Gepost door: pharailde | augustus 8, 2018

We vertrokken op reis en Murphy ging (even) mee

De donderdag na de Gentse Feesten vertrokken we naar Zweden, eerst een week Stockholm, daarna een weekje op het platteland. Door tal van beslommeringen waren we er echt aan toe. Maar op de dag van vertrek zag ik er wel ongelooflijk tegen op: er moest nog van alles gebeuren (wassen, inpakken, instructies nalaten voor de thuisblijvers, oma een bezoekje brengen, enz.) en dit allemaal bij tropische temperaturen, waar ik niet zo goed tegen kan. Ook het weerbericht voor Stockholm voorspelde niet veel goeds: ook daar was het warm (en dan boek je een vakantie naar het noorden ipv het zuiden, net met het vooruitzicht op normale temperaturen).
Maar bon, alles geraakte rond, en tegen vier uur zette zoon S.W. ons af aan het station (de bus hadden we al gemist). De vlucht was om half acht, dus tijd genoeg, een avondmaal op de luchthaven was ingecalculeerd. Inchecken en security gingen vlot, het eten was een beetje nipt. Maar ondertussen achterhaalden we dat de vlucht vertraagd was naar tien uur. We installeerden ons toch maar al aan de gate, kwestie van een en ander van nabij te kunnen volgen. Ook andere vluchten hadden vertraging, en er werd nogal van gate veranderd.
We hielden ons bezig met lezen, facebooken en naar opstijgende en landende vliegtuigen kijken.

dav

Rond half tien, het moment dat we op Bromma moesten landen, zagen we dat het vertrekuur al verlaat was naar half elf. En jawel, ondertussen mochten ook wij naar een andere gate verhuizen. Tussendoor had ik wel het hotel gemaild dat we een pak later gingen zijn.
Rond kwart over tien was het vliegtuig eindelijk gearriveerd, dus dat vertrek om half elf leek me niet echt realistisch meer (eerst iedereen van het vliegtuig, vliegtuig kuisen en wat ze nog allemaal moeten klaarzetten voor vertrek, tanken, bagage uit- en inladen, de nieuwe lading passagiers op het vliegtuig, enz.). En het werd almaar leuker, want we kregen ook te horen dat de luchthaven van Bromma om tien uur sloot, en dat we dus op Arlanda (een heel pak verder van Stockholm) gingen landen.

dig

Inmiddels was het boarden begonnen, en dan plots weer gestopt. Was ik blij dat we nog blijven zitten zijn, want iedereen die al door de controle was, moest staan wachten tot de deuren richting vliegtuig opengingen. We moesten wachten tot er getankt wordt, maar wederhelft E. kon zien dat ze daar absoluut nog niet mee begonnen waren (achteraf bleek dat het desbetreffend personeel al naar huis was, en opnieuw opgetrommeld moest worden – of zoiets). Ze verontschuldigden zich voor het ongemak, en boden ondertussen aan iedereen wat water aan. Alleen zaten wij aan gate 52 en kon het water opgehaald worden aan gate 40 (wie de luchthaven wat kent, weet dat je behoorlijke afstanden kan afleggen tussen de gates). Wederhelft E. ging een kijkje nemen (er was toch niets anders te doen), vond daar niemand die water uitdeelde, maar wel een pak kleine flesjes. Hij heeft dan maar het hele pak meegebracht en dit uitgedeeld aan onze gate.

Enfin, uiteindelijk konden we ergens tussen half twaalf en twaalf het vliegtuig op (voor zover ik begrepen heb, lag de vertraging aan zware onweders en blikseminslagen op verschillende luchthavens), en stegen we zowaar op. Na een probleemloze vlucht landden we dan rond twee uur in Arlanda, en was het de vraag hoe we in het holst van de nacht naar ons hotel in het centrum van Stockholm gingen geraken. In het vliegtuig werd nog omgeroepen dat er een infopunt voorzien was, maar tegen dat we in de aankomsthal kwamen (ook de bagage liet nog enige tijd op zich wachten) was er niets of niemand van info te bespeuren. We hadden inmiddels achterhaald dat er ook ’s nachts nog luchthavenvervoer per bus naar Stockholm rijdt, en zo stonden we tegen tien voor vier aan het Centraal Station. Inmiddels was het zelfs al volledig licht geworden. Van daaruit was het nog een kleine twintig minuten stappen naar het hotel (wel vreselijk gênant om in die stille straten met je valiezen over hobbelige voetpaden te denderen, maar ze dragen was ook geen optie want de straat ging bergop).

De nachtploeg van het hotel was niet echt empathisch, ook niet onvriendelijk, maar ze konden ons nog niet onmiddellijk inchecken, aangezien de computer om een of andere reden aan het resetten was. Dus nog een kwartier wachten. De zon scheen al volop toen we rond half vijf eindelijk naar de kamer konden, en ons konden klaarmaken voor een korte nacht. Gelukkig kon je ontbijten tot elf uur.

Advertenties

Responses

  1. geen leuke start van de vakantie inderdaad

  2. Oei, da’s pech hebben. Hopelijk liep het daarna vlotter. In welk hotel verbleef je? Benieuwd naar het vervolg van de reis!
    Groetjes,
    Heidi

    • In Clarion Hotel Amaranten, in Kungsholmsgatan


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: