Gepost door: pharailde | januari 13, 2018

Kerstvakantie 2017-2018

De kerstvakantie was alweer veel sneller voorbij dan de periode van het aftellen ernaar (hoewel er niet veel ruimte was tot aftellen, door de vele zaken op het werk die nog moesten worden afgerond).
Wat hebben we zoal gedaan?

– De vakantie werd reeds ingezet op vrijdagmiddag, en later dan gepland, dit vanwege hoger vermelde deadlines die moesten worden gehaald). Aangezien wederhelft E. een afspraak had in Antwerpen, moest ik ook niet echt rekening houden met het thuisfront, en kon ik de laatste kerstinkopen doen (doordat ik dit jaar goed op voorhand wist wat ik voor wie wou kopen, deed ik de inkopen na het werk, gespreid over enkele dagen, zodat het mij niet echt veel extra tijd kostte, en ik vooral de drukte in de weekends kon vermijden). Thuisgekomen was het tijd voor nog wat administratie en financiën, en wat wastoestanden, want dochter E. vertrok ’s avonds voor twee weken naar Manchester. Aangezien ze nog nooit alleen met het vliegtuig had gereisd, had ik beloofd dat we haar naar de luchthaven gingen brengen, maar er geen rekening mee gehouden dat we dan tussen 6 en 7 uur de Brusselse ring moesten trotseren. Dat leek ons toch te riskant, gezien de vakantie-uittocht, en dus ging ik met haar gezellig mee met de trein. Alles ging vlot (het is toch opmerkelijk dat als je een ruime tijdsmarge neemt om te anticiperen op mogelijke vertragingen, alles supervlot gaat), ze was binnen de kortste keren ingecheckt, we gingen samen nog iets warms eten, en toen was het tijd voor een laatste knuffel. Ik bleef nog wat rondhangen tot ze een bericht stuurde dat ze door de security was, en toen was het tijd voor de eerstvolgende trein naar huis (waarvoor ik me nog moest reppen). Tegen negen uur was ik terug in Gent, en gingen we, als enige klanten, uit eten in een Chinees restaurant (gelukkig weg van alle lawaai en gewoel van de kerstmarkt enkele honderden meters verder). De vakantie kon nu echt beginnen.

– Zaterdag was een rustige dag, met wat opruimen, wassen, lezen, facebooken.

– Het was een atypische zondag, aangezien we na het ontbijt richting Colruyt trokken voor een combinatie van de wekelijkse (normaal gezien op vrijdagavond) en de kerstboodschappen. Ik had een grote drukte en een kaalslag verwacht, maar tot mijn vreugde was het er redelijk kalm en was alles wat nodig hadden nog voorradig. ’s Namiddags genoot ik nog wat van de rust en maakte ook chocomousse en apfelstrudel terwijl wederhelft E. zijn moeder een bezoek bracht in Kortrijk. Hij bleef veel langer weg dan gedacht, waardoor we rond vijf uur een zeer laat (en licht) ‘middagmaal’ nuttigden. Aangezien we kerstavond gewoon onder ons vierden, samen met zoon J. en vriendin D., waren we helemaal niet gebonden aan uren en planning. Er stond de traditionele fondue op het menu, en we bleven nog lang natafelen.

– Kerstdag dan. Sinds vele jaren is het de gewoonte dat we dat ’s avonds bij ons vieren, met mijn ouders, broer, zus en pleegzus, en ‘aanhang’, afhankelijk van wie vrij is. We opteren doorgaans voor een buffetformule, zodat we niet genoodzaakt zijn om aan tafel te eten (wat soms wat krap zou zijn). Dit jaar heeft mijn broer – heel lekker – gekookt, dus ook op dat vlak was alles relaxed. ’s Middags had ik de kinderen met hun wederhelft uitgenodigd voor een brunch, waarna we onderling cadeautjes uitwisselden, en er zowaar nog tijd restte voor een spelletje. Kortom, een heel gezellige dag.

– Na alle drukte was tweede kerstdag weer een rustige dag: lekker uitslapen (het was toch na twee uur toen we ons bed opzochten), huis en keuken weer bewoonbaar maken, en verder geen verplichtingen (zodanig rustig dat ik me zelfs al niet meer herinner wat ik nog gedaan heb 🙂 ).

– Woensdag gingen we inpakken en wegwezen, maar dat laatste was toch een stuk later dan gepland, door perikelen met de band van de auto (te ingewikkeld om hier uit de doeken te doen) en omdat we nog in de Colruyt bier wilden kopen voor onze Nederlandse vrienden. Tussen een en half twee zetten we dan eindelijk toch koers richting Arnhem. Het plan was om bij aankomst in Arnhem onmiddellijk iets luncherigs te zoeken, maar omdat we later vertrokken waren, en we ook geen zin hadden om ergens langs de snelweg te stoppen, beperkten we ons tot wat tussendoortjes onderweg. We gingen ’s avonds dan maar wat vroeger uit eten. Rond half vijf checkten we in in het hotel, dus van Arnhem zelf hebben we niet veel gezien, een nadeel van stadsbezoeken in de winter. Gelukkig was het nog volop kerst, waardoor onze avondlijke verkenningstocht sfeervol verlicht was. Bij een gebakkraam lieten we ons verleiden voor een portie oliebollen, maar dit bleek een serieuze afknapper: ze waren heel wat groter dan we thuis gewoon zijn, en bovenal waren ze koud. We aten er elk een en bewaarden de rest voor later, als we ze ergens konden opwarmen. Na een paar uur door de stad gedwaald te hebben – ondertussen wel al lekker gegeten – was het welletjes. We hadden het koud, het begon te regenen en we hadden het centrum ongeveer ‘gezien’, dus tijd voor wat lectuur in het hotel (op televisie vonden we niets van onze gading).

– Na het uitchecken ging het richting Kröller-Müller Museum voor de tentoonstelling van de Nederlandse schilder Bart van der Leck, die ik eigenlijk alleen kende van zijn schilderij van een zwarte kat, waarvan wederhelft E. in zijn studententijd een reproductie kocht, en die ons in de eetkamer van ons vroegere huis gezelschap hield. Zo hebben we weer heel wat bijgeleerd over zijn ander werk, maar ook over Helene Müller zelf en het ontstaan van het museum, dat aanvankelijk in de kantoren van de firma Kröller-Müller aan het Lange Voorhout in Den Haag werd ingericht.
We hadden nog behoefte aan een frisse neus, ook al was het grijs en fris, en maakten een wandeling door de uitgestrekte beeldentuin. Wel grappig om bij een aantal beelden in gedachten vooral de foto’s van 23 jaar geleden terug te zien, met de kinderen erop of errond. Toen kon dat nog, nu staan er overal bordjes dat je niet op het gras mag.

We sloten ons bezoek af met een kop deugddoende warme soep (het liep inmiddels al tegen vier uur – normale uren zijn duidelijk niet aan ons besteed) en een bezoek aan de museumwinkel voor een nieuwe reproductie van de kat (die oude reproductie bleek zodanig verschenen, dat het knalrood een heel vaal oranje is geworden) en uiteraard weer enkele boeken.

– Hoog tijd inmiddels om koers te zetten naar onze vrienden in Leiden. Het was alweer van februari geleden dat we elkaar gezien hadden en het verjaardagsfeest hadden we gemist door andere afspraken in de agenda (van dienst op de Gentse cultuurmarkt, en feest voor de tachtigste verjaardag van mijn moeder, waarop ik uiteraard niet kon ontbreken). Er viel dus heel wat bij te kletsen, wat we ook uitgebreid gedaan hebben, de rest van de donderdag en de hele vrijdag, terwijl we uitgebreid verwend werden. We waren wel half van plan om een wandeling in de buurt te maken, maar de aanblik van de natte tuin met regen en al dan niet smeltende sneeuw hield ons toch gezellig binnen. Soms zijn we echt watjes. In de late namiddag vertrokken we in de gietende regen (gelukkig geen sneeuw meer) weer huiswaarts, waar onze lieve zoon J. ons opwachtte met de vrijdagse frietjes.

– Zaterdag was weer een rustige dag, met huishoudelijke klussen en lectuur, en zoon J. assisteren die stoverij wilde leren maken. Bij het avondmaal konden we vaststellen dat hij dat zeker nog mag doen 🙂

– Ook de allerlaatste dag van 2017 verliep op het gemak, en in de late namiddag ging het dan richting Kempen om daar bij vrienden het oude jaar uit te wuiven en het nieuwe te verwelkomen. Ook hier werden we meer dan verwend (een mens moet zijn vrienden kiezen, nietwaar) en werd er uitvoerig bijgekletst. Geen wonder dat het al gauw drie uur ’s nachts werd vooraleer we de gezellige logeerkamer konden opzoeken, en in het nieuwe jaar kletsen we duchtig verder tot het echt tijd werd om afscheid te nemen. We werden immers in Kortrijk verwacht bij oma, de mama van wederhelft E., en we moesten nog ergens een taart kopen, wat tot mijn verbazing niet zo evident bleek. Pas de derde bakker die we passeerden, was nog open (en had gelukkig nog taart). ’s Avonds kwamen we gelukkig in een netjes opgeruimd huis thuis, want zoon J. en vriendin D. hadden op oudejaar een aantal vrienden van verschillende nationaliteiten over de vloer (vandaar ook de stoverij), en wij konden nog mee genieten van de heerlijke restjes van het feestmaal.

– De eerste week van het nieuwe jaar verliep een stuk rustiger. Lekker niets doen werd afgewisseld met gewone en minder gewone huishoudelijke klussen (zoals frietketel uitwassen, een album met oude kaartjes opruimen, nieuwjaarskaartjes schrijven en versturen, e.d.) en boodschappen. We bestelden nieuwe gordijnen voor onze slaap- en badkamer, ook de reproductie van de kat werd ingekaderd en opgehangen. Dat laatste verliep evenwel niet van een leien dakje (katten blijven eigenzinnig): alles was klaar, maar toen we de kader aan de haak wilden hangen, donderde die naar beneden. Het resultaat was een versplinterd houten frame. Brute pech maar niets aan te doen, en dus maar een nieuwe kader gekocht. Die hangt nu netjes aan de muur, de kat is getemd.

– Op donderdagnamiddag ging ik iets drinken met vriendin V., die een zware periode qua gezondheid doormaakt.

– Zaterdagnamiddag kwam dochter E. terug uit Manchester. Gelukkig hoefde ik niet weer naar Zaventem, haar ophalen aan het station in Gent was voldoende. En op zaterdagavond hadden we vrienden van vroeger op bezoek, de ouders van een lagereschoolvriend van zoon S.W., met wie we altijd een fijn contact hadden, maar die we door de gang des levens uit het oog verloren waren, tot we elkaar in de Colruyt (of all places) tegen het lijf liepen. We legden maar meteen een afspraak vast en ook dit werd een heerlijk gezellige avond.

– De laatste zondagavond had ik het wel wat lastig, moet ik toegeven. Ik had immers absoluut nog geen zin om ’s anderendaags weer aan het werk te gaan, maar anderzijds kan je maar genieten van vakantiegevoel als je daarbuiten gaat werken (of studeren). En inmiddels zijn we die werkmodus alweer gewoon.

Advertenties

Responses

  1. En nu iedereen zowat opnieuw aan het werk is, tellen wij af naar onze vakantie. Ieder op zijn tijd. Al zal het bij ons meer iets worden van: de elementen trotseren, de zee ruiken en dan met een lekker warm drankje in huis nagenieten. Deze keer hebben we een huisje met een groot raam dat uitkijkt over een natuurgebied. Nog … keer slapen …


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: