Gepost door: pharailde | augustus 17, 2014

Lappenmand

Leeswaarschuwing: vooral medisch bulletin, met mogelijke zaagmodus, vooral bestemd voor de eigen annalen

Ik heb nu al een kleine twee weken last van een hernia: het is begonnen met gewoon ’s morgens mijn gezicht te wassen aan de lavabo en dus licht voorover te buigen, waarbij ik iets heel licht voelde veranderen in mijn rug. Niet zo erg, ik had dat nog gehad, en het zou wel overgaan. Ik had bovendien alleen wat last bij het vooroverbuigen en tijdens het rechtstaan. Maar gaandeweg werd dat erger. Maandagavond voelde ik al pijn bij het naar huis stappen en dinsdagavond heb ik zelfs de bus genomen op een stuk dat ik gewoonlijk zonder problemen te voet doe. Staan was dus not done, stappen werd moeilijk en liggen was ook niet alles. Alleen zitten ging zonder noemenswaardige problemen, dus bleef ik gaan werken, ook al vonden collega’s dat ik toch beter eens naar de dokter zou gaan. Maar ja, ik was net terug uit verlof, het was er zeer rustig (nog veel collega’s in verlof, onder wie de baas) en ik wou een aantal taken afgewerkt hebben, temeer daar ik de week later ook gepland was om thuis te blijven ter voorbereiding van een aantal werken (maar daarover meer in een volgende post).

De nacht van woensdag op donderdag bleek echter grotendeels slapeloos, en na een pijnhuilbui zwichtte ik en ging dan toch maar langs bij meneer doktoor. Diagnose: een duidelijk geval van “sciatique” (ischias dus). Pijnstillers, thuisblijven en kalmaan doen (alsof er ook maar iets anders mogelijk was), en in de namiddag een scan laten nemen, vooral om te zien of er geen sprake was van schade (die marteltocht in het ziekenhuis zal ik me nog lang heugen). Ik weet niet waar Murphy hier weer toegeslagen heeft, maar het duurde tot de volgende woensdag vooraleer meneer doktoor de uitslag in zijn bezit had: vooral een bevestiging van wat voor de hand lag, nl. een hernia.

Helaas sloegen ook de pijnstillers maar diezelfde woensdag aan. Ik kon inmiddels perfect aanduiden waar die ischiaszenuw precies loopt. In de week ervoor was het vooral een kwestie van – licht voorovergebogen – te blijven zitten. Staan en stappen lukten niet langer dan 2 minuten zonder pijn, en langer dan een half uur, drie kwartier in mijn bed hield ik het niet uit. Resultaat, scheiding van bed, aangezien ook de nachten – half rechtopzittend – in de zetel werden doorgebracht. Leuk is anders.

Gelukkig keerde woensdag een en ander aangezien pas dan de pijnstillers hun werk begonnen te doen, en ik wat kon herademen (en ’s nachts weer in mijn bed kon slapen). En ook alweer iets meer kon doen. Ondertussen werd ik wel geconfronteerd met een nieuw fenomeen: tintelingen in been/voet (alsof het “slaapt” maar niet zo erg) en bij het stappen het gevoel om telkens door mijn knie te schieten. De pijn is dus heel wat minder, maar het is nog lang niet in orde. Nu zien wat de komende week brengt, en wat meneer doktoor vertelt. Want hij ging contact opnemen met een specialist voor een verdere behandeling, maar ik heb nog niets gehoord, vermoedelijk door verlofperiode en lang weekend. Wordt vervolgd.


Responses

  1. Die tintelingen betekenen dat de druk nog niet van die zenuw af is. Mogelijk is er door een ontsteking een vochtophoping ter hoogte van de afknelling. Je voet kan dan uiteindelijk ook ongevoelig worden en dan mistrap je je aan op/afstapjes of je voet reageert niet goed als je op oneffen bodem trapt en je struikelt. Als je daarmee niet oppast kan de schade blijvend zijn. Hou dus nog even je gemak, ook als de pijn op zich beter behapbaar is.
    En leg je er bij neer (of ga er bij zitten als dat comfortabeler is) dat dit een gevoeilige plek blijft. Hoe vaker je het krijgt, hoe makkelijker het terugkomt. Mettertijd leer je voelen op welke dagen je het heffen, tillen en andere rotklussen beter aan anderen overlaat. Vorige week stond ik weer eens op met wat ik een “onstabiele rug” noem. Dan mag de onderste steen boven komen, maar dan wordt het een rustige dag met klusjes op normale werkhoogte en extra aandacht voor wat ik anderen altijd heb aangeleerd aan ergonomie en waar ik zelf altijd tegen zondig … Sterkte!

  2. ge voelt u dus als een lap (vod) en ge moet opgelapt worden, brr ik krijg wel schrik als ik dat lees…dat ge dat zomaarvoorniets krijgt…beterschap !

  3. Arme jij! een mens zonder pijn beseft niet hoe gelukkig hij is. veel beterschap en hopelijk komt er een ‘simpele’ en ‘effectieve’ oplossing uit de bus.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: