Gepost door: pharailde | maart 18, 2012

#Wijvenweek – Zelfcensuur

Soms (maar dan wel heel soms) wenste ik dat de kinderen nog klein waren. Dan kon ik uitgebreider over ze vertellen, over al die dingen die kleine kinderen zo schattig (of ook minder schattig) maken. Dan kon ik vertellen over hoe lief en flink ze zijn of over hun koddige uitspraken en versprekingen. Dan kon ik ook uitgebreid vertellen over alle fases van hun ontwikkeling maar ook over als ze het te kwaad hebben, als ik mij boos moest maken, als ze niet willen slapen, over hun peuterpuberteit, over hun driftbuien, over hun kattenkwaad en hoe ze daarvoor gestraft worden, enzovoort, enzovoort. Van kleine kinderen wordt dit algemeen aanvaard, en tegen dat ze ooit zelf lezen wat hun moeder over hen schreef, zijn we al heel wat jaren verder.
Dan kon ik ook ongegeneerder foto’s van hen op het net zwieren.

Maar inmiddels zijn mijn kleine kinderen geen kleine kinderen meer, en moet/wil ik echt opletten over wat ik over hen schrijf. Zij hebben meer dan ooit recht op hun privacy, en hun grote en kleine verdrietjes, kopzorgen, eventuele mislukkingen of misstapjes, en dergelijke meer, moeten zeker niet op het net getraceerd kunnen worden. Je weet maar nooit wie hier ooit komt lezen of op het net informatie over hen zoekt. Bovendien zijn er hier zelfs twee die mijn blog van nabij volgen. Vandaar dat je hier alleen maar wat algemene zaken over de kinderen leest, en dus ook geen foto’s van hen krijgt.

Dan was er betreffende dit thema nog het voorstel om eens een foto te posten over hoe ons huis er soms werkelijk bij ligt. Ik gun je nu een blik in onze slaapkamer ons magazijn, met het beeld dat ik ervan heb als ik in mijn bed zit (opgelet, niet zo geschikt voor gevoelige kijkers):

Die situatie zal dus nog een paar jaartjes aanhouden, vrees ik. Ik heb wel in één ding geluk: als ik ’s avonds in mijn bed kruip, is het er redelijk donker, ben ik doorgaans behoorlijk moe, en kan ik mij niet vlug genoeg nestelen om eerst onder te duiken in mijn boek, om mij vervolgens, veilig beschermd in mijn cocon, in de armen van Morpheus te laten glijden. En ’s ochtends ben ik doorgaans nog niet wakker genoeg om de dingen bewust op te merken.

Advertenties

Responses

  1. […] Casa Murphy […]

  2. Ik deel je gevoel en mening over het schrijven over de kinders helemaal. Al ben ik van plan binnenkort een voor en na foto van Milan te posten, als zijn beugel eruit is. Hoera!

    Uw slaapkamer wil ik helemaal niet, maar uw kast daar jong, die wil ik wel! Helemaal de max en supermooi!!

  3. wat een superromantische, inspirerende slaapkamer, ik ben oprecht jaloers 😉
    sterkte !

  4. dit is wat we noemen: a room with a view 🙂

  5. Hihi, ons zicht vanuit ons bed heeft er ook een tijd zo uitgezien. Nu is het zicht vanaf mijn bureau soms precies een magazijn. Maar ooit, ooit wordt het beter.

  6. Moedig seg! Dit zicht durven posten. Als je jou kent (daarmee bedoel ik zo verzorgd en piekfijn), zou je nooit durven vermoeden dat je slaapkamer lijkt op die van ma flodder 😉

    Pfft, mijn kinders gaan met al hun blunders het net op. Ze hebben toch schuilnamen. Ik selecteer wel.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: