Gepost door: pharailde | februari 19, 2013

Rik en Nel

Gisteren was de wederhelft jarig. 53 lentes al. Of winters eigenlijk. 18 februari is blijkbaar een populaire dag om geboren te worden: zo is ook de vriend van het metekind jarig, en het zoontje van vrienden, en op de radio hoorden we dat ook Dirk Brossé gisteren kaarsjes mocht uitblazen. Ook 53. Op dezelfde dag jarig zijn, vind ik al opmerkelijk, op dezelfde dag geboren zijn, vind ik helemaal bijzonder.

Maar soit. Er was een jarige, en dus bouwden we weer een stukje aan onze nieuwe traditie: in plaats van elkaar dure cadeaus te kopen, houden we die dag vrij in de agenda (of toch gedeeltelijk want ik mocht in de voormiddag nog eens bij de tandarts langs) en gaan op (cultuur)uitstap. Gisteren was het op het eerste gezicht een probleem, want het was maandag, dag waarop nagenoeg alle musea hun deuren gesloten houden. Maar, … zo niet in Mechelen, sinds kort. Daar zijn de musea gesloten op woensdag. Laat Mechelen nu net de stad zijn waar Rik Wouters werd geboren, een kunstenaar die bij ons een streepje voor heeft (samen met Nel, zijn echtgenote en favoriet model). En laat het nu net in Mechelen zijn dat de Rik Wouterscollectie van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen tijdelijk ondergebracht werd tijdens de verbouwingswerken aan het museum.

Wij dus naar Mechelen. Met de trein, dat is altijd een beetje reizen. En zo’n L-trein rijdt niet zo snel, wat de gelegenheid geeft om onbeschaamd alle achterkoterijen, veranda’s en andere schone (aan)bouwsels van ons heerlijk Vlaanderland ruimschoots te becommentariëren. Ge zijt getrouwd met een architect of niet natuurlijk.

In Mechelen kochten we ergens onder de baan een broodje, we genoten onderwijl van een stralend zonnetje op een bankje naast het standbeeld van een plaatselijke kunstschilder en slenterden op ons gemak naar het museum in het centrum (da’s een voordeel in die kleinere steden, ge kunt alles gemakkelijk te voet doen). We genoten met volle teugen van een kleine maar fijne tentoonstelling met schilderijen en beeldhouwwerken, met ondertussen onze gebruikelijke discussie in een museum/tento: welk(e) werk(en) willen we meenemen (we zullen nu wel nog eens terug moeten met de auto, want het was wat te veel voor op de trein). Voor wie houdt van het werk van Wouters, is het echt de moeite om eens tot daar te gaan.
Ik hoop wel dat er op andere dagen meer bezoekers zijn, want gedurende de meer dan twee uur dat wij er rondliepen (ja, we doen dat echt op ons gemak, en we bekeken ook nog een filmpje over bronsgieten, maar daarover resteren nog wat vragen), was er geen enkele andere bezoeker, en twintig minuten later sloot het museum. Het heeft wel iets, zo vijf personeelsleden voor u alleen.

Na ons bezoek liepen we nog eens rond in het centrum en bewonderden en bezochten we de Sint-Romboutstoren/kathedraal. Een prachtige toren, het moet gezegd. En op het pleintje naast de kerk, kwamen we nog eens oog in oog te staan met Nel. Ondertussen hadden we het koud gekregen (in de kerk was het behoorlijk koud) en kregen we zin in iets warms (en stiekem ook in een pannenkoek, zo bleek al gauw). Maar Murphy was meegeglipt op uitstap en moest zich even roeren: in de brasserie waar we belandden, konden we geen pannenkoek meer krijgen, want op maandag sluit de keuken al om 14 u. (Kleine) domper op de feestvreugde.
Gelukkig had Murphy zijn pleziertje gehad, want de terugreis verliep vlot, zowel op de trein als de bus, en na het avondeten was er nog tijd voor bubbels, bij een aflevering van The Killing 3.

Het moet gezegd, zo’n dagje eropuit, dat doet deugd. Zeker als de zon schijnt. Achteraf geeft het het gevoel dat je een week weg was (maar dan veel goedkoper).
Het is dan ook uitkijken naar volgende maand, voor een weekendje weg. Aachen, here we come. Straks.

Nog wat impressies (met de foon, want zeulen met het fototoestel, daar hebben we geen zin op zulke dagen):

En tot slot een opmerkelijk beeld in de kathedraal, elektriciens met een eigen visie hebben ze daar (we zagen zo verschillende constructies):

IMG_0238


Responses

  1. Volgende keer moet je die toren eens beklimmen. Ook de moeite. Mechelen is mooi.

    • Oja, hip hip hoera voor de wederhelft!

  2. Zelfs als ge niet met ‘ne architect getrouwd zijn, zijn zo achtertuintjes leuk om naar te kijken. Zo een uitstapje als verjaardagsgeschenkje, dat spreek ons ook wel aan. Zo wil mijn wederhelft eens naar Luik gaan, moet ook de moeite zijn. Maar eerst nog verjaren, natuurlijk. Aken hebben we nog nooit bezocht, alhoewel we er redelijk dichtbij wonen. Misschien eens hier cake komen proeven? of de cake meebrengen, dat kan natuurlijk ook.
    .

  3. Normaal (dat wil zeggen de afgelopen 10 jaar of zo) zitten we begin februari op Terschelling vanwege alle twee jarig om die tijd. Maar nu was het “maar” een weekendje Oostende. Met de trein. Dezelfde commentaren over de Vlaamse achterkanten en -koten. Maar -vooral door het aanhoudende protest van Manlief’s knie – is het nogal tegengevallen. Samen op weekend en dan in mijn eentje ’t stad in, da’s niet gezellig. Volgende keer beter.
    En intussen een late hip hip voor uw venteke.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: