Gepost door: pharailde | februari 9, 2011

Spannend

Het laatste avondmaal is genuttigd (althans in een normale portie), de telefoon is opgeladen, de lectuur is uitgekozen, de valies staat klaar (op de laatste spulletjes na maar dat is voor morgenochtend). De was is weggewerkt, het huis gestofzuigd, het gezin kan een tijdje voort (bovendien, ze zijn groot genoeg om hun plan te trekken hé, en er zijn geen examens meer want daarvoor heb ik gewacht). We zijn er klaar voor. Klaar voor D-day. Klaar voor enkele daagjes ziekenhuis voor de maagverkleining ofte gastric bypass om het geleerder te zeggen.
Hoewel klaar? Kan je daar eigenlijk wel klaar voor zijn? Kan je ook maar enigszins beseffen wat je te wachten staat? Je weet wel dat je je goed voelt als je op die tafel gaat liggen en dat je je ellendig zult voelen als je wakker wordt. Maar hoe ellendig?
Ik moet toegeven, vanavond begon ik toch behoorlijk nerveus te worden, maar dat is inmiddels weer heel wat gebeterd dankzij een goeie portie moorden in Frost. Op heel korte termijn zijn er wel twee dingen waar ik tegen opzie. 1. Ik voorzie dat ik subiet toch niet zo vlot als anders in slaap zal vallen, en 2. dat ik dan ook zo hondsvroeg moet opstaan vermits ik tegen zeven uur in het UZ moet staan (al een voordeel dat ik niet moet/mag ontbijten).
Anderzijds ben ik dan weer wel van het nuchtere type, en is het van “we zien wel wat er ons te wachten staat en hoe het allemaal zal verlopen.” En het vooruitzicht op een dagje slaap, tja, dat is ook mooi meegenomen 🙂

Het is een veel gebruikte quote op kaartjes en dergelijke, maar voor mij is het effectief letterlijk te nemen: tomorrow is the first day of the rest of my life. , Het zal immers nooit meer hetzelfde zijn.

Vandaar dat ik er de voorbije dagen nog eens extra van geprofiteerd heb. Zaterdag was een zalige dag omdat we op stap waren met Zapnimf en haar moose. We trokken naar het SMAK voor het tweede deel van de tentoonstelling Hareng Saur, we brachten een bezoek aan de kerk van O.L.V. Sint-Pieters, we aperitiefden thuis, gingen eten in Au Boeuf qui Rit en dronken achteraf nog een glas in een café ergens bij Sint-Jacobs (weet de naam niet meer) en vooral, we kletsten honderduit en zijn nog lang niet uitverteld.
Zondagnamiddag ging ik met de beide dochters taart eten in Julie’s House. Ik droomde daar al van sinds het ruim twee jaar geleden de deuren opende, maar altijd kwam er iets tussen, en ik wilde het toch absoluut nog doen voor de operatie. Als ge niets kunt eten, moet ge geen taart gaan eten, nietwaar. Het moment was natuurlijk slecht gekozen: op een zondagnamiddag, maar na een behoorlijke wachttijd kwam er toch een tafeltje vrij. Super gezellig allemaal.

En gisteravond ben ik met wederhelft E. nog eens uit eten geweest. Indisch. Een “laatste avondmaal” als het ware. Niet dat ik nooit meer op restaurant zal gaan, zeker niet, ik schik mij niet op te sluiten hé, maar het zal toch anders zijn.

Advertenties

Responses

  1. je bent nu al in het UZ… ik denk aan je! succes!

  2. Mo how zeg, zo spannend! ’t Gaat meevallen, hoor! Denk aan de toekomst, je gaat je zooooooooo veel beter voelen! (((((hugs)))))

  3. Ik duim!

  4. […] duurde even tot ik twee dingen weer besefte: vriendin Murphy werd geopereerd vandaag en den anderen vertrekt naar Rusland morgen. De zenuwen waren opeens […]

  5. Dat lijkt nu alweer zolang geleden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: