Gepost door: pharailde | april 12, 2012

Een lekker lang weekend

’t Is alweer enkele dagen geleden van dat lange weekend, maar heb eerder nog geen tijd gehad. Druk op het werk en zo, met redactiewerk en deadlines, waardoor ik ook soms ’s avonds wou doorwerken, en ook soms te moe.
Maar ’t was wel een leuk weekend, dus schrijf ik toch nog een en ander neer.

Zaterdagmorgen had ik het in mijn hoofd gehaald dat ik paaslelies wou, en ook al wat bloemetjes voor op het terras. Dat stemt immers vrolijker dan die uitgedroogde planten van vorig jaar. De jongste dochter opgetrommeld en wij samen naar de Kouter, om thuis te komen met een bos gele tulpen, een bos oranje ranonkels en een bosje paars/roze anemonen – de dochter vond dat allemaal mooi – maar zonder paaslelies. Dat vond ik dan wat van het goede te veel (en trouwens, ze waren al zodanig opengebloeid dat ze toch niet lang zouden gestaan hebben).

[En wat ik helemaal niet leuk vind: je typt een stuk tekst in, je bedenkt je dat je toch best eens opslaat, je klikt op “Opslaan als concept” en WordPress vraagt je om opnieuw in te loggen. Resultaat: de tekst die je heel flink wou opslaan, ben je dan toch kwijt. Heb dat eerder nog gehad. Grrrr]

Weer thuis alle bloemen in een vaas gestoken, en enkele bloembakken gevuld met de vergeet-mij-nietjes, de phloxen, het kattengras (dat blijkbaar bijzonder geapprecieerd wordt door onze viervoeters) en het bosje munt (dat ik vrijdag in de Colruyt gekocht had).
Vervolgens was het tijd voor een grondige opruim- en schoonmaakronde (samen met de oudste dochter), want ’s anderendaags kwam de familie op bezoek. Het is sinds enkele jaren traditie voor een paasbrunch bij mijn ouders, maar vanaf een gegeven moment wordt de familie toch weer groter (niet door baby’s maar door de lieven van die vroegere baby’s) en wordt het daar inmiddels te krap, en werd uitgeweken naar ons stulpje. De gezelligheid bleef wel behouden.
In late namiddag – het bezoek was weg en het huis weer aan kant – wilden wederhelft E. en ik toch nog een stapke in de wereld zetten. We trokken onze wandelschoenen aan voor een bezoekje aan de Bourgoyen, het natuurreservaat in onze ‘achtertuin’. Het was immers al lang geleden dat we de aalscholvers nog een bezoekje brachten. Het blijft fascinerend om zo veel van die vogels in die bomen vol nesten te zien (bij gelegenheid neem ik er wel eens foto’s van, als ik het fototoestel niet vergeet mee te nemen natuurlijk). En net toen we beslist hadden om langs de grote toer terug naar huis te gaan, ipv op onze stappen terug te keren, begon het te druppelen. We hadden geen zin in doorweekte toestanden en keerden dan toch maar op onze stappen terug (om vast te stellen dat het na een goeie tweehonderd meter gestopt was met druppelen) om ondertussen plannen te maken om ’s anderendaags eens het Leiepad in Drongen/Afsnee te exploreren.

Door de paasbrunch op maandag liep het wat moeilijk om de paashaas op bezoek te laten komen, dus stelden we dat uit tot paasmaandag. Niet dat dat nog veel om het lijf heeft, want eieren zoeken, daar doen ze niet meer aan, maar het blijft wel een gezellige sfeer.

De rest van de dag werd besteed aan huishoudelijke taken, (kranten) lezen, en het uitruimen van enkele kasten (de reden waarom dat nodig was, vertel ik een andere keer). Ondertussen was wederhelft E. bezig met de tweede ronde afschuren van de boekenkast: 128 vakken in totaal (inmiddels is hij bijna klaar en kan het vullen beginnen, joepie).

Op dinsdag had ik, ondanks de deadline op het werk, toch een dagje verlof afgesnoept, om, samen met dochter E., naar de Sint-Pietersabdij te gaan (ik had ditmaal echt geen zin om te wachten tot de laatste dag) voor de tentoonstelling over De Blauwe Vogel van Maurice Maeterlinck, iets wat ik absoluut wou zien, want ik had er al mooie dingen over gelezen. Inderdaad geen grote tentoonstelling, maar wel heel mooi en poëtisch. Het was er aangenaam toeven (ook al vond de dochter het eigenlijk nogal saai).

Het lange weekend was jammer genoeg alweer veel te snel voorbij, maar we leven in goede hoop, want de komende weken volgen er nog enkele. Oef. Want zulke korte werkweken zijn toch wel comfortabel.


Responses

  1. Heb dat ook al een paar keer voorgehad dat ik een stuk tekst kwijt was; Soms helpt het als je links boven (bij mij toch) op de linker pijl voor de vorige pagina klikt tot je weer in het juiste scherm zit; soms, he.

    En dat van die korte werkweken: daar ben ik het volledig mee eens. zó eens, dat ik tussen nu en begin juni maar 1 volledige werkweek heb omdat ik aan elk weekend een stukje aangebreid heb. Tenzij onze werkgever dat gedaan heeft met brugdagen (1 mei en Hemelvaart). Ik zou dat goed gewoon kunnen worden zo.

  2. Ik typ in gmail (dat per vijf minuten opslaat) en kopiëer dan alles naar wordpress. Bij gmail zet ik alles in een map. Die server kan nooit kapot.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: