Gepost door: pharailde | oktober 21, 2013

Beetje kapot

Murphy voelt zich hier duidelijk weer in zijn nopjes de laatste weken.

Neem nu twee weken geleden. Ik voelde mij al een paar dagen niet lekker, met verstopte neus en hoofdpijn en hoesten en een (half) slapeloze nacht en van die bekende dingen (een (laat verjaardags)cadeautje van de jongens, zo een waar ik niet echt blij mee was), en ben dan toch gezwicht en naar de huisarts gegaan. Die mij enkele dagen thuis zette.

Inmiddels was het tijd voor het middagmaal, en werd er soep opgewarmd in de microgolfoven. Althans, dat was het plan. Want het ding maakte rare geluiden, deed geen lichtje branden, rook eigenaardig en ineens kwam er rook uit de microgolf ipv uit de soep. Daar was iets grondig mis. Exit microgolf dus. Na net geen 25 jaar trouwe dienst. En van een type dat ze al lang niet meer maken: groot (we konden er twee borden naast elkaar in kwijt), en vooral, zonder draaiplateau, waardoor er ook rechthoekige en ovale schotels in konden. Diepe zucht.

Enfin, terwijl we aan tafel zaten (en ik zat af te tellen om mij op de zetel te nestelen) ging de telefoon. Zoon S.W. Met de vraag of papa hem niet kon komen ophalen. Hij was gevallen met de fiets. Nogmaals zucht. Schaafwonden aan knie en onderarm (en dan had hij gelukkig nog kleren daarboven aan, ik weet niet hoe het er anders zou hebben uitgezien): allemaal niet erg, maar had toch enige verzorging nodig, want dat is de merde met schaafwonden, dat geneest doorgaans zonder veel erg, is niet levensbedreigend en zo, maar kan verdomd pijn doen. Uiteindelijk is het mij dan toch gelukt om op de zetel wat uit te zieken.

Zitten we ’s avonds wat naar bewegende beeldekens te kijken, horen we plots boven een donderend geluid. Toch even gaan kijken: een van de katten had er niet beter op gevonden om een spiegel, die op de slaapkamer in een hoekje stond, om te stoten. Ook niet erg, maar wel weer opkuiswerk (lag bovendien midden in het deurgat). En vooral duimen dat dit nu geen zeven jaar ongeluk brengt.

Inmiddels zijn we in het bezit van een nieuwe microgolfoven. Wat ook niet zo simpel was, moeilijke mensen zoals we zijn. We gingen eerst kijken bij een zelfstandige elektrowinkel, waar ze zowaar nog gelijkaardige microgolfovens verkochten. Groot, en zonder draaiplateau. Alleen kostte de ene een € 1600, wat toch wel wat boven het budget lag, om het zacht uit te drukken, en de andere ‘slechts’ € 500, maar daarin kon je behalve de tijd, niets instellen, zoals vermogen of zo. Dat leek ons niet echt praktisch en daarvoor dan ook wel nog erg duur. Bleek dat dit goede degelijke toestellen zijn, maar vooral gemaakt voor horecagebruik. De andere modellen in de winkel, incl. combi-ovens, waren veel te klein, dus gingen we maar elders kijken. En belandden we bij de keten achter de hoek. Daar vonden we zowaar een (combi)toestel dat groot genoeg was, weliswaar met draaiplateau, maar ook onze grote schotels passen erop. Alleen, in deze winkel was er geen exemplaar meer beschikbaar, in een ander filiaal wel. Dan maar naar daar gereden (en ondertussen thuis de oude vertrouwde microgolf – die toch het overgrote deel van ons gezinsleven heeft meegemaakt – opgehaald om hem daar achter te laten, we betalen toch recupel voor iets), het ding opgehaald, thuis de handleiding doorworsteld (heb ik een hekel aan) en nu staat hij op de koelkast te pronken (en wordt regelmatig gebruikt, uiteraard).

Vorige week gaf de broodrooster het op, en moest vervangen worden.

Zaterdag kwam een aannemer langs om nog iets te regelen aan het balkon van de kamer van dochter E. Liet hij toch wel een lijmschroef (sergeant in het schoon Vlaams) naar beneden donderen zeker. Lap, dakpan gebroken van het dak boven de eetkamer. Al een chance dat de dakwerker binnenkort toch moet langskomen voor het dak, omdat het vorige week zondag, tijdens die pittige herfststormen en -buien, op diverse plaatsen binnen regende. Heel tof, zeker op een dag dat je de familie op bezoek hebt voor de verjaardag van je schoonmoeder.

En dan viel gisterochtend wederhelft E. in panne: hij was opgestaan met een ontstoken oog – zo leek het toch – dat behoorlijk pijn deed. Een bezoek aan de huisarts van wacht later, leerde ons dat het geen ontsteking was, een vanzelf ontstane beschadiging van het hoornvlies (cornea-erosie stond op het briefje). Antibioticazalf om ontstekingen tegen te gaan gekregen, en gisteren moesten we er ook een verbandje op leggen. Vandaag op controle bij de oogarts, die wist te zeggen dat het behoorlijk lang kon duren vooraleer het genezen is, en dat er kans is dat het terugkomt. Plezant vooruitzicht dus. Positief was wel dat er geen verbandje meer nodig was, alleen zalf, waardoor hij toch wat mobieler is. Nadeel is dan weer dat lezen en computeren niet zo vlot gaan, en dus ook zijn werk blijft liggen (en hij dan anderzijds zelfs geen boek kan lezen ter ontspanning). Hopelijk voor hem komt dat toch snel weer in orde.

Ik vind dat het nu wel een beetje mag stoppen.


Responses

  1. Dit is zo een verhaal van trop is te veel, en te veel is trop …

  2. Dat het maar vlug verandert! Hier alvast tonnen bonne chance!

  3. Diene spiegel…..


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: