Gepost door: pharailde | januari 5, 2014

’t Is weer voorbij …

Ook aan deze kerstvakantie is alweer een eind gekomen. En zoals gebruikelijk, alweer veel te snel.

(U weze gewaarschuwd, het is een post met een redelijk hoge zaagmodus).

En ook dit jaar heb ik me weer laten vangen. Aan het idee dat je in die periode een vakantiegevoel krijgt. Want er was een redelijk lange todolijst (waarop het meeste afgevinkt kon worden, op het uitkuisen van koelkast en diepvriezer na), en een even lange lijst van wat ik graag had willen doen, maar die eerste lijst heeft de bovenhand gekregen.

En zo werd er vooral van huishouden gedaan (komt er natuurlijk van als je in de loop van het jaar de dingen te veel laat aanmodderen), en van boodschappen, en van opruimen, en dergelijke meer. Daarnaast waren er natuurlijk de feestdagen – dit jaar bovendien midden in de week – die de nodige voorbereidingen vroegen (met heel veel plezier, daar niet van).

Bovendien had ik enkele weken geleden besloten dat ik absoluut een nieuwe kleerkast wou. Onze vorige kast was nog van mijn grootmoeder zaliger, maar begon toch mankementen te vertonen. Het bijzonderste: de ene kasthelft had geen deuren meer doordat een van de scharnieren grotendeels was losgekomen, maar pianoscharnieren vervang je niet zomaar eventjes. Geen nood, de kast was nog bruikbaar, ook zonder deuren, want het was zinloos om te investeren in een nieuwe kast aangezien het voorzien was dat op de kamer ooit een dressing zou worden ingericht. Daarbij had ik enkele elementen over het hoofd gezien: om te beginnen die “ooit” die almaar verder weg lijkt, het feit dat een open kast behoorlijk wat stof aantrekt, en last but not least, onze schattige poezen die in de kast een “fijne” slaapplek vonden (de slaapkamer zelf heeft ook geen deur, “ooit”, weet je wel). En een plek om hun nagels te testen, waardoor ik toch enkele lange jurken naar het containerpark mocht verwijzen. Dus was de maat vol, en wou ik – al was het maar voorlopig – een nieuwe, en vooral gesloten, kleerkast. Wij dus naar de Zweden, want inmiddels was wederhelft E. al tot de slotsom gekomen om gewoon kasten te kopen ipv ze op maat te laten maken.
En zoals steeds bij dergelijke operaties: ze vergen veel meer tijd dan aanvankelijk gepland. Er moest plaats gemaakt worden op de kamer, er moest een andere kast verhuizen naar de badkamer (rapper gezegd dan gedaan), een andere kast moest geleegd en verplaatst worden (werd uiteindelijk geliquideerd), de bestaande kleerkast moest geleegd en verplaatst, voor kasten en inhoud moest/moet een andere bestemming gezocht worden, de nieuwe kasten moesten gemonteerd worden (het gevloek viel nog behoorlijk mee) en gevuld. Gezien de abominabele verlichting op onze kamer (“ooit”, weet je wel), kon er alleen bij daglicht worden gewerkt, en dit is niet zo rijkelijk voorhanden in deze periode; Een duidelijk meerdagenproject dus, waarbij tot onze grote ergernis tweemaal naar de winkel moest worden gereden omdat de eerste maal niet alle legboorden en laden voorradig waren. Maar bon, inmiddels staan de nieuwe kasten er, en zijn ze grotendeels gevuld. Hopelijk kan ik volgend weekend een en ander afwerken. En hoe dan ook, dit zijn wel karweitjes die een hoop voldoening geven als ze klaar zijn (veel meer dan de zoveelste keer de vaat doen, of de eetkamer dweilen).

Een absolute domper op de feestvreugde van de tweede week (waarvan ik hoopte dat ik na nieuwjaar wat meer tijd voor lezen en dergelijke kon vrijmaken) was een kies linksonderaan. Mijn eigen stomme, stomme schuld natuurlijk. Die was al een hele tijd supergevoelig voor warmte en koude, maar aangezien ik het afgelopen jaar al veel te dikwijls bij de tandarts had gezeten dan me lief was, zag ik ertegenop om een afspraak te maken. Oerdom van mij natuurlijk, want uitgerekend toen ik bij de Zweden rondliep, liet de snoodaard zich voelen. Ik kon een en ander toch wat onderdrukken met pijnstillers, en op maandag toch maar geprobeerd om de tandarts te bellen. Die kon me er gelukkig tussen nemen om te kijken wat het probleem was: een gaatje onder een heel grote vulling. Maar ze had geen tijd genoeg om me toen te behandelen, én het was haar laatste werkdag van de vakantie. Afspraak op 6 januari dus. Normaal gezien zou ik het redden met de zwaardere medicijnen die ze voorgeschreven had. Maar die snode boosdoener liet zich niet temmen, en stak ook een tandje bij, waardoor de laatste dagen minder aangenaam en ontspannen waren (met onderbroken nachten helaas ook). Nooit gedacht dat ik nog zou aftellen om naar de tandarts te kunnen gaan. En ja, ik kon wellicht bij iemand anders terecht, maar ik laat liever alles nakijken en opvolgen door dezelfde persoon.

Het lijkt wel alsof alles kommer en kwel was, deze vakantie, maar zo erg was het nu ook niet. Er waren de kerstdagen die gezellig in familie werden gevierd. Er was oudejaarsavond met enkele goede vrienden, een avond zonder wilde feestjes en confetti, maar zeer gezellig en gemoedelijk en blij om elkaar nog eens terug te zien (getuige het feit dat het uiteindelijk 5 u. was toen ik het licht uitdeed). Er was een superkalme en rustige nieuwjaarsdag met ’s avonds bezoek aan de familie van wederhelft E. En de donderdag erna trokken we op uitstap naar Antwerpen, naar het Red Star Line Museum, dat meer dan de moeite waard is. Een boeiend – ook actueel – onderwerp dat aantrekkelijk werd voorgesteld. En eigenlijk een must voor al diegenen die zo tegen multiculturaliteit zijn: migratie en versmelting van culturen zijn duidelijk even oud als de mens zelf.

Ook al was het een vakantie zonder echt vakantiegevoel, die twee weken thuis hebben wel deugd gedaan. Ik zou er zelfs met gemak een derde kunnen aan vastknopen, ik zou me nog niet vervelen (maar dan liefst wel zonder tandpijn).


Responses

  1. nogal gelijklopend bij ons eigenlijk: fijne feestdagen in aangenaam gezelschap en verder veel huishoudelijke to do’s waaronder ook kasten uitkuisen ifv verhuis later dit jaar. Maar eerste week ook vijf keer leuk kindertheater en dat verhoogde toch ook sterk het vakantiegevoel. En die tandarts, daar moet ik binnenkort misschien toch ook nog eens naar bellen voor een controle…

  2. Oudejaar was fijn en gezellig. Wat mij betreft een goed begin van het nieuwe jaar. (maar weerom: herkenbaar hoe weinig je kan doen of doet als je tijd heb)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: