Gepost door: pharailde | oktober 22, 2011

Etentje

Gisteravond gingen wij uit eten met mijn schoonmoeder. Er waren verschillende redenen daarvoor op te noemen, maar de voornaamste was toch om een gezellige avond in elkaars gezelschap door te brengen. Zij koos een eerder chic uitziend restaurant op de grote markt van Kortrijk uit, alwaar ze, zelfs op haar 81ste, nog nooit was binnen geweest. We hadden een heel gezellige avond, en hebben lekker gegeten, maar zo chic als het er op het eerste gezicht uitzag, bleek het toch niet te zijn (behalve de prijzen, die waren wel chic). Er heerste een ongedwongen sfeer, met gewone mensen die er kwamen eten. Internationaal ook. Aan de tafel naast ons werd Engels gesproken, verderop zat een groep – luidruchtige – Nederlanders (jawel, het cliché klopte), er zat een Franstalig koppel en later op de avond arriveerde nog een Duitser, die mij op een of andere manier aan een acteur uit een politiereeks deed denken (neen, het was niet dat hij geleek op een bestaande acteur, maar zijn ‘personage’ deed mij eraan denken).

Het was even grappig toen bleek dat de mevrouw van het koppel aan de tafel naast ons jarig was, en bij het dessert een ‘verjaardagstaart’ kreeg opgediend, enfin, een imitatie van een etagetaart, in latex gemaakt, met enkele kaarsjes op batterijen, die een digitale versie van Happy birthday to you uitbraakte. Een vreselijk ding, kortom. Bleek dan bovendien dat er zich nog twee jarigen in het etablissement bevonden, dus de taart werd spontaan van de ene tafel na de andere doorgeven, met telkens een applaus van iedereen. Een leuke sfeer wel, maar iedereen was – al dan niet stiekem – opgelucht toen het ding eindelijk het zwijgen werd opgelegd.

Maar de opmerkelijkste figuur van de avond was toch met stip de kelner. Niet dat er iets op zijn bediening was aan te merken, integendeel, en hij was vriendelijk, voorkomend, correct maar hij had zo van die maniertjes, en hij sprak nogal geaffecteerd, ondanks zijn accent van aan de zee (zoals hij op gegeven moment vertelde), dat een mens zich onwillekeurig toch wel afvroeg of hij geen homo was. En ja, ik weet het, het is niet politiek correct om dat op die basis te denken, maar toch. En je kan er ook niet echt de vinger op leggen, waaraan het precies gelegen is. Het was ook de manier waarop hij dingen zei: toen hij wat stukjes stokbrood op tafel zette, werd dat begeleid met een “en nog een gesneden fluitje” (maar dan op z’n West-Vlaams natuurlijk, maar ik ga dat hier niet proberen fonetisch te noteren). Toen hij dan op het einde van de avond mijn schoonmoeder, en vervolgens ook ons, steevast aansprak met “zoetje”, bekeken wederhelft E. en ik elkaar en moesten ons best doen om niet in lachen uit te barsten. Oh, en toen hij het aanbod van voorgerechten in het Engels uiteenzette, deden zijn manier van spreken en zijn lichaamstaal mij zo aan Kevin Goody uit The Thin Blue Line denken.

Advertenties

Responses

  1. Je vergeet nog één van de mooiste uitspraken van die kelner. Toen mijn moeder het visgerecht “lotte….” bestelde herhaalde hij prompt, ongeremd: “…en lotte voor Charlotte”, met de klemtoon telkens op de laatste “e”. Voor alle duidelijkheid, mijn moeder heet helemaal geen Charlotte.

  2. Had je de echte Charlotte maar moeten laten betalen!

    Kevin uit the thin blue line is een persiflage op zichzelf. Als je dat in het echt moet meemaken…

  3. ‘moesten ons best doen om niet in lachen uit te barsten’ en waarom u inhouden om niet te lachen? Gewoon doen volgende keer.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: