Gepost door: pharailde | februari 1, 2012

Over tranen en licht

Vorige week nog eens aan cultuur gedaan. Nu ik erop terugkijk, een beetje veel zelfs.
Donderdagavond hadden we kaarten voor De bittere tranen van Petra von Kant van Rainer Werner Fassbinder. Ik kende de man alleen van (enkele van) zijn films, maar wist niet dat hij ook toneelwerk schreef. Ik had er hier over gelezen en er door deze meneer enthousiast over horen vertellen, waardoor mijn nieuwsgierigheid gewekt was, en we kaarten kochten. Bovendien, zo af en toe eens een ‘echt’ teksttoneelstuk is niet te versmaden, het moet niet altijd muziektheater zijn, ook al heb ik daar op zich niets tegen, laat dat duidelijk zijn.
Wij donderdagavond dus naar het NTGent, tussen de vele duizenden bezoekers van het Lichtfestival. Dat gaf op zich ook al een vreemd gevoel: wel rondlopen in de stad maar met een ander doel dan dat waarvoor al die anderen er waren. Maar dit vreemde gevoel was nog niets vergeleken met het toneelstuk. Ik denk dat het het meest bevreemdende en onwerkelijk stuk was dat ik ooit gezien, met ‘etalagepoppen’ in plaats van mensen op het podium. Maar wel met een heel scala menselijke emoties uiteraard. Het effect was er wel naar: een heel knap en sterk uitgevoerd stuk, dat behoorlijk aan de ribben bleef plakken. De sterke acteerprestaties van Els Dottermans, Lien Wildemeersch (haar dochter in het stuk) en Bien De Moor (Marlene, de secretaresse) waren daar natuurlijk niet vreemd aan (de wederhelft was niet echt enthousiast over de acteerprestatie van Marie Vinck).

Nog onder de indruk van het toneelwerk, doken we achteraf toch nog even de stad in voor een bezoek aan het Lichtfestival, we waren toch in de buurt van heel wat installaties. Grote favorieten waren Les Incongruités aan de Zandberg, en Interstices in a synaptic space aan de Vrijdagmarkt. Ook de ‘bekleding’ van de Sint-Jacobskerk met azulejo’s vond ik geslaagd. De Luminarie De Cagna in de Belfortstraat vonden wij persoonlijk (en de kinderen ook, zo bleek later) dan weer veeeeeeel minder, ook al was dit net een van de topstukken voor de meeste mensen. Toegegeven, het was indrukwekkend, maar ik vond het vooral veel te schreeuwerig en kitscherig (eigenlijk ronduit lelijk). En raar maar waar, ik vond heel wat foto’s ervan veel mooier, met een ander en zachter kleurenpalet, dan in het echt.

Op vrijdagavond namen we opnieuw de bus richting Lichtfestival, ditmaal met dochter E. die ook wel een en ander wou zien, waardoor we grotendeels hetzelfde parcours aflegden. En door het feit dat we pas om half tien vertrokken, was het goed te doen van volk en zo.

Zaterdagnamiddag was er dan een geleid bezoek aan de prachtige tentoonstelling over het werk van de Gentse fotograaf Edmond Sacré (1851-1921) in het STAM. Een echte aanrader. Het geleid bezoek was georganiseerd door het GOF, de Vriendenkring van het Stadsarchief, een van mijn andere ‘buitenschoolse’ activiteiten. En ja, een mens kijkt toch met andere ogen naar een tentoonstelling als je er een woordeke uitleg bijkrijgt. Na afloop moest ik nog even in de Veldstraat zijn, en was dat even een verrassing zeg, immens veel volk. Eigenlijk was dat logisch: het was mooi weer ondanks de kou, het was het laatste soldenweekend, en heel veel mensen zullen dat gecombineerd hebben met een bezoek aan het Lichtfestival, dat al om zes uur van start ging. Mijn plannen om die avond de rest van de lichtinstallaties te gaan bekijken, heb ik op dat moment helemaal laten varen. Gelukkig maar, want ik hoorde later op de avond via verschillende kanalen (o.m. gewoon van dochter M.) dat het niet te doen was van het volk. We zouden op zondagavond wel gaan.

Wat zowaar zelfs gelukt is, ondanks een ontzettend leuke maar toch vermoeiende dag. In de voormiddag was het nieuwjaarsreceptie in het EFTC, de organisatie van het International Puppetbuskersfestival tijdens de Gentse Feesten. En voor die receptie kwamen D. en A., onze Nederlandse vrienden uit Leiden, bij wie we begin oktober vorig jaar een fantastisch weekend op logement gingen, waaraan ik nog steeds met veel genoegen terugdenk (het is er zowaar nooit van gekomen om erover te bloggen, de dingen des levens, weet u wel). We hadden hen uitgenodigd om ’s middags bij ons te komen eten, samen met wederzijdse vrienden A. en R. (en H., de zus van A. die momenteel bij hen op logement is), en hadden een supergezellige namiddag, waarbij we ruimschoots konden bijkletsen (gelukkig nog steeds niet uitverteld).
’s Avonds raapten we dan onze courage samen, pakten ons in tegen de vrieskou, en gingen om half tien weer op stap. Er liep nog steeds heel wat volk rond maar het was goed te doen (zonder volk is het ook maar triestig). En waar ik dingen gelezen had over anderhalf uur aanschuiven aan de Aula, waren we nu op nog geen kwartier binnen, en genoten van een fijne voorstelling (het filmpje geeft uiteraard slechts een impressie weer, in de ruimte zelf was het veel indrukwekkender). Ook in de kathedraal geraakten we snel binnen, ondanks een op het eerste gezicht lange wachtrij. Voor ons mogen die lichtbomen zelfs permanent blijven staan, die geven een prachtig effect. En zelden zoveel grote mensen plots kinderlijk speels zien worden omdat ze met spiegels met het licht mochten spelen (en eigenlijk goed gevonden: je dooft het gros van de lichten en je laat de mensen zelf met de lichtbundels spelen, op die manier hebben ze wellicht veel meer details van het monument bekeken, dan dat ze er gewoon zouden doorlopen en ‘alles’ bekijken).
Oh ja, ik zou ook nog de prachtige boom met blauwe Maeterlinckvogels vergeten. Die verdient ook een permanente plaats in het stadslandschap.

Misschien mist u wel wat foto’s in dit verslag, maar dit is doelbewust. Misschien waren we een uitzondering, maar we hebben het fototoestel bewust thuisgelaten. We wilden genieten door er zelf naar te kijken, niet via het oog van een camera. Trouwens, ik ben totaal niet onderlegd om goeie foto’s in het donker te nemen. Voor mooie foto’s moet je o.m. hier zijn. Trouwens, nog nooit zoveel mensen tegelijk met fototoestellen én statieven zien rondlopen. Soms vond ik al dat gefotografeer zelfs wat storend: men zorgde ervoor dat op vele plaatsen de gewone verlichting gedoofd werd, je geniet van wat je te zien krijgt, maar ondertussen is er voortdurend dat geflits rondom jou. Maar goed, dat was maar een klein ongemak in een globaal genomen fantastisch geheel.

En mijn gedacht, niet dat daar iemand zit op te wachten, zou ik daar toch een twee- of driejaarlijks festival van maken, zodat nieuwe projecten ook de tijd krijgen om te rijpen, en het publiek niet te snel het gevoel krijgt dat het toch wel veel van hetzelfde is.

Advertisements

Responses

  1. Laat ons dat volgend jaar eens weten wanneer dat lichtfestival is aub?
    Want ik hoorde het te laat (en we waren toch ziek).

    Oja, ipv cultuur heb ik jou met een stokje opgezadeld.

    • Ik weet het, heb het gezien. Merci 🙂
      Ik doe daar zo snel mogelijk iets mee


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: