Gepost door: pharailde | april 19, 2014

London, baby!

Rewind naar een klein half jaar geleden: we genoten in het NTGent van de voorstelling Rood over de Seagram Murals van schilder Mark Rothko. Die murals waren bestemd voor een restaurant in de Seagram Building in New York, maar Rothko zag dat uiteindelijk toch niet zitten, verbrak het contract en schonk de murals aan de Tate Gallery, waar ze nu te bezichtigen zijn in de Tate Modern. Voldoende reden voor de wederhelft om voor te stellen om dat Kanaal eens over te steken en die murals met eigen ogen te gaan bekijken.
Wij dus van planning gedaan, treintickets besteld, verblijf geboekt, ponden besteld (die euro’s overal, zo gemakkelijk dat dat is) en vorige week dinsdag was het zover. Wij weg, met dochter E. en zoon S.W. Enfin, dat was het plan. Door een massaal bondgenootschap tussen virussen en bacteriën, was zoon S.W. genoodzaakt om het bed te houden en moest hij London aan zich voorbij laten gaan. Tot zijn, en onze, grote spijt. Kinderen en planning, dat blijft een riskante onderneming, of ze nu 2 zijn of 23. Gelukkig moet je niet meer halsoverkop opvang zoeken als ze 23 zijn.

Desondanks hebben we er wel van genoten (ook al was het niet altijd eenvoudig, want de zwarte hond bleek zich als verstekeling verstopt te hebben) en toch behoorlijk wat gezien. We hadden een lijstje met wensen opgesteld, en dat hebben we eigenlijk zelfs volledig afgevinkt. Tot onze verbazing, want van dinsdagnamiddag tot vrijdag late namiddag, is uiteindelijk niet zo lang. We hebben geshopt en vonden een aantal nieuwe kleren voor dochter E. (wat wederhelft E. in een of andere grote winkel een opmerking bezorgde dat hij zich niet in de gang van de kleedkamers mocht bevinden, die was alleen voor dames). We bezochten het John Soane’s Museum. Soane is de architect van o.a. de Bank of England en bouwde voor zichzelf een huis aan Lincoln’s Inn Field dat hij volstouwde met zijn kunstverzameling. En als ik zeg volstouwen, dan bedoel ik ook volstouwen, geen plekje bleef onbenut, van Griekse en Romeinse beelden en scherven tot (zijn) eigentijdse schilderijen. We waren daar trouwens een klein halfuurtje voor sluitingstijd (we wilden toch alleen een kijkje nemen en hadden niet de behoefte om elk kunstvoorwerp aan een studie te onderwerpen), maar we mochten al niet meer binnen. Ik heb dan maar mijn teleurstelling laten blijken en gezegd dat we ons zo gehaast hadden, en toen mochten we alsnog binnen.

We brachten op donderdag een bezoek aan de collectie William Turner in de Tate Britain, waar we een schilderij zagen dat Turner gemaakt had voor zijn goede vriend John Soane (jawel, die man van hierboven, de wereld is soms klein). Maar Soane wou het toch wel niet hebben zeker: het was te groot voor hem, hij vond er geen plaats meer voor in zijn huis. In de namiddag was het dan tijd voor het British Museum waar dochter E. (en wij ook uiteraard) de Library wou zien. Bleek die toch wel voor zeven jaar gesloten te zijn. Zucht. We hebben dan maar een bezoekje gebracht aan de Egyptenaren en hun mummies. Misschien niet zo’n goed idee wegens de busladingen Japanners (onder anderen) en de immer fotograferende medemens (ik was eigenlijk blij dat we het fototoestel hadden thuisgelaten), maar de oude Egyptenaren, die blijven toch fascineren.
Op vrijdagochtend was het dan tijd voor onze date met Rothko. Er kan ontzettend veel gediscussieerd worden over wat moderne kunst is (en er zijn daarover ongetwijfeld veel bomen voor gesneuveld en sloten inkt gevloeid), maar ons fascineert het wel. Ook al zijn er de laatste decennia heel wat namen van kunstenaars bijgekomen die ons niets zeggen.

En wat een geluk voor ons: musea zoals British Museum en de Tates, de dingen die we wilden zien dus, zijn volledig gratis. Gelukkig zijn we helemaal niet geïnteresseerd in Madame Tussaud, want dat bleek £ 30 per persoon te kosten. Slik.

Na sluitingsuur van de musea, was het tijd om door London te zwerven. We verkenden Trafalgar Square en omstreken, na een eerste bezoek aan Oxford Street dinsdagnamiddag, op zoek naar een nieuwe tas – we waren nog niet goed en wel toegekomen en op zoek naar de trein richting hotel, toen het oor van mijn tas doorschoot. Na het blitzbezoek aan John Soane’s Museum verkenden we de “advocatenbuurt” tussen Lincoln’s Inn en The Temple, een opeenvolgende reeks van doorgangen en “courts” en nog een doorgang om weer in een andere “court” te belanden, met kantoren rond ‘gestofzuigde’ gazons. Boeiend om ook daar eens rond te lopen. In een of andere court werd mijn aandacht getrokken door een vreemde eend in de bijt, iemand die niet opgekleed was zoals de rest van de drukdoende gerechtelijke mensheid, iemand zonder telefoon in de hand en aktetas onder de arm, maar wel met een roofvogel op de arm. Een Amerikaanse haviksoort, wiens diensturen erop zaten. In het midden van het gazon zat nog een soortgenoot – die werd zo dadelijk opgehaald – en in de koffer van de ‘dienstauto’ zaten nog twee valken. Gefascineerd door roofvogels als ik ben, was dat een aangename verrassing. De vogels werden ingezet als afschrikmiddel tegen het nestelen van de meeuwen. Die blijken in London ook een probleem te zijn.
Donderdagochtend begonnen we met de Houses of Parliament en Westminster Abbey (alleen de buitenkant) en op donderdagavond was de buurt rond Covent Garden aan de beurt. Vrijdag vertoefden we op de zuidelijke oever van de Thames, met de Tate Modern, een blik op het Golden Globe Theatre van William Shakespeare (reconstructie), maar hadden jammer genoeg geen tijd meer voor een bezoekje (geeft meteen een reden om nog eens te gaan) en een verkenning door Southwark en een bezoekje aan de Southwark Cathedral. Tussendoor staken we ook de Millenium Bridge over om de St. Paul’s Cathedral van dichterbij te bekijken.

Aangezien we geen zin hadden om met het fototoestel rond te zeulen, hebben we het maar thuisgelaten. London is dichtbij genoeg om, als we iets nog eens willen zien, ernaartoe te gaan. En ik vond het wel een verademing om gewoon rond te lopen en te kijken, zonder toestel tussen oog en onderwerp. Het was zo erg dat ik me begon te ergeren aan alle mensen die op alle mogelijke (en onmogelijke) plaatsen foto’s wilden nemen, ook in de musea. Je liep altijd wel voor iemands lens. Anderzijds versta ik dat wel, als je zo helemaal uit Japan komt …

We aten er Brits (The Sherlock Holmes Pub) – niet meteen de lekkerste maaltijd, Indisch (Indian City), waar ze een zalige lam korma hadden, Italiaans (La Ballerina) en Frans (Café Rouge).
We hadden logement gevonden in Charlotte Guest House, in West-Hampstead, met een heel vlotte metroverbinding vlakbij, en gelegen in een oer-Engelse straat.

Londen 2 (april 2014)

Het was er niet echt slecht, maar ook niet echt goed (tja, low budget), alles was er nogal uitgeleefd. Ook het ontbijt was niet super (het English breakfast, en de eieren waren behoorlijk vet), maar ze waren wel heel vriendelijk. En ik ben in nog geen enkel hotel geweest, waar de handdoeken op deze manier geplooid waren.

London (april 2014)

(en ik wil al terug naar London, want er is nog zoooooooooooooooveeel dat we niet gezien hebben)


Responses

  1. Londen is altijd top hé! Leuk dat jullie ervan konden genieten…

  2. https://www.youtube.com/watch?v=6-ma0ZDQ6Ig London, baby!

  3. Ik wil ook terug naar Londen: 20 jaar geleden, dat is veeeel te lang geleden😦 Hopelijk heeft de zwarte hond zich toch een beetje koest gehouden en blijft dat ook zo. Goed dat jullie er waren om hem en E in de gaten te houden lijkt me.

  4. […] Meer hadden we niet nodig om wat doeken van Mark Rothko te gaan spotten in de Tate Modern te Londen. Nu was het een recensie over een fototentoonstelling (Robert Mapplethorpe) en hop, project Parijs […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: