Gepost door: pharailde | september 4, 2012

Tijdens het weekend …

… deden wij een beetje alsof het nog volop vakantie was.

Vrijdagavond gingen we samen uit eten, met de kinderen die op dat moment thuis waren, zijnde zoon J. en dochter E. Het was trouwens dochter E. die graag nog eens uit eten wou vooraleer het nieuwe schooljaar aan te vangen. Nieuwsgierig als we waren, gingen we daarvoor een kijkje nemen naar de ‘protestvooropening’ van onze “schoapstal”. En ja, het is ongelooflijk hoeveel inkt en speeksel daarover al gevloeid is, zeker de laatste week, maar soit, ondertussen zijn ze afgeleid van de stijgende levensduurte🙂 En neen, ik ga hier zelf geen discours over beginnen (hoewel eigenlijk … enfin, toch twee dingen: ik vind dat het veel beter meevalt dan ik dacht, maar ik vrees – hou je vast – dat de ruimte voor evenementen veels te klein zal blijken te zijn).

Op zaterdag waren wij uitgenodigd voor een verjaardagsfeest van vrienden en mochten we mee op een tocht op de Leie met de Gentse barge. Het weer was stralend, het kader perfect. Blauwe hemel, stralende zon, perfecte temperatuur (ik heb zowaar een hele namiddag in de zon gestaan en had nergens last van), prachtig, groene omgeving (daar vraag je je wel af waar die crisis is: kasten van huizen, en ongelooflijk veel boten gezien), sprankelende cava, lekkere versnaperingen, en een select gezelschap. En na de tocht met heel dat gezelschap op restaurant. Wat moet een mens nog meer?

Dochter E. wou haar laatste vakantiedag nog iets leuks doen, dus spoorden zij en ik naar Oostende (eigenlijk iets te laat vertrokken om goed te zijn, maar hey, ik wou toch nog wat uitslapen). De zon scheen, maar niet zo fel als op zaterdag, en het was frisser dan ik dacht, maar we hadden een bijzonder aangename namiddag. We wandelden van het station naar het strand langs de jacht- en vissershaven en langs de pier (om vast te stellen dat je door de vele haven- en strandwerken, je op het einde van de pier niet meer de illusie kan krijgen dat je midden op zee staat – de nieuwe havendam belemmert dat zicht), zo op weg naar de dijk aan het groot strand, op daar neer te strijken op een terrasje voor een croque als middagmaal (het was inmiddels al voorbij halfvier, dus hadden we toch wel een beetje honger gekregen). Ons plan om nog een uurtje op het strand te zitten en ons boek te lezen, hebben we na ruim een kwartier opgegeven want het was er veels te koud. De zon was inmiddels achter de wolken verdwenen en er zat toch een strakke bries. Dus trokken we nog eens op ons dooie gemak de stad in (en wat raadt ge, tegen dat we op de dijk terug waren en onze voeten ontzand, scheen de zon weer volop) en zo naar het station, weer huiswaarts.
Om tot de vaststelling te komen dat ik dat eigenlijk toch wel mis, onze vroegere, regelmatige verblijven aan zee. Bij gelegenheid toch eens kijken wat we daaraan kunnen doen.

Maar, het moet gezegd, het was een wreed schoon einde, zo vlak voor dat nieuwe begin.


Responses

  1. Dat was duidelijk een goed gevuld en leuk programma.
    Met onze kust kan men mij niet meer verleiden. Ik wordt er echt mistroostig van. Zolang je er maar voor zorgt dat je naar beneden kijkt naar het zand, of met je rug naar het land gaat staan gaat het nog. Maar die met beton volgestouwde atlantic wall… nee, dan blijf ik net zo lief thuis.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: