Gepost door: pharailde | februari 4, 2012

Plots was de wereld wit …

… en zag de vooravond er gisteren helemaal anders uit dan gepland.

Het oorspronkelijke plan:
Wederhelft E. zou mij, samen met dochter E., tegen kwart voor vijf oppikken van het werk aan het Kramersplein, nadat hij eerst de fiets van dochter M. die aldaar gistermiddag gestrand was (iets met de remmen), zou binnensteken bij de fietsenmaker daar vlakbij (maar die pas open was vanaf drie uur, anders had dochter M. hem zelf binnengestoken). Vervolgens zouden we zorgen dat we tegen kwart over vijf in Drongen-Baarle stonden voor de afspraak bij de osteopaat voor dochter E., om dan daarna te colruyten, te koken en de rest van de avond te vegeteren in de zetel.

Plannen doet ge dus beter niet. Want dit was de realiteit:
Wederhelft E. was thuis vertrokken rond half vijf, voor een rit van een drietal kilometer, in normale omstandigheden tussen de vijf en de tien minuten, een beetje afhankelijk van het geluk/pech met de verkeerslichten. Rond tien voor vijf belde hij me op, dat hij op die tijd al aan Ekkergem was geraakt (ja, voor wat nu volgt, moet je Gent een klein beetje kennen, sorry) en dat het aanschuiven was. Toen had ik nog hoop dat een en ander alsnog zou lukken. Maar om twintig over vijf was er nog geen wederhelft te zien, en belde ik maar onze afspraak af (verplaatst naar maandag, gelukkig niet te lang wachten). Die mens had mijn telefoontje al verwacht want hij had al een en ander gehoord via de radio. Ik belde nogmaals naar de wederhelft, die AL op de Martelaarslaan bleek te zijn, hoop en al een paar honderd meter verder dus. We besloten dat ik hem te voet tegemoet zou komen, die fiets, dat losten we later dan wel op. Uiteindelijk stapte ik rond kwart voor zes bij hen in de auto, die al aan het begin van de Godshuizenlaan was geraakt. Het bleek evenwel dat de kleine ring in de tegenovergestelde richting ook vast zat, dus reden we via de Albertlaan naar de Watersportbaan en zo naar huis. Dom plan uiteindelijk, want ook daar zat alles vast en was het voetje schuiven. Al bij al waren we tegen tien voor zeven thuis. Voor een afstand van hoop en al een paar kilometers. Op diezelfde tijd die de wederhelft aan het stuur zat, waren we bijna in Leiden (op een normale dag, welteverstaan, niet gisteren). En de auto langs de kant laten staan lukt ook niet overal zomaar, en bovendien gingen we nog colruyten, waarvoor we de auto wel nodig hadden. Uiteindelijk hebben we dat ook niet meer gedaan omdat we een beetje murw waren. Dat vegeteren, dat is wel doorgegaan, met deel 5 van de Millennium Trilogie.

En dat allemaal omdat er sinds de late namiddag van die kleine witte vlokjes poëzie uit de lucht vielen en de wereld bedekten met een wondermooi wit tapijt.

Advertenties

Responses

  1. Het is geen troost, maar je was niet de enige. Moose vertrok om vier uur van het werk en kwam na zeven uur thuis. Ik deed slechts een uur over 10 km.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: