Gepost door: pharailde | september 29, 2013

Plechtig

Ik weet het, een mens is al snel geneigd te denken “dit is toch verouderd, dit is uit andere tijden, schaf dat toch af”, enz.
Maar toch.
Als bazuingeschal de ruimte vult (ok, niet live), terwijl twee ceremoniemeesters in vol ornaat, met staf, het halfrond betreden, gevolgd door een stoet professoren in toga, dan geeft dat toch wel een heel bijzonder gevoel.

We bevinden ons in de Aula Academica van de Gentse Universiteit, het feestgebouw voor officiële plechtigheden in de Voldersstraat (gebouwd door Louis Roelandt en ingehuldigd in 1826). Ook de locatie geeft het gebeuren wat meer grandeur.

De helft van de zaal is gevuld met jonge mensen (opvallend: vooral meisjes), uitgedost in toga en baret, geheel conform de enkele jaren geleden nieuw ingevoerde traditie. Een van hen is dochter M. Mijn moederhart zwelt van trots. Ze heeft er hard voor gewerkt, het liep niet altijd van een leien dakje, maar opgeven staat niet in haar woordenboek en nu zit ze daar, heel fier, tussen de vele anderen om de beloning in ontvangst te nemen: haar einddiploma.

20130928_Proclamatie1

U heeft het uiteraard reeds geraden: gisteren waren we aanwezig op de plechtige proclamatie van de Masters of Science in de Revalidatiewetenschappen en de Kinesitherapie.
Er waren toespraken (waaruit bleek dat het zelfs een historische namiddag was: het was de allerlaatste officiële opdracht van rector Paul Van Cauwenberge, het was het laatste jaar dat de opleiding ingericht werd door een samenwerking tussen UGent en Arteveldehogeschool – vanaf dit academiejaar is de opleiding volledig geïntegreerd in de universiteit, en ook de directeur van de opleiding gaat met pensioen), er waren muzikale intermezzi door het universitair koor en er was uiteraard de naamafroeping van de gediplomeerden (gelukkig moesten ze op dat ogenblik hun diploma niet ophalen, of dat zou daar een pak langer geduurd hebben). De plechtigheid werd afgesloten met de beide volksliederen.
En ja, ik kan het niet helpen, bij dergelijke plechtigheden hou ik het niet droog. Maar blijkbaar heeft het niet echt gestoord, want vriend M. had zelfs niet gemerkt🙂

Ik vond wel twee dingen jammer. Eerst en vooral dat wederhelft E. er niet bij kon zijn. Ah ja, elke student mocht maar twee genodigden meebrengen. We vonden het vanzelfsprekend dat vriend M. erbij was, en wij moesten maar van lotje trek doen. We hebben dan wel besloten dat hij achteraf naar de receptie kwam, zo was hij er toch ook een stukje bij en kon hij zijn als academica uitgedoste dochter toch zien (want die outfit moesten ze na afloop teruggeven, voor een volgende lading studenten – gelukkig maar eigenlijk, want wat doe je daar anders mee).
En het tweede spijtige was het feit dat ik toch het deftig fototoestel niet meehad. Ik zag er een beetje tegenop om dat met de bus mee te slepen, maar foto’s nemen met de telefoon in een ruimte zonder veel licht is toch niet ideaal, pointillistische foto’s, het is een nieuwe stijlvorm (en silly me, ik dacht dat ik de intrede van de professoren gefilmd had, maar had niet goed opgelet en de camera uit gezet ipv aan. Grrr, hoe stom kan je zijn).

20130928_Proclamatie2

20130928_Proclamatie3

Maar dit zijn details. We hebben nu een dochter met een einddiploma. Alweer een mijlpaal in haar leven afgesloten en op weg naar een heel nieuwe fase.
Vanzelfsprekend hebben we de dag afgesloten met een gezellig etentje met het gezin (en een derde element dat ik jammer vond: zoon J. kon er niet bij zijn, want hij was ziek en zag een restaurantbezoek niet zo goed zitten).


Responses

  1. Allereerst een dikke proficiat aan dochter M. Oubollig of niet, ik houd van tradities. Wel jammer dat jullie strootje moesten trekken. Zo te zien zat de zaal bomvol. Ik denk dat er maar weinig moeders zijn die het droog kunnen houden bij zulke gebeurtenissen.

  2. Van harte gefeliciteerd!

  3. Proficiat met je dochter, mooi verslagje.

  4. Proficiat met de dochter !
    Ik heb al zo geblèt bij het diploma van het middelbaar, ik hou alvast wat nieuwe zakdoeken apart tegen dat het over een aantal jaar voor serieus is (hoop ik dan toch, want de weg is uiteraard nog lang)

  5. Dit soort oubollige tradities mag nooit verdwijnen, het is weer eens zo’n belangrijke overgangsrite waarmee je iets kan afsluiten en iets nieuws beginnen. Ik moest bij het diploma van het middelbaar ook al vreselijk mijn best doen om niet te gaan wenen, ik doe dat niet graag, maar soms is het onvermijdelijk.
    Een dikke proficiat!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: