Gepost door: pharailde | februari 13, 2011

Achter de rug

Ik had gevraagd aan het thuisfront om de vrienden af en toe op de hoogte te houden via Facebook, maar ik begin me te realiseren dat niet iedereen die hier leest, ook daar zit (en wellicht ook hoopt op een teken van leven)
Een korte update (leve tinternet in ziekenhuizen – en ben inmiddels weer goed genoeg voor contact met de buitenwereld):
Om te beginnen, het allerbelangrijkste: ik leef nog (neen, ons gevoel voor galgenhumor werd niet weggesneden).
Wel vervelend: moest er donderdag dus om 7 uur zijn, maar ze wisten wel onmiddellijk te zeggen dat het pas voor de late namiddag ging zijn. Grrr. Gelukkig kwamen ze me wel al om twintig voor een halen, dus was dat nog de vroege namiddag, en viel het allemaal nog mee.
Om half twee brachten ze me het OK binnen (na een kleine veertig minuten in het ‘voorgeborchte’) en om half vijf werd ik weer wakker gemaakt. Een uurtje later mocht ik naar de kamer. De rest van de avond goed groggy, maar vrijdag alweer helder van geest.
Over het algemeen: ik voel me redelijk goed. Soms wel nog wat pijn, maar eerder in de vorm van scheuten en zeker draaglijk.
Eten en drinken lukt al aardig, al is het nog enorm zoeken naar hoeveelheden – als ik iets voel, weet ik nog niet goed omdat het is omdat ik gewoon genoeg heb, of omwille van de gevolgen van de operatie – maar dat zal de tijd wel uitwijzen. In ieder geval, ik heb nog geen honger gehad, ondanks de mini-hoeveelheden (vroeger nooit gedacht dat ik genoeg ging hebben na een enkel beschuitje).
Je moet die hoeveelheden in het ziekenhuis wel zelf goed in de gaten houden, want je krijgt – zeker wat betreft middagmaal – gewone porties, incl. soep en dessert en dat keert allemaal terug naar de keuken (je mag bv. absoluut niet drinken tijdens het eten en dan krijg je wel een volle kom soep).
Ik dacht eerst dat het een grote naad ging zijn, maar blijken gewoon 5 kleine sneetjes. Voel me nu wel dat er iemand met een nietjesmachine gespeeld heeft: in totaal zitten er nu 12 nietjes in mijn buik (uitwendig wel, inwendig heb ik geen flauw idee).
Misschien moet ik eens een plannetje vragen van de nieuwe situatie in mijn buik, na de wegomleidingen die ze aanbrachten.
Had nooit verwacht dat ik nog het allermeeste last ging hebben van stomme migraine (en mijn medicijnen daarvoor lagen thuis, waardoor dat langer duurde dan normaal), maar volgens de dokter is dat niet abnormaal en zou dat kunnen worden veroorzaakt door de narcose.
Morgen mag ik weer naar huis. Joepie. Zal blij zijn om weer in mijn eigen bed te liggen, hoe goed een ziekenhuisbed ook is. Word ’s nachts ook regelmatig wakker door een geradbraakt gevoel in mijn rug: kan voorlopig nog niet op mijn buik (zoals ik gewoonlijk doe) of op mijn zij (wat doorgaans ook wel lukt) slapen. Maar ook hier is gewoon geduld hebben het codewoord.

Advertisements

Responses

  1. Sterkte.
    Bemoedigende groet uit Amsterdam-ZuidOost

  2. Hee, fijn dat alles zo goed gaat en dat alles vlot verlopen is!
    Het eten gaat blijkbaar heel anders dan bij mij, ik mocht de eerste 4 weken alleen vloeibaar eten.
    Succes nog en hopelijk ben je vlug thuis!

  3. Goed te horen dat alles goed is gegaan Veerle. Veel sterkte gewenst.

  4. Alles komt goed, met tijd en boterhammen 🙂
    Heel dapper van je wat je ondernam.
    Spoedig herstel, alvast, en hopelijk tot binnenkort eens!

  5. Dat klinkt allemaal al bemoedigend, hé. Veel succes en hopelijk ben je rap erdoor en bereik je het zo gewenste resultaat!

  6. OEF!!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: