Gepost door: pharailde | februari 2, 2012

Maagperikelen

Neen hoor, niet bij mij, daar is alles in orde.
Het gaat om de jongste dochter.
Zij kreeg eind september, begin oktober last van haar maag. Vooral pijn, soms veel pijn, af en toe ook misselijk.
Dus naar de huisarts ermee. Een virale ontsteking volgens hem, wat kalmerende medicijnen en rust voorgeschreven. Het beterde en ze kon weer naar school, maar enige tijd later was het weer van dattum.
Zo kabbelde het eerste trimester voort, met af en toe een periode thuis tussen de schooldagen. Maar echt beteren deed het niet, integendeel.
We begonnen zo stilaan ook aan het element stress te denken, maar aangezien ze ook in de kerstvakantie weer bij de huisarts belandde, wist ik het ook niet goed meer.
Mijnheer doktoor dacht aan heliobacter of zoiets, een of andere bacterie die voor behoorlijk wat last kan zorgen. Op naar het labo voor de nodige onderzoeken, een paar dagen wachten op de uitslag om dan te horen dat de resultaten twijfelachtig zijn, en ze het onderzoek 2 weken later opnieuw moet laten doen.
Ondertussen zat ze meer thuis dan op school, ze vertrok ’s ochtends wel, maar in de loop van de dag kreeg ik telefoon van school dat het echt niet meer ging, en dat ze naar huis kwam.
Na een week dus opnieuw bij mijnheer doktoor. Nieuw voorstel: een gastroscopie laten uitvoeren, bij een andere mijnheer doktoor.
Naar die andere mijnheer doktoor gebeld voor een afspraak, maar die vond haar nogal jong, en wou haar liever eerst eens zien. Lap, weer een week voorbij. Volgens hem was het zeker geen maagzweer of zo, aangezien de medicijnen, die ze inmiddels al in redelijk hoge dosis nam, niets opleverden. Volgens hem waren het vooral spasmen. Maar goed, die gastroscopie wou hij wel doen, dan waren we zeker, maar wel onder volledige verdoving. Dus weer een week erbij.
En zo bracht ik gisteren een groot deel van de dag in het ziekenhuis door, voor een onderzoek dat amper een paar minuten duurt (weer ik uit eigen ervaring, maar voor haar zal het wel beter geweest zijn om dat onder verdoving te laten doen, want echt aangenaam is het niet). En kreeg ik de gevreesde maar verwachte diagnose dat alles perfect in orde is, dat er niets aan de hand is. Zucht.

Ik weet wel dat het goed is dat alles in orde is, en dat we nu zeker weten dat we een en ander kunnen uitsluiten, maar anderzijds staan we weer helemaal bij af, en moeten we nu uitzoeken wat de oorzaak van die spasmen is. En dat is niet met een eenvoudige antibioticakuur op te lossen. Ondertussen tikt ook de tijd en loopt het schooljaar alsmaar verder, en voelt zij zich steeds slechter. Diepe zucht. Heb ondertussen wel al een afspraak bij een osteopaat gemaakt, en ben heel benieuwd. Ik sta daar wel wat sceptisch tegenover, vooral omdat ik niet weet wat ik moet verwachten, maar anderzijds, het lijkt me ook niet aangewezen om het niet te proberen.

Advertenties

Responses

  1. we kunnen een clubje oprichten! ik maak hetzelfde door met mijn zoontje, pfff om gek van te worden!
    wij gaan nu nr een psycholoog…zucht

    suc6

  2. Aaa yuk, als ze geen oorzaak vinden is het echt wel met de handen in het haar zitten.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: