Gepost door: pharailde | september 15, 2011

Academisch

Voor de gezinsannalen.

1. Sinds vanochtend hebben we een academicus bij in huis. Dochter M. is geslaagd voor haar tweede zittijd en heeft nu een bachelordiploma. Volgende week kan ze dan aan haar 1ste master beginnen, een week vroeger dan normaal omdat ze weer voor een stageperiode van enkele weken staat.
Inmiddels heeft ze ook wat knopen doorgehakt. Voor haar masteropleiding moet ze een specialisatie kiezen, en haar voorkeur gaat al lang uit naar neurologie (toen ze in het zesde leerjaar zat, wou ze al hersenchirurg worden, ze blijft dus in dezelfde branche).
Maar. Laat neurologie nu net de enige van de vijf richtingen zijn die ze niet in Gent kan volgen, maar waarvoor ze naar Leuven moest. Ze had al uitgevlooid dat ze haar 1ste master nog in Gent kon doen, en dan voor de 2de naar Leuven.
Maar. Die opleiding staat blijkbaar nog redelijk in de kinderschoenen en het is niet altijd duidelijk om te weten te komen waar ze de nodige antwoorden op haar vragen vindt (vragen over haar masterproef, over de mogelijkheden voor Erasmus, …). In Gent? In Leuven? En dan bij wie? Omdat ze geen speelbal wil worden van eventuele communicatieconflicten heeft ze nu beslist om volledig in Gent te blijven en geriatrie te volgen (waarbij ook heel wat neurologie komt kijken), om dan na haar masterdiploma nog een jaartje bij te doen voor neurologie.

2. Gisteravond moest ik bij de tandarts zijn om een tand te laten trekken. Ik ben nu eenmaal niet begiftigd met een stel sterke tanden zoals mijn wederhelft en heb al heel wat levensuren gesleten in tandartsstoelen en al heel wat plekskes op plafonds aanschouwd. Tandartsen zouden daar toch wel iets mogen op vinden. In onze multi-mediale wereld kan dat toch geen probleem zijn. Uiteindelijk los ik dat doorgaans op door mijn ogen dicht te doen. Maar dit terzijde.
Aangezien ik in de loop der jaren aan één kant al heel wat bijtgerief ben kwijtgespeeld, werd het meer dan tijd om voor enige vervanging te zorgen. En daarvoor moest er een tand uit. Enfin, voor zover je over dat stompje van een tand kan spreken. En het blijkt nu zo te zijn – heb ik ook ondervonden – dat bij een ontzenuwde tand de ligamenten rond de wortels en zo beginnen te verkalken, waardoor alles goed vast komt te zitten. En dat heb ik geweten. Meer dan een kwartier had ze nodig om te wrikken en te draaien en te koteren om de vermaledijde wat minder weerspannig te maken. Gelukkig deed het op het moment zelf geen pijn, ik had alleen last van heel wat spanning in mijn hoofd (en ik had wel heel de tijd visioenen van middeleeuwse tandentrekkers en was toch zo blij van in de 21ste eeuw te leven).
Ik ga hoe dan ook toch blij zijn als we een paar dagen verder zijn, want heel die regio voelt gekneusd en beurs. Voor de rest zal ik maar gevolg geven aan de leuze van mijn ouders toen we klein waren: “lijd in stilte” ofte “nie neuten”.

Advertenties

Responses

  1. Aha, geriatrie, nu kun je met een gerust hart oud worden!

    Verwen jezelf met wat pureetjes de komende dagen en nie neuten! 😉


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: