Gepost door: pharailde | januari 19, 2014

Slecht vel

Allez, mijn vel zelf is niet zo slecht, een beetje droog soms, zeker in deze winterse dagen (volgens de kalender toch), maar niets dat niet op te lossen is met de nodige crèmekes en smeerselkes.
Het is onder dat vel dat het gelijk wat minder goed gaat. Al een tijdje.
En ja, er waren de tandperikelen (nadat de tand ontzenuwd was, dacht ik dat het ging opgelost zijn, maar toen kwam er een abces, maar na een antibioticakuur en veel pijnstillers is dit leed ook weer geleden), en er is een tenniselleboog links (misschien toch eens naar de dokter gaan om een voorschrift voor de kinesist) en een schouder met artrose rechts (idem dito), en pijn in de rug als ik wat te lang rechtsta, en hoewel dat soms behoorlijk lastig en best vermoeiend is, daarmee valt allemaal te leven (zou ik dan toch echt een dagje ouder worden?).

Het is eerder een gevoel van algemene malaise. Ik heb last om me te concentreren en een gebrek aan energie om dingen aan te pakken. Het liefst zou ik in een hoekje duiken, onder een deken, en de boel de boel laten. Maar dat lukt ook niet echt. Anderzijds, als ik thuiskom van het werk lukt het nog om voor eten te zorgen en zo, maar daarna is het ploffen in de zetel, waardoor een en ander tegen het weekend meer op een puinhoop dan op een huishouden lijkt, en ik het weekend dus moet gebruiken om een en ander weer op de rails te zetten. En dan is het zondagavond voor ik het weet, en dus weer tijd om aan de nieuwe werkweek te denken (maar wel met het gevoel: “mag het weekend nu aub beginnen?”). Ik vraag me af hoe dat zou aanvoelen, zo’n weekend zonder huishoudklussen, en alleen maar leuke dingen doen. Maar dat zal nog niet voor subiet zijn, peins ik. Ik wil het geen poetsvrouw aandoen om hier te komen schoonmaken. Wat me tot een ander pijnpunt brengt: de staat van afwerking van dit huis, die maar zeer, zeer mondjesmaat vooruitgaat. En als er een ietsiepietsie aan gebeurt, is dat doorgaans …, jawel, in het weekend. Het geeft het gevoel dat dit allemaal diep vanbinnen leidt tot een groeiende krop van een mengeling van machteloosheid, ontgoocheling en boosheid, waarvoor ik niet direct een oplossing zei, behalve constant ruzie maken, maar dat is ook niet zo echt leefbaar. Tenslotte ben ik hier in huis niet de specialist ter zake. En ik moet toegeven dat ik af en toe zin heb om op zoek te gaan naar een nieuwe, mooi afgewerkte studio. Maar inderdaad, tussen droom en daad …

Heb ik enerzijds last om me te concentreren en veel te weinig energie, anderzijds lukt het me ook niet goed om me te ontspannen. Want lukt het niet zo goed om dingen aan te pakken, en blijf ik soms te veel/te lang in de zetel hangen, met de pc, de krant of zelfs af en toe een boek, het geeft maar een half ontspannen gevoel, omdat alles wat ik nog moet doen ondertussen in mijn hoofd blijft spoken. Ik lees dan wel de krant, of ik blijf hangen op facebook, maar ondertussen is er dat stemmetje dat zegt: “je zou daar beter mee stoppen, en naar boven gaan en de was opplooien, of de eetkamer stofzuigen, of … of …” En dan zijn er nog de zaken die ik zou moeten/willen doen voor diverse verenigingen waarbij ik betrokken ben, maar ook daarvoor ontbreekt de energie (en dikwijls dus de goesting), en dan wordt er uitgesteld, en dan voel ik mij weer schuldig daarover, wat dan waar verlammend werkt. Zelfs hier een nieuwe post schrijven, vergt een grote inspanning (o.m. moeite om te concentreren dus). Dus San en Ongeletterde Wanhoop, niet wanhopen, dat stokje ben ik niet vergeten, en dat komt er wel, ooit.

Ik ben er mij wel goed van bewust dat het op den duur een vicieuze cirkel wordt: hoe minder actief je bent, hoe minder zin je hebt om actief te zijn, en hoe meer alles als sleur ervaren wordt. Het is nu een kwestie om te proberen te kijken waar ik die cirkel kan doorbreken. Nu nog de energie ervoor vinden. Eén lichtpuntje toch alvast: de dagen worden heel stilaan weer wat langer, en meestal helpt dat toch wel.


Responses

  1. Veerle, ik wou dat ik je een hele dikke knuffel kon geven (misschien ook omdat ik zelf wel eentje kan gebruiken). Een aantal zaken zijn heel herkenbaar, helaas. Momenteel is mijn energieniveaus nog net voldoende om ervoor te zorgen dat ik nog de meeste zaken gedaan krijg maar hoe hard mijn ratio ook probeert om de boel draaiende te houden, gepieker, twijfels, bij momenten een vlaag van paniek en nog zoveel meer blijven roeren onder mijn vel en weigeren te vertrekken.
    Als de poetsvrouw geen optie is dan kan misschien het occasioneel uitbesteden van was/strijk voor wat soelaas zorgen? En inderdaad, wanneer de dagen langer worden, komt vaak ook de energie een beetje terug.
    Sterkte!

  2. Kop op meid! De dagen zijn aan het lengen. (en misschien de mannen leren strijken. :-))

  3. ik probeer niets meer te plannen in een weekendof op een vrije dag. als ik dan achteraf toch de ramen heb kunnen lappen,of soep heb kunnen maken, of een cake heb kunnen bakken,ben ik echt content, andersom als ik niet heb kunnen stikken of voortwerken in den hof of….voel ik mij teleurgesteld;;
    hihi en bij ons is “slecht vel” een scheldwoord
    dat zeg je tegen iemand die de slechterik is, wel een beetje lachend hoor !

  4. Zo herkenbaar… over andere dingen soms, maar zo herkenbaar. Tot het feit toe dat ik me elke morgen van kop tot teen moet insmeren, anders verga ik van de jeuk, door dat slecht vel van mij. En soms word ik daar zo moe van…
    Ik heb me er ondertussen bij neergelegd, dat ik minder energie heb dan anderen. En dan heb ik nog het geluk dat ik maar 28u per week werk en dat ik geen 3 uur moet pendelen en al. Want ja, sommige mensen doen dat zo graag, het er nog eens inwrijven ook, dat je niet te klagen hebt.
    Ons sociaal leven is onbestaande. Soms krijg ik eens een vlaag van energie en dan richten we de hele woonkamer opnieuw in. Maar de echt belangrijke dingen, daar komen we niet toe.
    En soms blijft hetgene ik echt graag doe, ook nog eens weken liggen wegens de puf niet om uit mijn zetel te geraken. En dan word ik echt lastig. Want geen sociaal even, tot daaraan toe. Het huis dat niet op orde geraakt (van lekkende ramen tot stof overal waar je kijkt), ach ja. Maar echt niets meer doen wat ik leuk vind, behalve dat boek lezen in mijn bed? Meh.
    Waren er maar oplossingen, denkt de vent in mij dan. Maar ze zijn er niet.

  5. Herkenbaar, heel herkenbaar. Ik zou ook zoveel moeten, maar heb zo weinig zin. Soms denk ik dat ik mij wentel in het feit dat ik weinig tijd heb, want eigenlijk verspil ik ook heel veel tijd, dus zou ik er veel meer kunnen hebben. Misschien wordt het tijd voor een grote opkuis van mijn tijdverspillende activiteiten.🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: