Gepost door: pharailde | maart 13, 2012

#Wijvenweek – guilty kantjes

Wat ik dacht dat een moeilijke zou zijn, is eigenlijk een redelijk gemakkelijke. Ik zou het veel moeilijker hebben om eens op te sommen waarin ik allemaal goed ben (en neen, ik wil hier niemand op ideeën brengen, echt niet). Ik weet zelfs niet waar eerst beginnen. At random dus.

– Een klassieker blijkbaar: ik heb deadlines nodig, en hoe (en aangezien wederhelft E. in hetzelfde bedje ziek is, zit het hier ook meer dan in de genen). Hoe dichter de deadline nadert, hoe productiever ik word, hoe beter ik mij concentreren. Als ik nog redelijk wat tijd heb, begin ik er wel aan, en ben ik er wel mee bezig, maar dan wordt er gelummeld dat het geen naam heeft, en blijft het resultaat omgekeerd evenredig met de tijd die ik ermee bezig ben. Vooral als ik moet schrijven (informatieve stukjes dan wel, blogposts hier gaan doorgaans vlotter, gelukkig, of ik was al lang gestopt). Ik doe er altijd onvoorstelbaar lang over om de massa informatie die in mijn hoofd zit, in een leesbare tekst te transformeren. Omdat ik altijd wil dat die tekst vanaf de eerste zin ok is. Dan pas kan ik naar de volgende. Ik ga er ook altijd van uit dat een tekst bij anderen in één pennentrek op papier staat.

– Brengt ons meteen met een ander klein kantje: ik ben eigenlijk best jaloers. Jaloers in de zin dat ik mezelf redelijk minderwaardig kan voelen, en dat anderen rondom mij het veel beter kunnen uitleggen, veel meer weten (en onthouden), socialer zijn, meer vrienden hebben met wie ze dingen ondernemen, meer reacties op sociale media hebben, enzovoort, enzovoort. Niet dat ik dat die anderen allemaal niet gun, integendeel, maar het is absoluut niet bevorderlijk voor mijn gevoel van eigenwaarde. Ik zou hier nog hele epistels kunnen schrijven over hoe ik mij soms werkelijk voel, maar ik zal jullie daar niet verder mee vervelen.

– Ben redelijk lui. Wat uitgesteld kan worden, zal dan ook uitgesteld worden (vooral op huishoudelijk vlak). Ik heb anderzijds ook af en toe eens een schop tegen mijn kont nodig om mij op te pakken en iets te ondernemen (een wandeling, een bezoek aan een tentoonstelling, een etentje, een film, een uitstap, een reisje, …). Een uitnodiging van buitenaf is daarvoor een ideaal middel, helaas zijn die niet zo dik gezaaid, en nog meer helaas, ook niet door de wederhelft, hint, hint (maar soms lijken we misschien iets te veel op elkaar).

– Om een of andere reden zie ik er altijd tegen op om te telefoneren om een afspraak te maken of zo. Waarom dat zo is, geen flauw idee, vermits inmiddels al lang gebleken is, dat een mens dat toch overleeft, zo’n telefoongesprek.

– Ik ben ook slecht in het leggen van sociale contacten. Eens ik mensen wat beter ken, geeft dat niet echt problemen meer (behalve dat ik uiteindelijk nogal een saaie trien ben), maar bv. op een receptie op iemand afstappen die ik niet ken, en daarmee een babbeltje slaan, vreselijk gewoon. Ik ben dus ook zeer slecht in small talk en ijs breken en van die dingen. Anderzijds functioneer ik ook slecht in groep, in die zin dat ik in een grote(re) groep ‘verdwijn’, en de anderen mij zelfs niet meer opmerken, vermits ik niet echt een “groot lawijt” kan worden genoemd. Of een ‘groepstrekker’.

– Een bekentenis: ik heb een ongelooflijke schrik van het verkeer, waardoor ik dus nooit de fiets neem. Om een of andere reden lukt dat fietsen me ook niet zo goed, vooral qua motoriek (misschien omdat ik pas later (na mijn tiende, ik weet het niet meer zo goed) heb leren fietsen?). In lang vervlogen dagen ben ik er tweemaal in geslaagd om in het water te rijden, en ook eens tegen een brugpijler of zo. Ideaal zou dus een volledig van het autoverkeer afgescheiden fietstraject zijn, en dan zonder water of hindernissen in de buurt. Aangezien ik dat hier in Gent nog niet zo direct gerealiseerd zie worden, blijven de verplaatsingen met de auto, de bus of te voet.
Ook zelf autorijden doe ik niet meer sinds we met ons busje rijden. Vooral door het idee dat ik ermee moet manoeuvreren en parkeren in kleine gaatjes als ik ergens toekom. Ook vroeger reed ik nooit veel met de auto, en dat komt eigenlijk grotendeels door de wederhelft. Shtt, we gaan hier eens “uit het bedde klappen”: aangezien hij, als ik achter het stuur zat, nooit op zijn gemak zat en bij alles instructies gaf, heb ik het rap opgegeven om te rijden als we samen ergens naartoe gingen. Silly me natuurlijk, ipv hem op zijn donder te geven en te zeggen dat hij moest zwijgen als ik achter het stuur zat. Maar combineer dat met mijn schrik voor het verkeer en mijn gebrek aan zelfvertrouwen (ik heb ooit, heel in het begin, mijn broer eens het ziekenhuis in gereden, maar dat vertel ik later nog wel eens), en je begrijpt dat ik het rijden maar snel aan hem overliet. Waardoor ik eigenlijk te weinig ervaring opdeed om vlot te rijden, wat de volgende keer weer commentaar opleverde, enz.

– Een contradictie: ik heb het graag heel netjes en opgeruimd in mijn omgeving (dat geeft behoorlijk wat rust in mijn geest), maar ben soms veel te lui (of te moe) om daar ook daadwerkelijk iets aan te doen. Ter vergoelijking is het niet altijd evident om met zes personen de boel opgeruimd en proper te houden. Ook de woonomstandigheden zijn daarvoor allesbehalve ideaal: een huis dat niet af is, waarin continu (en op verschillende plaatsen) gewerkt wordt en waardoor regelmatig dingen verplaatst worden en overal bouwmaterialen en werktuigen terug te vinden zijn, dat is contraproductief voor een opgeruimd huis. (ik heb nog ergens een foto van onze slaapkamer zitten, als voorbeeld, maar ik vind hem niet direct terug, en ben nu te moe om te gaan zoeken – jullie hebben hem nog te goed).

– Ik ben een emo-trien: mijn gemoed kan rap volschieten. Bij bleitfilms uiteraard (dat is georchestreerd), maar ook stomweg als ik groepen mensen met de bus of trein zie wegrijden, ook al ken ik die van haar noch pluimen. Gewoon de inleving van dat moment van afscheid nemen en wegrijden. Ik had dat ook altijd tranen in de ogen als de kinderen op zee- of bosklas vertrokken. En dat had absoluut niets te maken met het feit of ik ze al dan niet ging missen, neen, het had alleen te maken met dat moment van wegrijden. Heel bizar.

Tot slot nog enkele kleine guilty pleasures:

– Eten en snoepen, daaraan gaan we hier geen woorden vuil maken
– Een goeie bleitfilm of wijvenfilm gaat er altijd in (toch wel liefst van enig niveau), en ja, ook de klassiekers: de Sissifilms of The Sound of Music. Daarvoor blijf ik nog steeds aan de buis geplakt.
– Ik geef het toe, ik heb ook een boontje voor de koekendozenromantiek van de royals (ook al weet mijn verstand soms wel beter). Vroeger was dat trouwens nog veel erger dan nu (tijdschriften kopen, artikels knippen en bewaren, e.d., maar dat heb ik inmiddels al allemaal weggegooid).
– Als ik op straat loop, kan ik nooit nalaten om door de ramen naar binnen te kijken (en indien het niet zo onbeleefd was, zou ik zelfs overal even blijven staan). Niet omdat ik specifiek van alles wil weten, maar ik zie graag hoe andere mensen leven, hun huis ingericht hebben, e.d.m. Tja, een voyeuristisch trekje (als historica ben ik trouwens nog steeds geboeid door het dagelijkse leven van de gewone mensen).

Voilà nu weet ge’t. Allez, toch al een en ander. ’t Is in het echt nog veel erger.
(oesje, en blijkbaar nog een klein kantje: ik kan moeilijk kort en bondig en gevat zijn)

Advertisements

Responses

  1. […] Casa Murphy […]

  2. Ge moogt zoveel minderwaardigheidscomplexen hebben als ge wilt Veerle (ik herken er wel een paar, trouwens), ik lees u graag. Voila.

  3. 75% van wat je schrijft is bij mij ook te vinden, behalve het autorijden, dat kan ik goed (al noemen mijn huisgenoten me constant een “gatrijder”). Ge zijt dus niet alleen met uw kleine kantjes.

  4. Zeer openhartig!
    Ik herken mij in een aantal van die dingen. Iedereen denkt volgens mij dat een ander meer succes heeft en is jaloers op reacties enzo.
    Eigenlijk zit er toch een prachtmens achter die hoop onzekerheden, kunt ge dat onthouden?

  5. Herkenbare dingen, waaronder dat van die sociale contacten.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: