Gepost door: pharailde | december 3, 2011

Een kaarsje

Vandaag brandden we heel wat – virtuele – kaarsjes. Voor W. En ook voor nichtje M.

Het begon vorige week met een berichtje op Facebook van nicht L. met een link naar een krantenbericht over een dodelijk ongeval. Ik had het bericht al ergens op een krantenpagina zien passeren, en er verder niet bij stilgestaan. Er gebeuren elk weekend – helaas – ongevallen, en ik vind dat gewoon vreselijk, maar ik lees die berichten niet altijd (kan er misschien ook niet goed tegen). Bij mijn nicht las ik echter dat het om haar neef ging. Ik vroeg me af om wie het ging, maar dacht in eerste instantie aan iemand langs haar vaderskant. Tot ik in de loop van de dag hoorde dat het om de schoonzoon van haar zus, nicht M., ging, die aangereden werd terwijl hij zijn job uitoefende.

Dan wordt het je wel even koud om het hart, als blijkt dat een anonieme naam in een krantenbericht plots je eigen familie betreft. Het was er jammer genoeg nog nooit van gekomen om W. te ontmoeten, en die kans zullen we nu ook nooit meer krijgen.
Door de jaren heen waren de contacten wat verwaterd, dat gaat soms zo in het leven, maar op slag schoten heel wat herinneringen aan nichtje M. (de dochter van nicht M. dus – sorry, kan er ook niet aan doen dat al die namen met een M. beginnen) door mijn hoofd. Over het moment dat haar komst aangekondigd werd, over die week dat we op haar (en haar zus) opgepast hebben, over die keer dat we naar de aankomst van de Sint aan de Graslei gingen kijken en daarvoor uren in de kou stonden te wachten (waardoor ik daar trouwens met mijn eigen kinderen altijd ver van weggebleven ben), over die weken dat ik in het verre Kinshasa bij hen logeerde en we er niet beter op vonden dan bij temperaturen van rond de 40°C wafels te staan bakken, ah ja, want het was Kerstmis.

Ik las dat ze met haar W. bijzonder gelukkig was, en de foto’s op Facebook straalden dat ook uit. Nu was dat geluk, die levensvreugde, in een zucht volledig weggeblazen. Hoe wreed kan het lot niet zijn.

Vandaag was het de begrafenis, maar we kozen ervoor om niet te gaan. Dat klinkt misschien raar, maar het zou wat ‘ramptoeristachtig’ aanvoelen (ik weet niet of het goed genoeg overkomt wat ik bedoel). Maar in gedachten waren we er vanzelfsprekend wel. Heel dicht zelfs. En er zijn veel manieren waarop je iemand kan steunen.

Advertisements

Responses

  1. Krulzaps juf blijft tot aan de vakantie weg want haar schoonzoon is ook zo onverwacht in het nieuws gekomen (iets met een bus) en heeft het niet overleefd. Dat is geen familie en toen had ik ook al de bibbers.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: