zwembad bleek te zijn. Wij naar binnen, een kijkje nemen (we zouden wel zien tot hoe ver we geraakten). In de hal hing een groot bord met uitleg: de Elisabethhalle was gebouwd in 1908-1911 en bleek een van de weinige nog bestaande en goed onderhouden Jugendstillzwembaden in Duitsland te zijn. Terwijl wij uit de krochten van ons geheugen een restje Duits bovenhaalden om de uitleg te begrijpen, passeerde ons een dame die ons wist te melden dat we gerust verder mochten gaan om een kijkje te nemen. Zowaar tot aan het zwembad zelf (stonden we daar te zweten in onze winterse verpakking), een zwembad dat sterk deed denken aan onze eigenste Van Eyck. Maar ik weet niet of de stadsambtenaren hier zo soepel zijn.

We zagen mooie ingesloten en smalle gevels, we passeerden het stadsarchief dat zich in het oude stadhuis bevindt, we zochten en vonden enkele restanten van de middeleeuwse stadsversterking, we maakten een avondwandeling in het park en omliggende straten op zoek naar de Carolusthermen, we passeerden het casino en waren op tijd om de “pink party hummer” (zo’n uitgerekt geval) te zien arriveren met een bende babes, op weg naar hun zaterdagavondamusement, we hadden het koud op de hotelkamer (geen idee hoe het kwam) maar sliepen er zeer goed en wisten niet wat te kiezen bij het uitgebreide ontbijtbuffet, we dronken een warme chocomelk en deelden een stukje taart in het Akense cupcakecentrum (een grotere versie van Julie’s House), we wandelden en slenterden en kletsten en genoten van een weekend dat ook weer veel te snel voorbij was.

Tot slot enkele foto’s. Ik had geen zin om het groot fototoestel mee te zeulen (hoewel ik er toch veel liever foto’s mee neem), dus moet je het maar stellen met enkele, soms mindere, beelden van de foon.

… maar eigenlijk valt hier de laatste tijd niet zo veel te melden.

De dagen gaan gewoon hun gangetje en worden momenteel een beetje in beslag genomen door – te veel – tandartsbezoeken (heb bovendien nog nooit meegemaakt dat een ontzenuwde tand achteraf meer pijn deed dan ervoor) en bezoeken aan de kinesist (ontsteking in mijn rechterschouder – wist jij trouwens dat we daar een AC-gewricht zitten hebben? Ik nu wel). Maar dat komt allemaal wel in orde.

Ondertussen zijn ook de vliegtuigtickets en de hotels voor onze vakantie in Finland (paasvakantie) geboekt.

Over naar vandaag.
De voedsel- en drankvoorraden zijn aangevuld, de Mexicaanse enchilada en de fruitsla voor het thuisblijvend kroost is klaar, de vaat is gedaan, de planten hebben water, de valies is al grotendeels gepakt, enkel nog wat kleinigheden doen en dan zijn we den bos in.
Richting Aachen. Voor een weekendje. Met ons tweetjes. Onder andere eens die dom gaan bekijken waar in 800 een keizer werd gekroond. Ik kijk ernaar uit.

Er zijn zo van die dagen … , wel, vandaag was er zo een. Vooral vanmiddag.

Ik moest om half twaalf bij de tandarts zijn en had op het werk toestemming gevraagd en gekregen om dit tijdens de uren te doen – gekoppeld aan de middagpauze moest dit lukken. Ik heb al altijd slechte tanden gehad, en na een heel lange tijd (en een hoop voorbereidingen) ging ik vandaag enkele nieuwe bijters krijgen. Mis poes dus. Er waren wat problemen met het feit dat er niet genoeg hoogte was, en dus moest ze iets doen aan mijn onderste tanden, en dat bleek een nogal gevoelige plaats te zijn, dus verdoving, die later niet voldoende bleek, dus nog wat verdoving, maar dat betekent elke keer minstens tien minuten wachten, en ondertussen andere patiënten helpen, en ze stond er alleen voor want de assistente was ziek, en tussendoor telefoons van haar dochter die op uitstap was en wier smartphone gestolen bleek, en dan nog eens voortdoen aan mijn tand, en dan was er iets met de zenuw dat dan toch niets bleek te zijn, …. enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik stond om twee uur weer buiten. Met een pijnlijke rug van meer dan twee uur in die stoel te zitten/liggen. En met razende honger op de koop toe. Ben dus eerst maar wat pasta gaan kopen, want een broodje zag ik niet zo goed zitten met een half verdoofde mond.

Op het werk hield Murphy zich gelukkig koest (en indien niet, zou ik jullie daar toch niets over vertellen, want dat is werk).

Door omstandigheden moest ik met de bus naar huis (anders is vrijdagavond Colruytavond, en komt de wederhelft mij halen, maar vandaag had hij andere afspraken), en schoot het niet op door file, en ik wou ervan profiteren om enkele boodschappen te doen, maar voor espadrilles is het blijkbaar nog te vroeg, en de kleurshampoo die ik altijd koop om mijn grijze lokken kleur te geven, is uit het assortiment gehaald. Ik kreeg nochtans altijd complimenten over dat specifieke kleur, maar het was blijkbaar niet mainstream genoeg, dus exit uit assortiment. Grrrrr. Moet ik nu op de koop toe op zoek naar iets nieuws.
Gelukkig kon ik nog bloemen kopen, weliswaar ook na heel lang wachten, anders stonden we daar schoon met lege handen bij onze vrienden straks

Gisteren was de wederhelft jarig. 53 lentes al. Of winters eigenlijk. 18 februari is blijkbaar een populaire dag om geboren te worden: zo is ook de vriend van het metekind jarig, en het zoontje van vrienden, en op de radio hoorden we dat ook Dirk Brossé gisteren kaarsjes mocht uitblazen. Ook 53. Op dezelfde dag jarig zijn, vind ik al opmerkelijk, op dezelfde dag geboren zijn, vind ik helemaal bijzonder.

Maar soit. Er was een jarige, en dus bouwden we weer een stukje aan onze nieuwe traditie: in plaats van elkaar dure cadeaus te kopen, houden we die dag vrij in de agenda (of toch gedeeltelijk want ik mocht in de voormiddag nog eens bij de tandarts langs) en gaan op (cultuur)uitstap. Gisteren was het op het eerste gezicht een probleem, want het was maandag, dag waarop nagenoeg alle musea hun deuren gesloten houden. Maar, … zo niet in Mechelen, sinds kort. Daar zijn de musea gesloten op woensdag. Laat Mechelen nu net de stad zijn waar Rik Wouters werd geboren, een kunstenaar die bij ons een streepje voor heeft (samen met Nel, zijn echtgenote en favoriet model). En laat het nu net in Mechelen zijn dat de Rik Wouterscollectie van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen tijdelijk ondergebracht werd tijdens de verbouwingswerken aan het museum.

Wij dus naar Mechelen. Met de trein, dat is altijd een beetje reizen. En zo’n L-trein rijdt niet zo snel, wat de gelegenheid geeft om onbeschaamd alle achterkoterijen, veranda’s en andere schone (aan)bouwsels van ons heerlijk Vlaanderland ruimschoots te becommentariëren. Ge zijt getrouwd met een architect of niet natuurlijk.

In Mechelen kochten we ergens onder de baan een broodje, we genoten onderwijl van een stralend zonnetje op een bankje naast het standbeeld van een plaatselijke kunstschilder en slenterden op ons gemak naar het museum in het centrum (da’s een voordeel in die kleinere steden, ge kunt alles gemakkelijk te voet doen). We genoten met volle teugen van een kleine maar fijne tentoonstelling met schilderijen en beeldhouwwerken, met ondertussen onze gebruikelijke discussie in een museum/tento: welk(e) werk(en) willen we meenemen (we zullen nu wel nog eens terug moeten met de auto, want het was wat te veel voor op de trein). Voor wie houdt van het werk van Wouters, is het echt de moeite om eens tot daar te gaan.
Ik hoop wel dat er op andere dagen meer bezoekers zijn, want gedurende de meer dan twee uur dat wij er rondliepen (ja, we doen dat echt op ons gemak, en we bekeken ook nog een filmpje over bronsgieten, maar daarover resteren nog wat vragen), was er geen enkele andere bezoeker, en twintig minuten later sloot het museum. Het heeft wel iets, zo vijf personeelsleden voor u alleen.

Na ons bezoek liepen we nog eens rond in het centrum en bewonderden en bezochten we de Sint-Romboutstoren/kathedraal. Een prachtige toren, het moet gezegd. En op het pleintje naast de kerk, kwamen we nog eens oog in oog te staan met Nel. Ondertussen hadden we het koud gekregen (in de kerk was het behoorlijk koud) en kregen we zin in iets warms (en stiekem ook in een pannenkoek, zo bleek al gauw). Maar Murphy was meegeglipt op uitstap en moest zich even roeren: in de brasserie waar we belandden, konden we geen pannenkoek meer krijgen, want op maandag sluit de keuken al om 14 u. (Kleine) domper op de feestvreugde.
Gelukkig had Murphy zijn pleziertje gehad, want de terugreis verliep vlot, zowel op de trein als de bus, en na het avondeten was er nog tijd voor bubbels, bij een aflevering van The Killing 3.

Het moet gezegd, zo’n dagje eropuit, dat doet deugd. Zeker als de zon schijnt. Achteraf geeft het het gevoel dat je een week weg was (maar dan veel goedkoper).
Het is dan ook uitkijken naar volgende maand, voor een weekendje weg. Aachen, here we come. Straks.

Nog wat impressies (met de foon, want zeulen met het fototoestel, daar hebben we geen zin op zulke dagen):

En tot slot een opmerkelijk beeld in de kathedraal, elektriciens met een eigen visie hebben ze daar (we zagen zo verschillende constructies):

Ik weet het, het is hier alweer nogal stillekes.
En niet eens wegens overvolle agenda’s en dergelijke. Niet dat er niets gebeurt, maar het is redelijk gespreid, dus dat valt wel mee.

Neen, het is eerder omdat mijn eigen batterijen plat gevallen zijn, met een energiepeil dat zelfs ver onder nul zit. Mijn belangrijkste activiteit van de dag bestaat uit het leveren van heroïsche gevechten tegen die vermoeidheid. En moe dat ge daar dan weer van wordt. Zucht. En mocht ik nu nog halve nachten wakker liggen, of slaapproblemen hebben, maar niets daarvan. Doorgaans slaap ik als een blok. Alleen soms iets te weinig uurtjes, dat wel…

Alleen de dingen die ik op – nagenoeg – automatische piloot kan doen, lukken. Alles waar meer concentratie voor vereist is, zoals lezen of een artikel schrijven, lukken veel minder. Het overkomt me helaas meer dan eens dat ik gewoon voor mijn pc-scherm in slaap val.

Ik zal toch eens een en ander op een rijtje moeten zetten om te kijken wat ik eventueel kan veranderen …

Gisteravond gingen we uit eten. Samen met dochter M. en vriend M., en dochter E. De jongens hadden andere plannen (zoon J. moest zelfs naar de les, zo op een vrijdagavond). Dochter M. had zin in Japans, en zo trokken we naar Sint-Martens-Latem, waar je voor een vast bedrag a volonté van alles en nog wat kan eten.
Het bizarre kwam bij het afscheid. We realiseerden ons plots dat de volgende keer dat we dochter M. zouden terugzien, dat dat ergens in de paasvakantie in Finland zal zijn – toch als er niets tussenkomt.
Jawel, morgenochtend vertrekt ze. Het grote avontuur tegemoet.