Gepost door: pharailde | augustus 15, 2017

Zomervakantie editie 2017 – Gentse Feesten

De – lekker lange – vakantie loopt op z’n einde (morgen start the real life opnieuw), en ik heb nu al moeite om me te herinneren wat we allemaal gedaan hebben, dus toch maar de annalen aanvullen. Foto’s van de Gentse Feesten heb ik niet, daarvoor verwijs ik graag naar de blogs van vrienden Max en Mamamaya.

De laatste werkdag viel ook dit jaar samen met de eerste dag van de Gentse Feesten, en het bleek weer dat ik het vervroegen van de Gentse Feesten van zaterdag naar vrijdag eigenlijk geen leuke evolutie vind. Toen ik alles afsloot, zat ik met mijn hoofd nog volop in de werksfeer, maar op de bus naar huis doorkruiste ik reeds een stadscentrum in feestenmodus (hoewel op veel plaatsen nog volop opgebouwd werd). ’s Avonds wilden we dan naar Willem Vermandere en Johan Verminnen (François Laurentplein) gaan, dus moest er snel gekookt en gegeten worden om op tijd de bus te nemen, kwestie van nog een zitplaats te bemachtigen. IJdele hoop helaas. Blijven rechtstaan was evenwel geen optie en we vonden gelukkig nog een zitplekje op de rand van de plankenvloer van de tent, met mooi zicht op het podium. Ik moet wel toegeven dat ik minder van het optreden van Willem Vermandere genoot dan verwacht, maar dat lag vooral aan mij: ik kan moeilijk genieten als mensen continu heen en weer lopen en vooral voortdurend zitten te tetteren (waarom gaan die dan eigenlijk naar een concert?), en mijn rug deed pijn. En om eerlijk te zijn, vond ik het concert ook wat minder: liedjes waar ik niet dol op ben, liedjes die ik niet ken, liedjes die ik wel ken en graag hoor maar die hij niet zong maar voordroeg. Bovendien klonk hij niet altijd toonvast, vooral bij de hogere noten.
Een en ander had tot gevolg dat we na afloop huiswaarts gingen en Johan Verminnen aan ons voorbij lieten gaan. Daardoor zagen we dan wel weer de vuurlantaarns in de straten, en de brandende palen op het Braunplein, het officiële openingsmoment van de feesten. Het was geen echt spektakel – zoals her en der aangekondigd – maar gaf wel een gezellige sfeer.

Uiteraard werd een deel van de Feestentijd opnieuw gespendeerd op het International Puppetbuskersfestival (IPBF). Wederhelft E. stond, net als de voorbije jaren, in voor de geluidsversterking van de voorstellingen op het Emile Braunplein (“The Green” zoals in de programmatie vernoemd) op de zaterdagen, zondagen en 21 juli. Meestal was ik daar ook, omdat er doorgaans heel wat vrienden en bekenden passeren. Heel soms maakte ik een uitstapje naar de Kalandeberg voor een voorstelling aldaar, meestal na een aanbeveling van vrienden. Op maandagnamiddag waren we te vinden bij de voorstellingen in het UZ: sinds 25 jaar brengt het IPBF een namiddag Gentse Feesten naar de kinderkankerpatiëntjes in het UZ, met voorstellingen en wafels in het zaaltje, en korte stukjes op de kamers voor de kinderen die te ziek zijn. Het is een schitterend initiatief maar toch wel bevreemdend om dit bij te wonen.

Maar op de Feesten valt nog veel meer te beleven, ook al deden we maar een fractie ervan.

Op zondag gingen we na de IPBF-voorstellingen op de Green samen gezellig op restaurant, kuierden we wat door de stad, passeerden we langs het Baudelopark op bezoek bij zoon J. die daar tien dagen (en nachten) geluidsversterking deed in de tent – maar pech, zoonlief was net op dat moment gaan eten – en vertrokken toen richting Voorhoutkaai voor het vuurwerk. Het is inmiddels een leuke traditie geworden om daar, samen met een aantal vrienden, ruim op voorhand te zijn en het wachten op te vrolijken met wijn en knabbels en babbels (voor de volwassenen) en frisdrank en knabbels en spelletjes (voor de kinderen) om dan allemaal samen te genieten van het vuurwerk (minpuntje: de bassen stonden veel te luid, en ik had veel te dikwijls het gevoel dat mijn hart uit mijn lijf ging springen). Hartjes voor Sandra die dit al vele jaren organiseert.

Maandag- en dinsdagavond waren gereserveerd voor wat klassieke muziek. Op maandagavond genoten we van drie vioolsonates van Johannes Brahms in de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde (KANTL) – uitgevoerd door pianist Timur Sergeyenia en de violisten Farchod Yudashev (sonate 1), Valeryia Hrabliuk (sonate 2) en Maria-Magdolna Boross (sonate 3) – en op dinsdagavond speelde de pianiste Helena Weiser muziek van Fiser, Janácek en Chopin, in de mooie Miry Concertzaal van het conservatorium. Die avond werd afgesloten met een gezellige babbel met enkele vrienden op de binnenplaats van de Achtersikkel (tijdelijk ingericht als café).

Woensdagavond stond het concert “Graceland” van Frederik Sioen op het Groot Podium (Walter De Buckplein) op het programma, maar toen kregen we de uitnodiging om bij vrienden chili con carne te gaan eten. Twijfel alom dus. Maar de muziek kunnen we altijd beluisteren op cd (en ja, uiteraard is een live-uitvoering niet hetzelfde), dus kozen we voor het sociaal contact en hadden een fijne avond, die gezamenlijk afgesloten werd op de Kouter voor het optreden van Arno met Tjèns Matic. Een goed concert, maar ook hier had ik alweer te veel last van mensen die continu moesten passeren, waardoor ik ook elke keer mijn goed zicht op het podium kwijt was en ik maar half kon genieten (het ligt aan mij, ik ben me daar heel goed van bewust). Bovendien had ik ook hier last van de harde bassen, en was er toch iets niet goed geregeld van het geluid, want de teksten waren zeer moeilijk te verstaan.

Vorig jaar hadden we gehoord dat tijdens de speciale boottochtjes op de binnenwateren richting Eiland Malem de architect(uur) van ons huis specifiek vermeld werd, dus moesten we dat toch wel eens horen. Dus stonden we donderdagochtend met heel het gezin plus aanhang, samen met een aantal vrienden, in de gietende regen (gelukkig alleen tijdens het wachten) paraat voor het boottochtje van een uur en drie kwartier, incl. ijsje. En jawel, ons huis werd zowaar met naam en toenaam vermeld (het doet toch wel raar).

Omdat na afloop niemand al echt zin had om naar huis te gaan, gingen we nog een pannenkoek eten bij Gwenola in de Donkersteeg, waarna we nog genoten van een IPBF-voorstelling op de Kalandeberg.

Donderdagavond en vrijdag hielden we het rustig thuis (wederhelft E. moest in de namiddag wel werken op de Green). Zaterdagochtend startten we in het MIAT met het middeleeuws ontbijt, met aansluitend een bezoek aan de tentoonstelling over kinderarbeid aldaar, gevolgd door een terrasje op de Vrijdagmarkt. Wederhelft E. trok naar de Green en ik naar de Kalandeberg voor een hilarische voorstelling van de drie biggetjes, waar ik andermaal een deel van de vriendenkring tegenkwam. Ik vergezelde hen achteraf voor een drankje in Caffè Rosario, waarbij we blij waren dat we binnen zaten, aangezien er ondertussen een hevige stortbui losbarstte (achteraf hoorde ik van wederhelft E. dat een van de luidsprekers slachtoffer van de regen was geworden). En blijkbaar worden we toch een dagje ouder, want in plaats van ons in het feestengewoel onder te dompelen, brachten we ook deze zaterdagavond thuis door.
De Gentse Feesten sloten we na de laatste voorstellingen op de Green supergezellig af met een etentje met vrienden in een Italiaans restaurant in de Drabstraat en een laatste drankje in de Irish Pub op de Sint-Michielshelling.
We kunnen alweer aftellen naar volgend jaar 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: