Gepost door: pharailde | maart 15, 2012

#Wijvenweek – Een mening

Ik heb over veel dingen een mening – zoals de meeste mensen wellicht. Ik had zowaar zelfs een idee van welke mening ik hier ging neerpennen, maar die krijgen jullie later nog wel eens te horen (geduld is een schone deugd en na Wijvenweek moeten we toch ook nog inspiratie hebben). Maar in de loop van de dag ben ik van gedacht veranderd, achtervolgd door de actualiteit.
Wat ik hier ga schrijven, zal mij misschien niet in dank worden afgenomen en ik zal mijn best doen om een en ander zo genuanceerd mogelijk te verwoorden.

Om te beginnen dit: wat gisteravond gebeurd is, dat is ronduit vreselijk. Een busongeval met 28 doden onder wie 22 kinderen, dat is een ramp. Punt uit. Ook ik was daar, zoals zovelen, heel erg van onder de indruk, en ik kon mij heel erg in de plaats van die ouders stellen (enfin, voor zover dat mogelijk is als je het nog niet meegemaakt hebt), zeker als ik denk aan die tergende onzekerheid van niet eens te weten of je kind er nog is of niet. Ik kon geen krantenartikel lezen zonder zakdoek bij de hand (emo-trien, weet wel) en heb dat dan ook zo weinig mogelijk gedaan (zo achter uwen bureau zitten bleiten, is ook geen gezicht).

Maar wat ik anderzijds in de (sociale) media zag opduiken, vond ik echt hallucinant. En ik stel mij dan ook de vraag waarvoor zo’n overkill aan berichtgeving goed voor is. Je kon geen krant, geen radio, geen facebook, geen twitter, openslaan of er was maar één onderwerp. In het journaal op radio en tv was er slechts 1 hoofdpunt, dat ongeval. Zijn er vandaag in de wereld dan echt geen andere dingen gebeurd? Dat er extra aandacht aan besteed wordt, geen probleem, maar hou het aub ook zakelijk, en als er dingen nog niet geweten zijn, zeg dat gewoon (1 keer is bovendien meer dan genoeg) en schakel dan over op iets anders. Het ergert mij dat dergelijk nieuws dan tot in den treure wordt uitgemolken en van alle mogelijke en vooral onmogelijke kanten belicht moet worden, en vooral, dat er ongelooflijk ingespeeld wordt op emoties en sentiment.
Ik las her en der een reactie van mensen dat dit nieuws al de hele dag door hun hoofd speelt. Dat is ook niet moeilijk, je wordt er continu met je neus op gedrukt. Zo hoorde ik bijvoorbeeld vanavond heel toevallig een half uurtje Studio Brussel, en tussen elke plaat werd gesproken over het ongeval, en konden mensen bellen om hun gevoelens te uiten, enz. En als je daarop reageert, zal het antwoord gegarandeerd iets zijn in de zin van “maar de mensen vragen daarom”.
Maar is dat echt, echt zo? Ik heb daarbij dus vooral de indruk dat ‘de mensen’ op die manier elkaar meezuigen in een spiraal van emoties en dat elke rationaliteit zoek raakt. Ik ken te weinig van psychologie en filosofie om er de juiste term op te kleven, maar ik heb de indruk dat een en ander toch naar een soort massahysterie neigt. En ja, facebook en twitter zijn daarvoor natuurlijk ook gedroomde media, want ben je eigenlijk geen monster of een ijskonijn als je er toch niet ergens in een status naar verwijst?
En wie is er bijvoorbeeld gebaat met een verandering van de programmatie op de televisie? Omdat er comedy op het programma stond? Naar het schijnt kan eens goed lachen heel bevrijdend werken en deugd doen bij zware emoties. En ik ben ervan overtuigd dat, indien ik zo door het noodlot getroffen zou worden als die ouders, het mij werkelijk worst zou wezen wat er die avond op tv gespeeld wordt. Mijn zorgen en gevoelens zouden zich wel op andere dingen focussen.

Jullie wilden een mening, jullie hebben er een gekregen. En neen, ik heb er ook geen idee van hoe die spiraal weer wat kan omgebogen worden.

(ga je me nu aub niet te veel pijn doen bij het lynchen?)


Responses

  1. […] Casa Murphy […]

  2. Ik begrijp wat je bedoelt ! Of ze nu in alle media daar elke seconde aandacht aan blijven besteden verandert niets aan de zaak. De betrokken mensen zijn hun kind, kleinkind, ouder, familielid, vriend kwijt.
    Nadat alle repatriëringen, en begrafenissen achter de rug zijn zal de mediastorm pas gaan liggen.
    En dan blijven de verliezers achter, met hun oeverloos verdriet, waar na een paar weken geen kat meer vraagt of ze het wel redden …

  3. Wel, ik vond dat dus ook.
    Alles is de revue gepasseerd, van het meest emotionele tot het meest groffe, alleen maar om… ja waarom?

    In het VRT-journaal kregen we een lijstje met daarin de top 3 van ergste busongevallen. We kregen statistieken over wat het percentage overlijdens is in bussen op Belgisch, Nederlands en Europees niveau in vergelijking met het aantal totale aantal doden op de weg. Een interviewtje met de twee Belgische bouwers van bussen. Op radio 1, een volledige reportage over hoe je best kinderen aanpakt die in choque verkeren (antwoord na half uur: dat weten we eigenlijk niet goed), enzoverder enzovoorts.
    Waarvoor dienen nationale rouwregisters eigenlijk? Blijkbaar zijn we met zijn allen wanhopig op zoek naar een gemeenschapsgevoel, iets waar we allemaal in kunnen samenkomen. Als tegengif voor onze eenzelvige maatschappij? Ik weet het niet.

    Toen er een ijswaterkansje bestond dat Rundskop een oscar won, wou de VRT extra journaals inlassen om dat heuglijke nieuws te verkondigen. Que?

    We zijn met zijn allen de weg kwijt. Of de nieuwsgaring verkleutert, dat kan ook.

  4. O mens, wat vind ik dat jij overschot van gelijk hebt.

    Wij zaten voor de journaal met slechts één onderwerp (was er dan geen overig nieuws?) met open mond te kijken.
    “Zouden ze nu subiet de dieselleverancier aan het woord laten?” vroegen we ons af?

    Bij ons op school hebben wij het eerste kwartiertje vanmorgen een kort kringgesprek gehouden en dat was het. Morgen zal de minuut stilte nog volgen.

  5. Van mij word je niet gelyncht hoor, ik vind dat je gelijk hebt en ik ben blij dat je het durft zeggen. Ik word wat misselijk van die foto’s in de kranten, de hele hysterie en het van naaldje tot draadje uitspitten van de kleinste details. Het wordt wat gênant.

  6. Volledig mee akkoord!

  7. Ik heb al duizend keer gezegd dat je gelijk hebt, en nu het hier staat, is het officieel… En wat mij opvalt: er wordt altijd maar gesproken over die arme 12-jarigen, die lege stoeltjes bij de plechtige communie en die arme ouders enzovoort… Maar er wordt amper met een woord gerept over die 6 (!) volwassen die ook dood zijn! En dat is toch minstens even erg. Die hebben misschien wel zélf kinderen die nu een ouder kwijt zijn… En die dag van nationale rouw… Ja het is erg wat er gebeurd is, maar een minuut stilte of lintjes aan uw auto binden gaat het écht niet beter maken. Ik denk niet dat alle familieleden van de slachtoffers daarop zitten te wachten, die zijn veel te druk bezig met alles te verwerken…

  8. […] Oei, stop. Hou uw schenen bij, of ik stamp ertegen. Liever wijs ik door naar het ferme stukje dat Pharailde van Casa Murphy erover geschreven […]

  9. Zelf wou ik er ook een blogstukje aan wijden als de emoties wat bedaard waren. Het is niet meer nodig. Je schreef al ongeveer wat ik wou zeggen. Toch wil er er nog een klein beetje aan toevoegen.
    Ik heb ook tranen met tuiten gehuild, alhoewel ik niemand van de getroffen families persoonlijk ken, en ik ben daar bijna beschaamd voor. Er sterven dagelijks immers honderden kinderen in erbarmelijke omstandigheden, waarvoor ik geen enkele traan laat en nauwelijks bij stil sta, laat staan één volle minuut, zoals afgelopen vrijdag. Ik kom tot de conclusie dat ik een beetje egoïstisch ben in mijn verdriet. Hoe meer ik mij met de situatie kan identificeren (ik heb kinderen van dezelfde leeftijd, binnenkort vertrekt onze oudste op skivakantie), hoe erger ik het vind. En ik neem aan dat dat niet alleen bij mij het geval is.

  10. Tiens, ik ga toch moeten beginnen met minder te werken zodat ik naar het nieuws kan zien en de gazet kan lezen …
    Dat busongeval, ik weet ervan door de radio, tijdens het naar het werk rijden, en ik leef mee met die arme ouders, je zal je kind maar op skiklassen sturen en het nooit meer terugzien, dat is toch om jezelf de keel door te snijden?
    Ik heb vrijdag een minuut stilte gehouden, en met mensen gebabbeld over hun emoties erbij, jep, dat heb ik gedaan.
    Maar alle heisa, die heb ik blijkbaar gemist, alhoewel ik precies niks gemist heb.

  11. ik hou het kort: het is massahysterie en dat kunnen we missen, zeker op deze manier…

  12. Vandaag pas gelezen, maar ik wilde toch nog reageren: ik ben het zo vreselijk met je eens.

  13. Blij dat er nog mensen zijn zoals jij die zo ongezouten hun mening durven verkondigen, want met al die massahysterie zou je je bijna schamen dat je er zo over denkt.

  14. Mooi geschreven en helemaal akkoord !

  15. Ik ben bij Zap al wezen reageren, dus ik ga het hier niet nog eens herhalen want het is nogal lang. Maar je kent de weg…

  16. […] las hier en hier een bericht dat ik volkomen begrijp. Anderzijds wil ik daar wat aan toevoegen. Vind ik […]

  17. Hier beland via LIDD en deel ook volledig jouw mening (zo heb ik me o.a. dagenlang lopen afvragen hoe het nu was met die politie-escortes die dezelfde dag werden aangereden in Brussel). Heb het ook al hier en daar verkondigd en kreeg al als reactie dat ik “gevoelloos” ben. Tja.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: