Gepost door: pharailde | oktober 11, 2014

En ondertussen …

Ondertussen:

– Zit ik nog altijd geplaagd met een hernia, die maar niet wil genezen. Tot mijn grote frustratie. Pijn is soms aanwezig, maar valt al bij al zeer goed mee, gelukkig. Probleem blijft het krachtverlies in het linkerbeen, en dat verdoofd gevoel, vooral in mijn tenen (wel van beide voeten). Want ja, sommige klachten zijn nu ook aanwezig in mijn rechterbeen. Stappen blijft dus een moeizaam iets, net als lang op een stoel zitten.
Inmiddels heb ik al een infiltratie achter de rug, die niets geholpen heeft. Vorige week moest ik naar de specialist voor een elektromyogram (EMG). Wat de dokter wist te zeggen: krachtverlies in linkerbeen (dat wist ik dus wel al) en beschadigde zenuw. Behandeling: cortisonekuur, die voorlopig nog niets oplevert (ben wel nog maar 7 van de 25 dagen ver), en me verder heel kalm blijven houden. Afwachten dus.
Het begint me wel vreselijk mijn keel uit te hangen, dat kan ik je verzekeren.

– Zitten we in de post-pleisterwerken. De vloer is inmiddels niet meer binnen het halfuur weer wit na het dweilen (wees gerust, dat doen de kinderen, niet ik), het voelt niet meer vochtig aan (leve nazomers en verwarming) en het hout in de keuken begint geleidelijk aan weer zijn normale proporties en vorm aan te nemen. Inmiddels zijn ook de binnendeuren besteld, en is de schrijnwerker in zijn atelier bezig met de voorbereidingen voor de bekleding van de vestiaire en enkele wanden in de gang. Soms bekruipt mij dan wel het gevoel dat er niet veel vooruitgang geboekt wordt (een nadeel van er hele dagen te zitten op kijken), maar dat klopt dus niet helemaal: het is wachten tot de bestelling geleverd wordt. Met de vloer in de living werd nog niet gestart, omdat wederhelft E. er nog geen tijd voor gevonden heeft. En de trappen, tja, dat is meestal van “ja, maar, eerst moet nog dit en dan moet nog dat, en het is nog wachten daarop …”. En de rest, idem dito. En de dingen die al zouden kunnen worden geschilderd, idem dito aangezien ik mij kalm moet houden. Dus ook hier verder afwachten voor verdere vooruitgang. En vooral toch maar weer diep ademhalen en de ogen sluiten.

– Heeft dochter E. na heel wat kopzorgen de knoop doorgehakt en is ze gestopt met school. En dus valt ze nu binnen het vizier van de nieuwe bewindslieden die jongeren willen brandmerken als luiaards die nog niets bijgedragen hebben aan de maatschappij, en dus ook niet op erbarmen van diezelfde maatschappij moeten rekenen, want het wordt toch wel hoog tijd dat ze veel intenser op zoek gaan naar een job.
Voor alle duidelijkheid: ik vind het persoonlijk ook bijzonder jammer dat ze gestopt is zonder diploma middelbaar onderwijs, maar anderzijds, bij de vaststelling dat een en ander zo ten koste van haar gezondheid ging (de geest van die zwarte hond hangt nog altijd in de buurt rond), bleek het geen enkele zin te hebben om aan te dringen om dat secundair toch af te maken. Ondertussen werkt ze stapje voor stapje wel verder aan haar toekomst, door afzonderlijke opleidingen (make-up en verkoop mode). Ik heb er vertrouwen in dat alles uiteindelijk goed komt, nu alleen hopen dat ook de maatschappij haar de tijd en dat vertrouwen kan geven.

– Zit zoon J. vol ongeduld te wachten tot ook zijn laatste examenpunten binnen zijn. Momenteel staat hij er goed voor, en hij verwacht ook geen rampen meer, maar toch, ik ben maar gerust als alles in rekening is gebracht en de dingen zwart op wit staan. Maar als alles goed gaat, heeft hij zijn opleiding als soundengeneer voltooid, en is de kans groot dat hij zich zal inschrijven voor nog een jaar om zijn bachelor te behalen (voor zover ik mij herinner, heeft dat jaar dan iets met bedrijfsmanagement te maken).

-Is zoon S.W. gestart met de bachelor Toegepaste Informatica (denk ik). En ja, ook hij legt een parcours af dat de huidige politici duidelijk niet graag zien. Dat een ruim deel van een generatie jongeren (zoals we in onze omgeving herhaaldelijk kunnen vaststellen) er moeite mee heeft om zijn weg in zichzelf, de maatschappij en hun toekomstperspectief te vinden, is voor hen duidelijk geen zorg. Dat ze blijkbaar een stuk meer tijd nodig hebben om uiteindelijk toch hun draai te vinden (enfin, laat het voor onze zoon nu toch echt hopen), is ok, maar toch wel niet als profiteurs van de maatschappij zeker. En ja, ik weet ook wel dat je ze geen kansen tot in het oneindige kan geven, maar zij weten dat zelf ook wel, wat hen nog extra frustreert dat zij hun draai niet vinden.
Duim dus aub allemaal mee, dat een en ander nu op zijn poten valt.

– Vierde dochter M. vorige week haar eerste verjaardag als werkend zelfstandige. De tijd heeft ons hier wel ingehaald: terwijl we zelf nog volop in de werkzaamheden voor ons eigen huis zitten, hebben zij en vriend M. een huis gekocht, waarvoor renovatiewerken en bouwaanvraag en heel de hutsekluts nodig zijn.
En – inmiddels al wat ouder – breaking news: er wordt – na de bouwperikelen – van trouwerij gedaan. Vriend M. heeft heel traditioneel haar hand gevraagd aan de wederhelft (was ok, met de voor de hand liggende voorwaarde dat hij dan ook wel de rest moest bijnemen), waarna hij dan van aanzoek gedaan heeft. Ik kan beginnen dromen van een nieuwe outfit.

– Als laatste puntje zal ik jullie even jaloers maken, sorry. Maar een mens moet ook in minder gelukkige situaties zijn voordeel blijven vinden: de stapel nog te lezen boeken is de afgelopen weken een pak verminderd.
Zo las ik (let wel, in sommige boeken was ik al bezig, en in andere ben ik nu nog bezig – en ik ben ook meestal in verschillende boeken tegelijk bezig, zowel fictie als non-fictie):
– Hendrik Ibsen, “De zomer beschrijf je het best op een winterdag. Brieven”
– Liza Marklund, “Springstof”
– Heinrich Wandt, “Het Frontparadijs”
– Stefan Brijs, “Post voor mevrouw Bromley”
– Wim Helsen, ” Heden soup! / Bij Mij Zijt Ge Veilig ”
– Thomas Mann, “De Buddenbrooks”
– Dirk Verhofstadt, “Het vervloekte jaar 1914”
– Jussi Adler-Olsen, “Redemption” (in de reeks van Department Q)
En ligt ook nog te wachten: Stephen Clarke, “1000 years of annoying the French”.

Frustratie is dus wel volop aanwezig, verveling absoluut nog niet.

Update: ik vergat toch wel nog een boek te vermelden zeker, shame on me:

– Tina De Gendt, “Turkije aan de Leie” – Een echte aanrader! Leest heel vlot, en geeft een schets van de recente geschiedenis van onze stad, en van veranderingen die we tenslotte zelf meegemaakt hebben.


Responses

  1. Hopelijk is de frustratie snel weg en komt er vooral rust en tevredenheid in de plaats. Verzorg je goed!

  2. Verzorg je goed om te beginnen en hoe was Ibsen? Ik moest spontaan aan dochter E en de andere in haar situatie denken toen ik het regeerakkoord las. Niet kunnen staat al te snel synoniem met niet willen, een spijtige logica

    • Ik vond Ibsen boeiend, ook al schreef hij blijkbaar niet graag brieven🙂 Maar behalve de titels van enkele toneelstukken – die ik zelfs ooit zag, maar weer grotendeels vergeten ben – kende ik eigenlijk niets van het leven van die man, en op die manier kom je wel een en ander te weten. Zoals bv. dat hij bijna 30 jaar in vrijwillige ballingschap in het buitenland geleefd heeft, omdat hij niet kon aarden binnen de Noorse mentaliteit.
      Nu ook nog eens wat toneelstukken van hem lezen.

  3. Een trouwerij, das plezant nieuws!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: