Gepost door: pharailde | oktober 25, 2016

Ra Ra Raspoetin

dsc_0555

dsc_1338

img_0631

Ze zal nooit meer op de krant komen liggen als je die wil lezen.
Ze zal ons nooit meer volgen van de keuken naar de living naar de badkamer en terug (maar altijd één tot anderhalve meter afstand van je blijven zitten).
Ze zal nooit meer om aandacht komen schooien als ik me in het tuinzeteltje zet te lezen.
Ze zal nooit meer het voeteneinde van mijn bed inpalmen (waardoor ik veel minder plaats heb om mijn benen te bewegen).
Ze zal nooit meer rechtopstaand tegen de ruit trommelen om binnengelaten te worden.
Ze zal altijd zeven jaar blijven.

Vanochtend zijn we ten langen leste toch moeten zwichten voor moeder natuur en heeft de dierenarts Raspoetin vanochtend laten inslapen.

De problemen begonnen in het voorjaar: jaarlijkse controle bij de dierenarts die oorontsteking vaststelde. Ze genas, maar was kort nadien weer ziek: luchtwegeninfectie. Ze kwam er weer bovenop, waarna we vaststelden dat ze niet meer dronk of at (als je vier poezen hebt, duurt dat even vooraleer je dat in de gaten hebt, want ik hou geen schema bij van wie wat wanneer komt eten of drinken). Opnieuw naar de dierenarts: bloedonderzoek + verblijf bij de dierenarts voor infuus (ze was immers aan het uitdrogen). Bloedonderzoek bracht een nierontsteking (of iets dergelijks, weet het niet goed meer) aan het licht. In ieder geval functioneerden haar nieren niet meer zoals het hoorde. Ze is daar een week gebleven, maar zelf eten deed ze niet, en veel fut zat er niet in. Beslist om haar weer naar huis te brengen, in de hoop dat de vertrouwde omgeving haar zou triggeren. Ondertussen speelde ik Florence Nightingale: elke ochtend injectie met antibiotica geven en driemaal daags voederen met een spuitje. Zelf eten wou ze nog steeds niet. Omdat er geen verbetering merkbaar was, dan toch van ons hart een steen gemaakt en een afspraak gemaakt om haar te laten inslapen. Wellicht was er elders nog iets mis, dat we niet opmerkten. Anderzijds reageerde ze niet echt ziek meer, wat de beslissing nog moeilijker maakte. Inmiddels besloten we om even te stoppen met dwangvoederen. En zowaar, alsof ze het wist wat haar te wachten stond, begon ze weer te eten. Wij dolblij natuurlijk (ook de dierenarts kon het bijna niet geloven).

Zo konden we nog een hele, lange zomer van haar genieten.

De laatste weken was het ons wel opgevallen dat ze alsmaar magerder werd. Maar door onze drukke agenda’s was het er, tot vorige zaterdag, nog niet van gekomen om een check-up te laten doen. Ze bleef immers levendig en gedroeg zich niet als een zieke poes. Er werd nog eens bloed genomen, en maandagavond mocht ik bellen. Ook bleek dat haar ene nier verschrompelde, en dat haar andere nier vergroot was.
Is er een verband? Is het puur toeval? Maar in de loop van zaterdag begon ze weer te verslechteren: niet meer eten, weinig drinken (om het nadien weer over te geven), weinig fut. Aangezien we maandagavond naar een boekvoorstelling in Mechelen moesten, lukte het niet meer om de dierenarts te bellen. Ik had per mail wel een kopie de bloeduitslagen gekregen en, ook al heb ik er weinig verstand van, kon toch duidelijk zien dat er heel wat mis was. Dinsdagmorgen werd mijn vermoeden bevestigd door de dierenarts: haar nieren functioneerden niet echt meer, ze moest eigenlijk een bloedtransfusie krijgen, maar die was eigenlijk zinloos aangezien haar beenmerg ook al niet meer normaal functioneerde. De beslissing was snel genomen, zeker omdat ik net een zielig hoopje poes vanonder de zetel had gehaald. We hebben dan maar geopteerd voor de korte pijn, en ben onmiddellijk naar de dierenarts geweest. Zeven jaar, het is geen leeftijd voor een poes.

(En zo raar: in de periode dat we in het voorjaar met haar sukkelde, had ik enorm last van tandpijn, meer dan vier weken aan een stuk en ondanks herhaalde tandartsbezoeken. Ik telde elke keer de uren af tot wanneer ik opnieuw een pijnstiller mocht nemen, en ja, er werd soms een half uur tot een uur gezeurd. Uiteindelijk had de tandarts de boosdoener gevonden (was niet simpel omdat het probleem zich onder een brug bevond, en om goed te zijn moest ze die brug eraf kunnen halen, maar dat lukte langs geen kanten. Dus moest ze de boosdoener ontzenuwen langs een andere weg.
En nu was Raspoetin weer ziek en is er weer een probleem met die verdomde tand (gelukkig zonder pijn ditmaal)).


Responses

  1. Sterkte. Een huisdier is net zo goed een familielid. Geniet van de mooie herinneringen. Ze verzachten het gemis. En waarschijnlijk ook de tandpijn (Weet je trouwens zeker dat het geen infectie was die van Raspoetin overerfde? Ze at immers niet: vanwege tandpijn?).

  2. Jammer voor het beestje, maar uiteraard de juiste beslissing. Een vriendin van mij heeft onlangs hetzelfde voorgehad en ook dezelfde beslissing genomen. Sneu. ‘k Kan me voorstellen dat je er even niet goed van bent. Toch een troostende gedachte dat ze nog een fijne zomer heeft doorgebracht, niet?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: