Gepost door: pharailde | maart 25, 2020

Ziekenboeg (2)

Vervolg van dit.

Maandag 16 maart
Vrijdag werd op het werk beslist dat, naast de reeds geannuleerde publieksactiviteiten en externe vergaderingen, ook de leeszaal werd gesloten en dat alle interne overlegmomenten opgeschort werden. We kregen ook de keuze om naar kantoor te komen of – al dan niet gedeeltelijk – thuis te werken. Ik besloot om, zolang zoon S.W. in het ziekenhuis lag, gewoon naar kantoor te gaan, en te profiteren van het feit dat het zeer rustig ging zijn: weinig verkeer, weinig volk op de bussen, geen studenten in de buurt, afgelaste kermis, geen vrijwilligers en minder collega’s. Zalig gewoon.

Na het werk nam ik de tram naar het ziekenhuis om nog wat propere kleren en andere spullen die hij gevraagd had, af te geven. Aan de hoofdingang was een kleine bezoekersruimte afgebakend, zodat je het ziekenhuis niet kon binnenglippen. Ik gaf de tas aan de verpleegster (gelukkig had ik er op voorhand aan gedacht om er zijn naam en kamernummer op te schrijven) en ging naar huis. Ik maakte mij de bedenking dat je met het openbaar vervoer toch veel tijd moet hebben: ik was tussen werk en thuis ruim anderhalf uur onderweg om slechts enkele minuten in het ziekenhuis te zijn.

In de loop van de dag hadden ze, tot zijn grote vreugde, wel al die drain verwijderd, omdat er nog amper vocht uitliep. Op de foto’s was helemaal onderaan in zijn long wel nog een restant te zien, waardoor ze ’s anderendaags gingen bekijken of er al dan niet nog een kijkoperatie nodig was. Indien dit niet nodig was, en indien zijn CRP-waarden significant genoeg gedaald waren, werd er al stilaan over eventueel op woensdag naar huis gaan gesproken. Afwachten was andermaal de boodschap.

Dinsdag 17 maart
Laatste werkdag op kantoor: het archief werd helemaal gesloten en iedereen moest thuiswerken, behalve één collega die zich aanbod om in te staan voor de permanentie. Dit hield dus ook in dat ik moest bekijken welk werk ik thuis ging doen (ik was bezig met de inventarisatie van een archief en in dat stadium was het niet opportuun om alles te vervoeren) en wat ik daarvoor moest meenemen. Dan maar ook het thuisfront opgebeld om vervoer te regelen, want met die dozen op de bus ging niet goed lukken (het vertrek ’s avonds verliep trouwens ook in een heel vreemde atmosfeer: het leek een beetje op de sfeer voor de jaarlijkse collectieve sluiting in juli, maar toch ook niet, want het was geen vakantie, we hadden werk mee, en we wisten/weten ook niet hoelang dit allemaal zou/zal duren).

Nadat dit allemaal geregeld was, kreeg ik zowaar een bericht van zoonlief dat die “als-en” ok waren (er was geen kijkoperatie nodig, zijn CRP-waarden waren voldoende gedaald en de behandeling kon overgeschakeld worden van infuus naar pillen en dus thuis voortgezet worden) en dat hij dus naar huis mocht.
Ik contacteerde dan maar opnieuw het thuisfront om verder af te spreken: nadat wederhelft E. mij op het werk oppikte, reden we door naar het ziekenhuis om zoon S.W. op te halen (ik gokte er – gelukkig correct – op dat dit vlot zou verlopen, aangezien het heel kalm was op de weg; in normale omstandigheden zou dat een langdurige rit geweest zijn). Wederhelft E. moest ’s avonds dan nog naar een klant.

Zoon S.W. was dan wel heel erg blij om die ziekenhuismuren achter zich te laten, maar was toch even blij toen hij na het eten zijn – eigen – bed kon opzoeken, ondanks de talloze trappen naar zijn kamer – hij moet toch drie verdiepingen naar omhoog
[Daar had ik wel wat schrik voor, dat al die trappen te veel zouden zijn, maar uiteindelijk bleek dat mee te vallen, als hij het op zijn gemak deed/doet. Volgens de kinesist in het ziekenhuis was dat zelfs niet slecht, die trappen, omdat hij op die manier toch wat in beweging blijft zonder buiten te moeten].

Woensdag 18 maart
Een rare dag: ook al werkte ik af en toe eens een dag thuis, was het nu toch moeilijk om mijn draai te vinden.
De toestand van zoon S.W. was relatief goed, ook al was hij nog heel snel moe. Voor de rest viel er niet veel te melden.

Donderdag 19 maart
In de loop van de namiddag kreeg ik een bericht van dochter M. dat ze met hun kater naar de dierenarts moesten omdat zijn voorpoot helemaal opgezwollen stond, en ze het niet betrouwde. Poes Luna was wel snel hersteld na haar antibioticaspuit van vorige week, maar ze had sinds vorige donderdag plots regelmatig niesbuien. Dus heb ik aan dochter M. gevraagd om te informeren of het nodig was dat ik met Luna nog eens langskwam, want met die chaotische week en coronatoestanden was het er nog niet van gekomen om zelf te bellen. Ik mocht om half acht langsgaan voor nog een antibioticaspuit, want de dierenarts betrouwde het toch niet helemaal.

*****

Ondertussen zijn we een kleine week verder en gaat het leven zijn verdere gang. Zoon S.W. herstelt rustig verder en lijkt elke dag een klein beetje beter. Vrijdag moet hij op controle en ik ben wel benieuwd. Ook Luna lijkt genezen.
We blijven braafjes binnen, behalve om boodschappen te doen of een frisse neus te halen, ontvangen geen bezoek en doen ons werk gewoon voort van thuis. Normaal gezien zijn de lockdownmaatregelen nu tot en met 5 april, maar ik ben benieuwd. We hadden begin april een weekendje Bonn geboekt om een tentoonstelling over van Beethoven te bekijken, maar dat valt helaas in het water. Gelukkig had ik nog geen treintickets gekocht. Vandaag kregen we wel bericht van het hotel dat het hotel sowieso gesloten is tot half april, en dat ze ons een voucher zullen bezorgen. Later op het jaar kunnen we alsnog Bonn verkennen, weliswaar zonder Beethovententoonstelling, maar dan is er nog altijd zijn geboortehuis.
Wat me wel opvalt in deze coronatijden: we worden op sociale en andere media overladen met tips om onze dagen te vullen (online voorstellingen, online films, online museum/monumentenbezoeken, challenges, en noem maar op) met telkens de boodschap “nu jullie toch tijd hebben”. Maar we hebben helemaal geen extra tijd: we werken nog steeds fulltime, we worden overspoeld met massa’s informatie die we een beetje willen volgen, en dat huishouden loopt ook niet vanzelf, integendeel zelfs, aangezien de poetsvrouw niet meer komt, komt het schoonmaken er ook nog bij.
Voor de rest gaat het leven hier zijn gewone gangetje, ook al hadden we vorige week beiden het gevoel dat de hele situatie heel bevreemdend, heel surrealistisch aandoet. Ik vind het ook niet heel erg dat het een na het andere afgelast werd, dat geeft even een ademruimte in de agenda. En het feit dat het overal zo rustig is (behalve op onze wandeling in de Bourgoyen gisteren), bevalt me ook ten zeerste.

Om af te sluiten nog een fotootje van Luna (een foto van de (zieke) zoon heb ik niet, en zou niet in goede aarde vallen, vrees ik). Wat zouden we doen zonder poezenfoto’s in deze surrealistische tijden 🙂


Responses

  1. Blij dat het daar allemaal wat beter gaat! Stay safe!

  2. Fijn om lezen dat de zieken (mens en dier 🙂 ) allemaal aan de beterhand zijn.

    Zot he, al die extra dingen om online te doen. Terwijl er idd alleen maar werk bijgekomen is. Ok, ik spaar elke dag enkele uren pendeltijd, maar in plaats daarvan moet ik de kinderen begeleiden met hun huiswerk en nuttig bezighouden en zoals je zegt het huis aan de kant houden. Jaloers op al die mensen die nu blijkbaar het ene boek na het andere verslinden!

  3. Jullie hebben je portie al gehad. Dat de rest van de periode nu zonder opstoten van eender wat mag verlopen.

  4. […] (wordt hier […]

  5. Hopelijk iedereen daar ondertussen helemaal op zijn plooi!

    Ik moet zeggen dat ik ook jaloers ben op iedereen die ineens meer tijd schijnt te hebben. Hier ook alles behalve een rustigere tijd. Tijd voor mezelf is er minder dan ooit: ik vond het altijd belangrijk om werknemer te zijn op het werk (ook al werk ik ’s avonds als de kinderen slapen regelmatig eens door) en mama thuis, maar door dat thuiswerken ben ik nu ineens hoofdzakelijk werknemer thuis en vloeit alles veel te hard in elkaar over.

    We kunnen alleen maar hopen dat het tegen 3 mei allemaal wat onder controle raakt (al gaan we dit langer meeslepen), en dat de maatregelen dan kunnen versoepelen, zodat we weer eens uit ons kot kunnen en mogen komen.

    • PSke: Is het dan uiteindelijk duidelijk geworden welk beestje je zoon zo hard te pakken kreeg?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: