Gepost door: pharailde | september 5, 2016

Wij gingen een weekje weg …

De dagen na de Gentse Feesten stonden in het teken van huis opruimen, (beetje) kuisen, wassen, voorraden aanvullen en inpakken. Op woensdagochtend (27 augustus) rond kwart voor negen stonden wij – wederhelft E., dochter E. en ik – gepakt en gezakt klaar voor ons weekje Cardiff, hoofdstad van Wales. Dochter E. heeft daar een internetvriendin die ze nog eens een bezoekje wou brengen, maar ze zag enorm op tegen de reis in haar eentje. Aangezien ze daar 2 jaar geleden al geweest is, en ons toen al wist te zeggen dat we die stad leuk gingen vinden, boden we haar aan om de reis samen te maken. Ter plekke konden we dan grotendeels opsplitsen.

De reis op zich is wel een onderneming: met de bus naar het station (10 min), daar de trein naar Brussel-Zuid (31 min) om dan over te stappen op de Eurostar naar Londen (ca. 2 u.). In Londen dan de metro van St Pancras Station naar Paddington Station – en serieus geschrokken van de prijs: bijna 5 pond pp voor een enkel ticket – (een kwartiertje, maar wel eindeloos stappen in de stations) om dan daar de trein naar Cardiff te nemen (ca. 2 uur). Gelukkig lag het hotel ongeveer vlakbij het station en konden we daar ergens tussen vier en halfvijf inchecken. Ik had wel overal voldoende tijdsmarge voorzien om eventuele vertragingen op te vangen, voor de security aan de Eurostar, en voor het middagmaal in St Pancras.

Cardiff is een stad van ca. 350.000 inwoners, met een groot voetgangersgebied in het centrum, een kasteel, een universiteit en een haven (in Cardiff Bay). Rond 1800 telde Cardiff slechts een tweeduizendtal inwoners. Ergens in de loop van de 19de eeuw werd de Schotse familie Bute door huwelijk eigenaar van het kasteel (dat reeds door de Romeinen werd gebouwd) en, als ik het goed onthouden heb, ook van enkele steenkoolmijnen. Die Bute was een rasechte ondernemer en bouwde in Cardiff een haven uit voor het vervoer van al die steenkool. Zijn hoofdkantoor in Cardiff Bay (“Pierhead”) is nog steeds te bezichtigen, wat we ook uitgebreid gedaan hebben. Hij vergaarde een gigantisch fortuin, wat zijn erfgenaam besteedde aan verbouwingen en verfraaiingen van het kasteel (ca. laatste kwart 19de eeuw). Niet altijd mijn smaak, maar wel rijkelijk en overweldigend, zeker als je hoort dat de familie er eigenlijk maar een zestal weken per jaar verbleef (ook hun andere domeinen, o.m. in Schotland, moesten in de loop van het jaar toch eens bewoond worden). We opteerden voor ons bezoek voor de geleide rondleiding, die ons ook in andere ruimtes bracht dan bij een gewoon individueel bezoek. Enkele foto’s ervan vind je op de website van het kasteel, want het was een beetje te moeilijk om tegelijk te luisteren foto’s te nemen. En foto’s geven ook maar een beperkt beeld van de weelderige aankleding van de vertrekken.

Betreffende het kasteel, nog twee zaken. Pal erachter ligt het gigantische Bute Park, een echte groene long in het hart van de stad (je moet maar eens kijken op Google Maps), waar het zeer goed toeven is. En aan Castle Street is het park afgescheiden door de“animal wall”, een muur met prachtige gebeeldhouwde dieren. Deze muur werd eind 19de eeuw gebouwd als afscheiding tussen het kasteel en de straat, en begin jaren 1920 verplaatst naar de huidige locatie. Toen werd hij ook verlengd en werden er bijkomende dieren gebeeldhouwd.

Voor de rest bezochten we de stad zoals we steden graag bezoeken: gewoon rondlopen in (een deel van) de stad (soms het enige wat we op voorhand vastleggen: bepalen welke wijk we op dat moment zullen aandoen), en zien waar onze voeten of ogen ons brengen, blijven staan bij een gevel die ons opvalt (zowel mooi of lelijk), mensen kijken, commentaar geven (doen we graag), een halfuurtje (of langer) op een bankje in een park zitten, enz.

Op die manier kwamen we ook aan de wijk met onder meer het stadhuis (met een pracht van een draak op het dak) en het ernaast gelegen National Museum, dat gratis te bezoeken was (typisch Brits dus: het ene museum is gratis, andere (meestal beheerd door de National Heritage) zijn zeer duur) en bekeken er de zalen met o.m. (Franse) impressionisten. Daarnaast waren we blij met de tijdelijke tentoonstelling van het schitterend werk van Quentin Blake, de illustrator van o.m. de boeken van Roald Dahl (die trouwens in Cardiff geboren is). De tekeningen katapulteerden ons onmiddellijk terug naar de kindertijd. Die van onze kinderen welteverstaan.

Later deed ik trouwens behoorlijk zot: bij ons bezoek aan de Waterstones (altijd een must als je met dochter E. op schok bent, en vanop afstand werden we ook die richting uit gedirigeerd door dochter M.) kocht ik al het daar beschikbare werk van Roald Dahl. Vast van plan om dit eindelijk eens in de oorspronkelijke taal te lezen. Onze bagage was bij de terugkeer ineens zoveel zwaarder🙂

DSC_0469

In Cardiff is behoorlijk veel beeldhouwkunst te zien op straat, naast de gewone standbeelden/herdenkingsmonumenten. Voor ons is het een gewoon gezicht om duiven te zien zitten op die standbeelden, in Cardiff waren het altijd meeuwen.

Het was grappig om in een brochure in het hotel te lezen dat de stad meer uren zonneschijn heeft dan Milaan. Dat strookte niet helemaal met onze ervaringen (tenzij Milaan natuurlijk veel bewolking of regen kent). Op weergebied hebben we immers van alles gehad: ’s ochtends regen die gelukkig stopte op het moment dat we onze neus buiten staken, bewolkt, afwisselend zon en wolken maar gelukkig droog en aangenaam warm (op onze uitstap naar Cardiff Bay op zaterdag), volop zon (zelfs een zeer zonnige zondag, toen we de hele namiddag in Bute Park gespendeerd hebben – daar viel het ons dan weer wel op dat er palmbomen in het park groeien), onophoudelijk gietende regen (op maandag, onder meer tijdens ons kasteelbezoek, mét doorweekte schoenen en jassen), onophoudelijk miezirige regen (op dinsdag, tijdens het shoppen – gelukkig heeft Cardiff heel wat mogelijkheden om droog te shoppen: zowel 19de-eeuwse overdekte winkelstraatjes, als moderne winkelcomplexen). Onze laatste dag gaf een cocktail van veel wolken, veel wind, af en toe een druppel regen, soms een streep zon maar gelukkig aangename temperaturen.

Hierbij ook enkele foto’s van onze uitstap naar Cardiff Bay. Daar genoten we van het water en het mooie weer, aten een ijsje en bezochten Pier Head, de National Assembly of Wales (inclusief metaaldetectie, gewoon om de grote hal te bekijken), waar ze blijkbaar last hebben van waterinsijpeling, getuige de emmers op het glazen binnendak – kan al eens gebeuren met heel speciale architectuur, en het Wales Millennium Centre, een recent centrum voor podiumkunsten.

Het leuke van een bezoek aan een grotere stad, is de grotere keuze aan restaurants en keukens: zo aten we Italiaans (Jamie Oliver!), Indisch, Japans, Chinees, ‘Amerikaans’ (steakhouse) en zowaar toch ook Brits.

We hadden een zalige hotelkamer, lekker ruim, met een raam tot op de grond (dat evenwel niet open kon – op de achtste verdieping lijkt mij dat hoe dan ook geen veilig idee), en een weids uitzicht op de sporen en het station.

Op de derde avond evenwel, net toen we op het punt stonden om uit eten te gaan, konden we de kamerdeur met geen mogelijkheid meer sluiten. Het was ons al opgevallen dat we ze zelden gewoon konden dichtdoen, maar echt in het slot moesten laten vallen. Nu lukte zelfs dat niet meer. De wederhelft dus naar de receptie getrokken om het probleem uit te leggen (een hotelkamer verlaten met de deur op een kier leek ons niet zo’n goed idee, hoeveel honger we ook hadden), mevrouw kwam mee naar boven, probeerde ook van alles maar zonder resultaat, de deur bleef open. Er moest een technicus bijgehaald worden, wat op vrijdagavond geen optie was. De enige oplossing was dus een andere kamer. Aangezien dochter E. in de kamer naast ons lag, hoopten we wel op een kamer in dezelfde gang, wat gelukkig nog kon. Die was jammer genoeg een stuk kleiner, en ook het uitzicht was heel wat minder: we keken recht op een appartementsgebouw. Maar soit, we lieten het niet aan ons hart komen, uiteindelijk ben je nooit lang op de kamer, en het bed was even goed🙂


Responses

  1. Klinkt me allemaal heel bekend in de oren.🙂 Was Jamie Oliver meer dan de moeite of toch niet?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: