Het is een huizenhoog, wat zeg ik, het is een wolkenkrabberhoog cliché, maar het is dus effectief zo: de tijd schiet voorbij als een komeet. Nauwelijks kwam het schooljaar op gang, of het is reeds voorbij. Dochter E., nog maar net begonnen in het eerste middelbaar, gaat al naar het tweede. We zijn 1 juli en het jaar is al over de helft. Vandaag over precies een half jaar zitten we overal aan de nieuwjaarsdis. Beangstigend vind ik dat (dat voorbijvliegen welteverstaan, niet de nieuwjaarsdis).

Maar goed, bij deze tijd van het jaar horen ook resultaten natuurlijk. Niet dat ze allemaal zo schitterend gewerkt hebben (soms kon het beduidend beter) maar alle middelbareschoolgangers hier ten huize hebben een A-attest en mogen dus over naar het volgende jaar. Dochter M. moest nog nagelbijten tot vandaag, en hoewel het niet helemaal vlekkeloos is, is het toch een mooi resultaat: ze moet in augustus één enkel vak opnieuw doen (biochemie, een behoorlijk moeilijk vak lijkt me).

Volgend schooljaar lijkt het bij de jongens wel een beetje op een stoelendans. Zoon J., die nu met veel plezier humane wetenschappen volgt, heeft beslist om volgend jaar podiumtechnieken te volgen. De leerstof boeit hem wel ten zeerste, maar hij ziet het niet zitten om daar de rest van zijn leven iets mee te doen. Hij wil liever iets actiever. En zoon S.W. heeft beslist dat het kunstonderwijs toch niets voor hem is en wil nu weer naar het ASO. Hij zal nu de plaats van zijn broer in de humane wetenschappen innemen. Ik ben eerlijk gezegd wel benieuwd.

Maar dat zijn zorgen voor volgend schooljaar. Eerst vakantie.

Vanavond de hele tijd met administratie bezig geweest.
Gelukkig konden we ons op het terras nestelen, met pc en lange internetdraden en al, alwaar het minstens vijf graden koeler was dan binnen (gelukkig koelt het tijdens dees warme dagen ’s avonds goed af zodat slapen geen probleem is). Helaas moesten we naar binnen toen het te donker werd, cijferkes correct lezen en intypen is niet zo evident bij onvoldoende licht.

Eerst en vooral: knopen doorgehakt ivm vakantiewoning in Noorwegen. Het begon al goed: de eerste twee op ons keuzelijstje bleken niet meer vrij te zijn toen we effectief wilden boeken. Maar het derde was wel nog vrij. Een huisje in Bekkjarvik, op een eiland ten zuidwesten van Bergen, een stad die we absoluut willen bezoeken (Stavanger ook uiteraard, met een bezoekje aan de ouders van het lief, maar dat proberen we op de terugtocht te doen).
Nu maar hopen dat de verdere afhandeling van het dossier en de betaling en zo, ook vlot verlopen, zodat we de zoektocht en procedure niet weer van voren af aan moeten herbeginnen.

(Tussen haakjes, zijn prinses valt heel goed mee. Een heel mooi en lief meisje, weliswaar heel stil en bedeesd, maar ik denk dat dat normaal is. Zo plots gedropt worden tussen een bende toch wel abnormalen, dat moet niet evident zijn)

En dan, de jaarlijkse verplichting die altijd maar weer uitgesteld wordt: de belastingen. Sinds we nu een kaartlezer hebben, toch maar geopteerd voor tax-on-web. Eerst uitgeprobeerd met de aangifte van dochter M. (jawel, ook al verdienen ze niets, een aangifte moet er zijn). Het was voor sommige zaken even uitzoeken, maar het lukte toch vrij goed. Dan de onze. Het begon al met het probleem dat hij onze identiteitskaarten niet wou lezen (website kan niet worden weergegeven). Bon, heropgestart en dan lukte het wel. Tot we de identiteitskaarten moesten wisselen. Zelfde probleem, zelfde remedie. Boel opgelost en ingediend. Ook al moet je redelijk stressbestendig zijn om eventuele pc-problemen op te lossen, ik vind het toch een gemak, dat online invullen. En het spaart een nachtelijke rit naar de Zuiderpoort uit om onze omslag bij de rest in de uitpuilende brievenbus te wurmen.

(Dit bericht is geschreven met een kleine Raspoetin die zich op mijn bureau nestelde, tussen mij en het klavier. Iets minder comfortabel om te schrijven, maar wel supergezellig).

Zaterdag hebben we dus half Oost-Vlaanderen doorkruist. ’s Ochtends naar Sleidinge om Raspoetin (het zwartje) op te halen, en ’s namiddags naar Zulte om Nabucco (de namen zijn onafhankelijk van het geslacht gekozen, want het blijken twee kattinnetjes te zijn). Tweemaal een rit met een klein miauwend wezentje op de bank.
Dat moet toch bijzonder stresserend zijn voor die beestjes: weggerukt uit hun bekende omgeving, opgesloten in een speciale draagbak, een lange rit in een warme auto, ‘gedumpt’ in een compleet vreemde omgeving met vreemde geuren en vreemde mensen (die je alleen maar willen pakken en aaien), en twee grote katten die dat vreemd volk niet echt appreciëren.

De rest van de dag hebben we eigenlijk niet zo veel meer gedaan. Alleen maar gadegeslagen. Fascinerend. De verschillende reacties van de verschillende katten.
Raspoetin, zo klein ze ook is, blies (en blaast) naar elke kat die in haar buurt komt, zelfs naar Nabucco, Nabucco loopt nogal veel te miauwen, ook al heeft ze net gegeten (is trouwens nogal een veelvraat), Tornado was onrustig maar toch wel nieuwsgierig en kwam af en toe snuffelen, maar Luna is ronduit kwaad en verontwaardigd. Ze verstopt zich boven of buiten en zal zich enkel laten zien als ze zeker is dat ze geen een van die kleine ‘mormels’ in het vizier heeft. We proberen haar dan ook, in de mate van het mogelijke, zoveel mogelijk aandacht te geven.
Tornado vindt inmiddels alles best ok. Vooral de nieuwe smaken van het speciale eten voor de kleintjes vindt hij bijzonder interessant. Maar hij laat zich evengoed wegduwen door Nabucco als die haar zinnen gezet heeft op zijn eten.

En opvoeden, dat komt er ook bij, zowel katten als kinderen. Dat laatste in de zin van: “niet zoveel eten geven, laat ze slapen, neen ze mogen daar niet op, enz.” Het eerste in de zin van: leren waar de kattenbak is en waarvoor dat dient (ze waren gewend om altijd buiten te gaan), zorgen dat ze voldoende eten (was met Raspoetin niet evident) en drinken, hen uit de plantenbakken plukken, de deur dichthouden zodat ze nog niet naar buiten kunnen, enz.”

(Een betere foto heb ik nog niet van Raspoetin,
want dat zwart op donkerblauw is niet zo evident
om te fotograferen)

(Zo kan je ook slapen natuurlijk)

Voor de rest is het erg genieten van de capriolen van die kleine katjes. De nieuwsgierigheid, het sluipen naar het onderwerp van interesse, al is het het kleinste pluisje, het met vier pootjes tegelijk omhoogspringen of het achteruitspringen als dat onderwerp onverhoeds beweegt of lawaai produceert. Al is het zelf ook wel schrikken als tijdens je ontbijt plots zo’n zwart pluizenbolletje in je zij springt. Maar het summum blijft toch het achternazitten van hun eigen staart.
En als ze dan op je schoot in slaap vallen.

Een en ander begon een kleine twee maanden geleden. Eigenlijk nog vroeger, toen Kiara besloot het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Achteraf waren de kinderen nogal aan het zagen of we pleeeeeeeeeeeeeeeeeease opnieuw een klein katje in huis zouden halen, want ze waren nu gewoon aan drie (vroeger zelfs vier, maar Isis is enkele jaren het verkeersslachtoffer geworden, nota bene tijdens een autoluwe zondag) en als er nu iets zou voorvallen aan een van de andere twee dan hadden we maar een poes meer en dat is toch echt niet leuk.
Enfin, wij gezwicht, niet zo moeilijk hoor, te meer dat ik eigenlijk al lang droom van een zwarte kat. Maar zoon S.W. kwam op een goede dag thuis dat de poes van een klasgenote gejongd had. En ja, dat ene zwart-witte katje zag er wel schattig uit. Dus ja, ze mochten dat voor ons reserveren.
Twee of drie dagen later wist dochter M. te vertellen dat iemand van haar jaar ook kleine katjes had. Zwarte. Toen was ik helemaal verkocht. Zodus zal dat beestje, inmiddels Raspoetin gedoopt, ook een thuis vinden bij ons.

Maar, maar, maar. Ergens begin vorige week kwam zoonlief S.W. met slecht nieuws op de proppen: de zus van die klasgenote is ondertussen zo gehecht geraakt aan dat ene katje, dat ze het niet meer wil wegdoen. In eerste instantie vond wederhelft E. dat we het dan maar bij één extra poes gingen houden, maar dat was buiten de waard (lees ons kroost, en om eerlijk te zijn, ook ikzelf wel) gerekend. En dus komt morgen ook Nabucco bij ons. Onze jongste dochter vond dat de schattigste van de nog beschikbare katjes (ja, we hadden zowaar bijna last van keuzestress, en er gingen zelfs stemmen op voor dan maar drie poezen bij, maar dat vond ik dan toch wel net iets te veel van het goede).

Morgen is dus D-day. Ik ben ten zeerste benieuwd. Niet het minst om te zien hoe onze andere twee viervoeters zullen reageren.

Het is eindelijk gelukt.
Na achttien jaar, en af en toe flink gezaag, heeft zoonlief zijn eigen kamer. En toppunt: de allereerste nacht (en veel volgende nachten) sliep hij alweer niet alleen. Maar nu wel met de persoon van zijn keuze. Want ze is gisteravond gearriveerd (met de nodige stress want we waren eigenlijk wat te laat vertrokken, en dan zaten we in de file rond Gent, en het was heet in de wagen, en ik had bovendien op de valreep gezien dat het vliegtuig een kwartier vroeger dan voorzien ging landen, en dus moest ze nog eventjes wachten), zijn allerliefste.

Het was voor de rest een race tegen de klok om de kamer voldoende klaar te krijgen, want er moest uiteraard ook voor examens gestudeerd worden. Vorig weekend en dinsdagavond kreeg zoonlief gelukkig hulp van zijn vrienden voor de schilderwerken. Dinsdag werden de deuren geplaatst (na vier en een half jaar, zomaar eventjes vijf binnendeuren ineens erbij, wat een luxe!) en gisteren had ik vrijaf genomen om de boel proper te maken zodat er verhuisd kon worden: ingemaakte kast van het ruim voorradig stof en zaagsel ontdoen, ruiten kuisen, vloer stofzuigen en dweilen. Op het eerste gezicht niet zoveel werk, ware het niet dat er bij die schilderwerken ook redelijk wat verf op niet te verven plaatsen terechtkwam, zoals op de ramen (niet behandeld hout, en dus geen sinecure om dat eraf te krijgen, want blijkbaar werd er niet zo goed afgeplakt) en op de vloer (geolied hout, dus dat viel beter mee, maar er moest af en toe toch flink gewreven worden).

Ondertussen plaatste wederhelft E. de stopcontacten en schakelaars terug (die verwijderd waren voor het pleisteren) om dan te moeten vaststellen dat er toch iets niet klopt want er is blijkbaar geen stroomtoevoer. Dat probleem moet nu ook nog worden uitgeklaard.

Maar de meubelen stonden boven vooraleer we naar Zaventem vertrokken, weliswaar nog in IKEA-versie (wel zonder de verpakking). Inmiddels is dat ook allemaal in orde gekomen. Ze mocht al onmiddellijk beginnen met de handen uit de mouwen te steken.
Nu deze kamer nog wat verder afwerken (deur en kastdeuren schilderen, plinten plaatsen, lamp(en) kopen), en dan voortdoen met de rest, zoals de tweede helft van de zolder, de toekomstige kamer van zoon J.

(Oh ja, zoals we konden verwachten, liet uitgerekend gisterochtend het toilet op de badkamer het voor de zoveelste keer afweten. Benieuwd hoelang de andere het uithouden. Geloof het of niet, maar anderhalf jaar geleden, toen tijdens de kerstvakantie een Roemeense vriend van dochter M. kwam logeren, gebeurde precies hetzelfde)

We gaan het blijkbaar nooit leren: als je het sluitingsuur van een museum bekijkt, moet je daar steeds een kwartier tot een half uur aftrekken.
Woensdag hadden we weer prijs.

Ik moest in de namiddag op controle bij de dokter (niet zo goed, want eigenlijk niets meer afgevallen, lijf wil weer niet zo goed mee, maar soit), en aangezien ik daarvoor toch een halve dag verlof moest voor nemen, wou ik dat combineren met een bezoek aan de tentoonstellingen van Emiel Claus en Boeken om naar te Kijken in het Museum voor Schone Kunsten in Gent. Beide sloten dit weekend, maar omdat dit weer propvol arbeid ging zitten, besloten we maar om alvast woensdag te gaan.

Het museum was open tot zes uur, dus dat moest wel lukken. Ons kennende, bleven we wat langer bij Claus hangen dan gepland, ook al hadden we er gemengde gevoelens bij: zo opmerkelijk dat je bij dezelfde artiest naar het ene schilderij uren zou kunnen kijken, en bij een werk onmiddellijk zegt “bah neen, zo lelijk, ik vind er niets aan”. Maar bon, rond half zes waren we klaar en wou ik nog een kijkje nemen bij Boeken om naar te kijken. Op een half uurtje, dat moest wel lukken (en ik was eigenlijk nieuwsgierig naar de manier waarop de boeken van onze eigen instelling gepresenteerd werden). Dat was dus alweer buiten de medewerkers van het museum gerekend: vanaf twintig voor zes begonnen ze systematisch alle zalen af te sluiten waar geen volk meer was. Dat geeft zo’n vreselijk opgejaagd gevoel: alsof ze je letterlijk met de grove borstel buitenvegen. De boeken van op het werk hebben we niet meer gevonden, die bleken ergens beneden te liggen, en alle zalen daar waren ook al afgesloten.

Ik heb daar dus een gloeiende hekel aan, aan dat systeem. Je wil nog snel iets zien (ik weet ook dat je op zo’n moment niets meer echt grondig kan bekijken, maar een impressie van iets is soms al genoeg), maar je voelt constant de hete adem van het personeel in je nek. Als de medewerkers op tijd naar huis willen, dat ze dan zeggen dat het museum sluit om bv. half zes, dan hebben ze nog voldoende tijd om op te ruimen.

Het is de eerste keer niet, en het zal, ons kennende, ook de laatste keer niet zijn dat we ons daaraan laten vangen.

… zijn soms o zo handig.

Momenteel wordt hier op zolder gezaagd en geboord en geschroefd en geolied en geschilderd dat het een lieve lust is.
Morgen komt er een schilder om de nieuwe tussenwand te plamuren (als er niets tussenkomt welteverstaan) zodat die komend weekend ook wat lagen verf kan krijgen, en vrijdag (dus ook als er niets tussenkomt) zouden ze een aantal deuren komen plaatsen.

Want volgende week woensdag komt zijn prinses uit het hoge noorden. En dan moet hun nestje wel bewoonbaar zijn natuurlijk.

Update: de schilder is geweest, precies zoals afgesproken, een wonder zowaar. Hij is alleen een stukje vergeten en moet nu nog eens terugkomen, dus perfect was het nog niet.
Over de deuren heb ik nog geen nieuws, het blijft nog even spannend.

Ik ben een beetje aan het twijfelen: schaf ik mij nu de trilogie van mijnheer Stieg Larsson aan of niet?
Ik hou altijd een beetje mijn hart vast bij boeken die een hype veroorzaken, hoewel dat soms wel heel erg kan meevallen. Schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón heb ik ontzettend graag gelezen (en ik hoop dat zijn opvolger even sterk is en geen afkooksel), en ook De Vliegeraar en Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini. De boeken van Dan Brown Het Bernini Mysterie en De Da Vinci Code konden mij heel wat minder bekoren, hoewel best spannend, dat moet ik toegeven. Ook de schrijfsels van Nicci French en van, dichter bij huis, Pieter Aspe, vond ik eerder ontgoochelend.

Wat denken jullie? De moeite of overroepen?

Vorige week verschenen op Gentblogt. Al een week geleden, ik weet het, maar het lukt mij niet altijd goed om de dingen hier actueel te houden.

“Het was jarenlang een gezinsuitstap, gaan stemmen: met vier kinderen (die te klein waren om alleen te laten) naar het stembureau, onderwijl papa gaan bezoeken die meestal voorzitter van het bureau was. Steevast hingen er twee oproepingsbrieven aan de koelkast.
In de loop der jaren werden de kinderen groot genoeg om alleen te blijven en werd het minder en minder een gezinsuitstap.
Maar die grote kinderen worden ook volwassen en bij de vorige verkiezingen hingen er plots drie oproepingsbrieven uit. In april werd onze oudste zoon ook achttien, en kijk, de koelkast begint al aardig vol te geraken.

Vanochtend moest ik toevallig bij Schleiper zijn. Zo dikwijls kom ik daar niet, maar als dat gebeurt voel ik me altijd even opgetogen als een kind in een speelgoedwinkel. Al die materialen (papier, karton, verf, stiften, klei, pastelkrijt, vetkrijt, …) in alle maten en texturen. En dan dat kleurenpalet: de winkel lijkt één grote regenboog.
Als ik al dat moois samen zie, gaan mijn handen jeuken om daar iets mee te doen.
Maar dat gaat niet. Ik heb helaas geen creatieve vingers.