Gepost door: pharailde | maart 22, 2020

Ziekenboeg (1)

Even proberen om de gebeurtenissen van de voorbije twee weken op een rijtje te zetten.

Donderdagavond 5 maart.
Zoon S.W. vertrok voor een paar dagen naar een vriendin in De Pinte.

Weekend 7-8 maart.
Als hij in De Pinte is, komt hij soms overdag naar huis, als zij gaan werken is.
In de loop van de zaterdagvoormiddag belde hij me op om te zeggen dat hij toch niet naar huis kwam omdat hij vrijdag opgestaan was met veel rugpijn. De huisarts daar had wat medicijnen voorgeschreven voor en als het maandag niet beter was, moest hij terugkomen. Zondag ergens had hij de indruk dat het toch iets beter ging.

Maandag 9 maart – thuiswerkdag.
Toen ik beneden kwam, viel het me op dat poes Luna op de zetel bleef liggen. Normaal loopt ze te miauwen tot ze eten krijgt, maar niets van dat alles. Ik dacht eerst dat ze gewoon nog wat slaperig was, maar ze bleef de hele dag op haar kussen liggen slapen, en kwam niet eten of drinken. In de loop van de namiddag toch maar de dierenarts gebeld om raad, want ik wou geen risico nemen: madam is bijna 16 en twee overleden poezen vorig jaar (in augustus en december) is meer dan genoeg. Ik kon onmiddellijk terecht en ze bleek 40°C koorts te hebben, waarvoor ze prompt een inspuiting met antibiotica en koortswerend middel kreeg. De volgende dagen moest ik haar zelf nog koortswerend middel geven. Blijkbaar was dit een soort mirakelspuit, want eenmaal thuis was ze weer actief en hongerig. Een portie tonijn (dikwijls een goede remedie als poezen weinig eetlust hebben) ging er vlot in. Ook de volgende dagen gaf ze niet de indruk van nog ziek te zijn.

Inmiddels had ik van zoonlief bericht gekregen dat de rugpijn weer veel erger was, en dat de dokter ging komen. Die had bloedstalen genomen en een afspraak gemaakt voor een röntgenfoto op dinsdagochtend.
Rond kwart voor elf ’s avonds had ik hem aan de lijn, wat weinig goeds betekende. Inderdaad, blijkbaar had het labo ’s avonds nog de huisarts gecontacteerd, die zoonlief contacteerde of hij onmiddellijk langs kon gaan: zijn infectie(CRP)-waarden bleken veel te hoog en de dokter vermoedde een longontsteking. Hij kreeg onmiddellijk een inspuiting met antibiotica en moest diezelfde avond en ’s ochtends nog een antibioticapil innemen.

Dinsdag 10 maart
De RX-foto toonde duidelijk een long- en longvliesontsteking van de linkerlong aan, waardoor de dokter een ziekenhuisopname veiliger achtte: zo kon hij beter opgevolgd worden en kon de antibiotica intraveneus toegediend worden en dus sneller werken.
Inmiddels was ons land stilaan in de greep van het coronavirus en werd hij in Maria Middelares onmiddellijk in afzondering geplaatst om voor alle zekerheid getest te worden. Zo bracht hij, na enkele onderzoeken en bloedafnames, een paar uur door op de spoedafdeling zelf, op zo’n ongemakkelijk liggende onderzoekstafel, zonder iemand te zien. Gelukkig kreeg hij wel zijn voorgeschreven medicijnen. In de late namiddag werd hij dan naar een voorlopige kamer gebracht, weliswaar volledig in quarantaine, maar toch al in een deftig bed. En telkens iemand bij hem moest zijn (om eten te brengen/af te ruimen, een infuus vervangen, e.d.m.) moesten die zich volledig in beschermende kledij hullen.

Woensdag 11 maart
Na de middag kwam eindelijk het verlossende bericht dat hij niet besmet was met het coronavirus. Een grote oef! Want ook al was de kans heel miniem, het bleef op de achtergrond toch door mijn hoofd spoken: “Wat als …?”
Maar nu mocht hij verhuizen naar een gewone kamer, en kon ik na het werk eindelijk op bezoek gaan. Hij had veel pijn (bij elke beweging, bij hoesten, bij niezen, bij lachen, bij wat dieper in te ademen), had het lastig om te praten, elke inspanning – zoals van zijn bed naar het toilet gaan en terug – was er één te veel, en zijn koorts schommelde (gelukkig geen al te hoge koorts meer, maar toch nog steeds koorts).

Na dit ziekenhuisbezoek ging ik terug naar het werk voor een lezing ’s avonds over de wederzijdse invloed van Britse en Belgische kunstenaars in de 19de eeuw (prof. dr. Marysa Demoor). Het bleek voorlopig de laatste activiteit te zijn, want onze directeur schortte alle externe activiteiten in onze gebouwen voor enkele weken op.

Voor mij waren dit rare, onwezenlijke dagen. Aan de ene kant was ik gefocust op de berichten en de gang van zaken in het ziekenhuis, aan de andere kant was er de stroom nieuwsberichten en aankomende maatregelen over het coronavirus, en eigenlijk werd ik verondersteld om mij te focussen op mijn werk.

Donderdag 12 maart
In de voormiddag thuisgewerkt, in de namiddag verlof genomen om op bezoek te gaan.
Ondertussen werd hij goed opgevolgd, met regelmatige controle van koorts en zuurstof, foto’s en bloedafnames.

Ik moet toegeven dat ik het niet erg vond dat de lezing (over Jan Van Eyck) waar we die avond naartoe gingen (en achteraf uit eten – toen mocht dat nog net) afgelast werd, en we gewoon ‘in ons kot’ konden blijven.

Vrijdag 13 maart
Als ik me goed herinner werd er op donderdag geopperd dat, als alle waarden goed genoeg waren, hij misschien in het weekend naar huis mocht. Op vrijdag was daar geen sprake meer van: op de foto’s was duidelijk te veel vocht in zijn long te zien en wellicht ook etter, en zijn CRP-waarden stegen alleen maar i.p.v. te dalen, ondanks de hoeveelheden antibiotica die hij reeds gekregen had. Dat vocht zat blijkbaar te veel in de weg. Na controle via een CT-scan werd beslist om een buisje (een “drain’ in het schoon Vlaams) te steken om dat vocht af te voeren. Een bijzonder pijnlijke ingreep, onder plaatselijke verdoving, waar hij serieus moest van bekomen.
’s Ochtends was bovendien het bericht gekomen dat er per patiënt max. 2 vaste, geregistreerde bezoekers mochten komen, opdat ze in het ziekenhuis een beter zicht zouden hebben op wie er binnen en buiten liep. Omdat hij zoveel last had van die ingreep, vond hij het zelfs te lastig dat ik op bezoek kwam.

We waren eigenlijk afgesproken dat ik pas op zaterdag langs ging gaan omdat we op vrijdag, na de werkdag, nog naar de Colruyt moesten. Ik hield mijn hart vast na alle verhalen over drukte, lange rijen aan de kassa’s en plunderaars (allez, hamsteraars), maar tot mijn verbazing viel dit allemaal zeer goed mee: veel parkeerplaatsen, voldoende karren, weinig volk, amper moeten wachten aan de kassa, maar dus ook veel lege rekken en lege diepvriezers. Tot mijn allergrootste verbazing waren ook alle courante groenten op: geen wortels, geen bloemkolen, geen champignons, geen tomaten, geen komkommers, enz. Wel nog ramenassen en zo, blijkbaar vielen die minder in de smaak.

Zaterdag-zondag 14-15 maart
De coronamaatregelen werden andermaal verstrengd en vanaf zaterdag werd in alle ziekenhuizen bezoek verboden. Tot zover onze planning. Gelukkig leven we dan weer in deze moderne tijden en zijn er voldoende andere communicatiemiddelen om op de hoogte te blijven.
Door de afvoer van dat vocht kon hij weer vrijer ademen, en voelde hij zich al een pak beter. Ook zijn CRP-waarden gingen eindelijk in dalende lijn. De antibiotica deden nu toch hun werk. Inmiddels waren ze in het labo naarstig op zoek om te achterhalen welk beestje precies hem zo parten speelde, kwestie van een meer gericht antibioticum te kunnen geven (spoiler alert: ze hebben het nog steeds niet gevonden).

… (wordt hier vervolgd)


Responses

  1. Wat een heftig verhaal zeg. Pfffff.

  2. ’t Is van den hond, al ging het ook over de kat. Hopelijk is de zoon al helemaal weer de oude.

  3. Amai wat een rollercoaster, pffff, gelukkig is het inmiddels beter!!

  4. […] Vervolg van dit. […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: