Gepost door: pharailde | juli 26, 2014

Paris: 11-13 juli 2014

Twee weken geleden trokken we een weekendje naar Parijs en de wederhelft had zin om daarover iets te schrijven. Bij dezen.
Wederhelft E. aan het woord.

Yep! Of beter: oui! In dit geval. Paris was de bestemming van onze laatste citytrip (welk eigengereid woord zouden de Fransen hiervoor hebben?). Een kleine kapstok is ruim voldoende om ons aan het dromen te zetten. De vorige keer was de aanleiding een toneelstuk (Rood, NTGent). Meer hadden we niet nodig om wat doeken van Mark Rothko te gaan spotten in de Tate Modern te Londen. Nu was het een recensie over een fototentoonstelling (Robert Mapplethorpe) en hop, project Parijs stond op de rails.

Omdat de Train à Grande Vitesse ons veel te snel naar Parijs bracht – ik werd er zowaar een beetje misselijk van – konden we ons niet onmiddellijk nestelen in ons hotel. Daarom zochten we in de buurt een bestemming voor een verkennende wandeling. Een blinde vinger op de kaart wees naar Canal Saint-Martin. Vroeger ongetwijfeld een economisch belangrijke verbinding voor binnenschippers, nu het decor voor een film noir. Een kanaal afgelijnd tussen twee kasseistroken, omzoomd door hoge lindebomen. Een grijze hemel en druilerige regenvlagen deden de rest. Dobberde daar geen ‘cadavre’ tussen de sluisdeuren?

Na Marianne goeiedag toegezwaaid te hebben op de Place de la Republique leidden onze benen naar Place des Vosges, de Fransen zijn meesters in het aanleggen van geordende parken en verder tot aan de opera (La bastille). Eén blik op dat modernistische onding bevestigde mijn ideeën over veel hedendaagse architectuur. Na deze “kleine wandeling” bereikten we terug het hotel en konden inchecken. Het werd een sobere hotelkamer met zicht op de Eiffeltoren (zoals in alle films nietwaar) en schimmel boven het bad (niet zoals in alle films nietwaar). Het gebouw was tenslotte reeds acht jaar oud….

Robert Mapplethorpe, één van de hoofdpersonages uit Just kids, een autobiografisch werk van Patti (Patricia) Smith kreeg een toetsbeurt. Grand Palais was het decor. Veel foto’s aan de muur en zoals gewoonlijk namen we er onze tijd voor. En ja wij vonden het kunst, al vanaf de eerste foto waarop een zieke Robert zichzelf portretteert. En opnieuw ja, er waren ook “cocks” te zien maar verder doet dit niet ter zake. Zijn ode aan de schoonheid van het gespierde menselijk lichaam is welbekend, blank en zwart, man en vrouw.

Nu, eenmaal in Parijs wou ik absoluut van de gelegenheid gebruik maken het Zadkinemuseum te bezoeken. De beeldhouwer Ossip Zadkine kent iedereen van “verwoeste stad” (Rotterdam): een (ik denk) futuristisch brons. Maar er is zoveel meer. Zijn voormalige woning + atelier, een oase vlakbij le Jardin de Luxembourg is omgevormd tot een klein museum met een gratis toegankelijke permanente collectie. Allen daarheen!

Tijd voor architectuur. De opera Garnier, een gigantische taart uit de belle epoque, gebouwd tussen 1861 en 1876, kreeg onze volle aandacht. Als toerist krijg je enkel de glamour te zien: traphal, foyer, een paar salons en ten slotte zelfs een blik in de zaal. Daarmee moet je het doen.
Al vlug wordt duidelijk dat de publieke ruimten toen nog belangrijker waren dan de spektakelzaal. Kosten noch moeite werden gespaard om een zo luxueus mogelijk kader te creëren waarin alle gasten elkaar en zichzelf konden adoreren. Bladgoud, marmer en spiegels, Charles Garnier kreeg er maar niet genoeg van. Pech voor hem dat een veel groter deel van het bouwbudget dan voorzien opgeslorpt werd door extra funderingen. Een kwestie van ondergrondse waterstromen in goede banen te leiden. Het fantoom vond dit in ieder geval prima.
In vergelijking met de wandelgangen komt de zaal behoorlijk somber over. Veel donkerrode pluche en goud maar schaars verlicht en helaas ook zonder het barokke toneelgordijn “à l’italienne”. Een lelijk brandscherm verhinderde het zicht op de scène. Ook de tot de verbeelding sprekende theatermechaniek kregen we niet te zien.
Gelukkig is er het in 1964 door Marc Chagall herschilderde plafond boven de kroonluchter. In zijn typische figuratieve stijl, geïnspireerd door de Joods-Russische cultuur van zijn geboorteland creëerde hij met veel heldere kleuren een brug naar het heden. Til je hoofd op en laat je overweldigen.

En zo kwamen we, uiteindelijk veel later dan gepland in het Cimetière Père-Lachaise: de meest bekende begraafplaats van Parijs. We gingen ervan uit dat deze groene stad binnen een stad even lang toegankelijk zou zijn als de openbare parken. Het Jardin du Luxembourg was open tot 21:15 uur (openingstijden die aangepast worden naargelang de zonsondergang). Helaas was dit buiten de Parijse ambtenaren gerekend. We kwamen toe om 17:15 uur en kregen te horen dat we om 17:45 uur weer buiten moesten zijn. En een halfuurtje is echt niets voor toeristen zoals wij.
Niet getreurd! Dan maar vlug even het plannetje aan de ingang bestudeerd/gefotografeerd en er het verste graf uitgepikt dat we zeker wilden zien: Oscar Wilde. Het werd een gejaagde tocht over steile kasseiweggetjes tussen eindeloze rijen graven van al dan niet bekende overledenen. Onze telefoon stuurde ons foutloos tot aan het gekozen graf. En we waren er niet alleen. Het grafmonument is een vrij grote witstenen constructie met in hoogreliëf een sfinx omgeven door allerlei sporen van lipstick. Om deze tombe toch wat te beschermen tegen al te opdringerige fans is er rondom glas aangebracht. Je kijkt er half door en half boven. Lelijk maar blijkbaar noodzakelijk.
En inderdaad klokslag 17:45 uur passeerde een ambtenaar, model “matrone” die ons met luider stemme toeriep het kerkhof stante pede te verlaten….

Bijgevolg hadden we tijd zat om terug te keren naar le Gare du Nord. In afwachting wandelden we nog even terug langs le Canal Saint-Martin en dronken er een glas op een terras. En het regende. “Il pleure dans mon coeur comme il pleut sur la ville….” (Ariette III, Paul Verlaine).


Responses

  1. En gastschrijver, zo fijn! Dat mag je zeker nog doen🙂

  2. Zalig verslag, fijne tips ook, zin om meteen te vertrekken!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: