Gepost door: pharailde | september 5, 2013

Weggesneden

Sinds vanmiddag is zoon S.W. weer thuis. Zonder amandelen. Die hebben ze gisterochtend verwijderd.
Het was nog spannend gisterochtend want Murphy was blijkbaar in het geniep meegeglipt. Wij stonden dus, zoals gevraagd, om 7 uur ’s ochtends (pff, dat opstaan om 6 uur was wat moeilijk, en donker dat het nog was, amai) aan het opnameloket (dat we nog gemakkelijk gevonden hadden in de doolhof van een ziekenhuis in verbouwingsmodus). Zoonlief vond het allemaal niet nodig dat ik mee ging, maar hij had eigenlijk weinig inspraak: ik wou mee, punt (of ben ik nu zo abnormaal), vooral om alle info uit eerste hand te horen.

Hoe dan ook, wij aan dat loket, om dan te horen te krijgen dat hij niet op de lijst stond. Geen zoon S.W. in de computer. We dachten dat ons hart stilstond en we hadden al visioenen van onverrichter zake terug naar huis te keren en zo. Bovendien was de operatiedatum al twee keer uitgesteld (de eerste keer omdat de dokter dan toch blijkbaar niet vrij was, de tweede keer omdat zoonlief vlak erna examens had – hij was niet thuis toen die datum doorgebeld werd), een derde keer zagen we niet meer zitten. Bovendien had ik nu speciaal verlof genomen. Maar de mevrouw vroeg ons nog wat geduld te hebben: om 8 uur begonnen de “bedplanners” (“en wat is uw job?”, “Bedplanner, mevrouw”) aan hun dagtaak, en misschien konden zij het wel inpassen. Ze verontschuldigde zich dat we wel nog tot 8 uur moesten wachten, maar dat kon mij niet zoveel schelen (of we nu daar zaten, of boven op een kamer zaten te wachten tot het geplande uur van operatie, dat maakte mij niets uit, als die operatie maar doorging.
Rond kwart over acht kregen we het bericht dat alles in orde was, we moesten enkel nog een half uurtje wachten tot de kamer gepoetst was. Toen moest het plots snel gaan: toen we hem uiteindelijk konden inschrijven, liet de mevrouw zich ontvallen dat ze boven al ongeduldig werden. Blijkbaar stond hij wel op de operatielijst, maar niet in het centrale systeem. Boven moest hij dan onmiddellijk, onmiddellijk het fameuze operatiehemd aantrekken (dat niet eens klaarlag, zelfs zijn bed moest nog in allerijl worden opgemaakt) en nog wat vragenlijsten invullen, en toen waren ze ineens weg met hem.

Ik genoot inmiddels thuis van het mooie weer met de krant op het terras, in afwachting van de namiddag om hem nog wat gezelschap te gaan houden (en in de buurt te zijn mocht hij iets nodig hebben). Ook dat was allemaal niet nodig, maar hij had toen nog niet door dat je na een operatie niet echt helemaal fit en mobiel bent. En meneer doktoor vond het ook raadzaam om hem een nachtje te laten blijven, kwestie van meer controle te hebben dat er niets misgaat zoals bloedingen of zo. Ik vond dat prima, want toch wel geruststellend.
Hij had bovendien nog extra pech want meneer doktoor was even met zijn toestelletje tegen zijn lip gebotst, en nu heeft hij daar ook nog een brandwonde (ik ga er dus vanuit dat ze die amandelen eruit branden). Ze waren dus effectief behoorlijk groot volgens de dokter: de grootte van een klein ei.

Enfin. Ondertussen is hij weer thuis, doet het ferm pijn, heeft hij honger maar krijgt nog amper iets naar binnen. Ook praten en lachen vallen onder het trefwoord marteling. Maar het leed zou over een dag of tien moeten geleden zijn. En grappig: iedereen heeft altijd de mond vol over ijsjes eten na het verwijderen der amandelen, maar hij lust dat dus niet. En in het ziekenhuis bleken ze er zelfs geen te hebben.


Responses

  1. Wat een toestanden en neen, je bent niet abnormaal omdat je per se wou meegaan. Ik heb me eens laten vertellen dat dat een heel pijnlijke operatie is, eenmaal je de peuter/kleuterleeftijd voorbij bent. Veel beterschap voor de zoon! Btw, wie lust er in hemelsnaam geen ijsjes?

  2. Toch wel een pijnlijke zaak als je al volwassen bent, naar het schijnt. Hopelijk is hij er snel door en kan hij snel weer eten.
    Geen ijsjes? IJsblokjes dan?

  3. Tja Joke, mijn zoon lust dus geen ijs. En is ook niet dol op chocolade (en afgeleiden). Als klein kind lustte hij indertijd ook geen frieten, rijst of spaghetti. Maar dat is ondertussen geen probleem meer.
    En Elke, hij loste dat inderdaad op met ijsblokjes. En ijscompressen op zijn keel.
    Vanavond heeft hij dan, na een week geleefd te hebben op al dan niet zelfgemaakte smoothies en koude soep, voor het eerst een warme maaltijd gegeten: puree, spinazie en een gekookt eitje. Hij maakt dus al vorderingen. De dokter heeft een en ander wel goed voorspeld: te doen tijdens de eerste dagen, slechter vanaf dag 3 à 4, en weer beter vanaf dag 7. Hopelijk blijft zijn voorspelling correct dat het leed na 10 dagen grotendeels geleden moet zijn🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: