Gepost door: pharailde | februari 2, 2011

Weekendbezigheden

Ik kom tot de vaststelling dat ik hier nog een en ander te vertellen heb, maar de tijd vliegt zo snel dat ik het hier niet altijd kan bijbenen. Maar aangezien dit hier ook zowat de annalen van de familie zijn, moet ik soms toch aanvullen (ook al wordt het soms eens te lang).
Zo hadden wij vrijdagavond een supergezellige avond met vrienden T. en H., maakten we het veel te laat (sorry T.) omdat we niet uitgepraat geraakten (wat ik altijd een goed teken vind) waardoor we veel te laat in ons bed lagen, en op zaterdagochtend te lang geslapen hebben. Dit laatste eigenlijk alleen maar omdat de resterende dag dan zo kort is.
Zo gingen we op zaterdagavond met de dochters toch de stad in om enkele zaken van het lichtfestival te bekijken. Prachtige dingen gezien en zeker voor herhaling vatbaar. Maar misschien beter nog een jaar of twee, drie wachten, zodat er tijd overgaat om weer verwonderd naar een volgende editie te kunnen kijken. Bij te frequente edities krijg je misschien te gauw iets van “mmm, wel mooi, maar eigenlijk hebben we dit nu wel al gezien.” We zagen de lampjes op het Sint-Baafsplein, waarbij zoon J. die ochtend geholpen heeft om alles te installeren (we gingen wel niet naar boven in de brandweerladderwagen om de tekst “Hier licht Gent” vanuit de lucht te kunnen zien), we zagen de voorstelling aan de Achtersikkel (in een massa volk, waar ik normaal gezien slecht tegen kan, maar die avond overal wonderlijk rustig ben gebleven), we wandelden door tot aan de Muinkkaai voor een projectie op de achtermuur van het rectoraat (niet spectaculair maar wel een heel fascinerend spel van licht en schaduw – het viel me wel op dat het iets was waarover ik niet zoveel gelezen heb of foto’s van heb gezien), we liepen naar het oude Justitiepaleis voor een projectie van allerlei kronkelende lichamen maar door het vele volk beperkten we ons tot een blik vanop straat (onderweg passeerden we een zwart-wit projectie van bomen in de wind op een blinde achtergevel en de voorstelling van Flatlife van Jonas Geirnaert, maar omdat we dat hier ergens op video hebben staan, bleven we niet kijken), we gingen het ‘lichtende’ bloemenveld in Hotel d’Hane Steenhuyse laten voor wat het was, maar voor we het wisten was dochter M. al opgegaan in de aanschuivende massa en konden we niet meer weg. Meeschuiven en geduldig wachten was de enige optie. Het beeld van die bloemen was wel mooi en poëtisch, maar door het contrast met het wachten had je een beetje het gevoel van “was het dat nu maar”. Tot slot bekeken we op de Korenmarkt de prachtige voorstelling van Mr. Beam. We bleven zelfs staan voor een tweede keer (duurde maar een goeie tien minuten en het herbegon ongeveer onmiddellijk), zoveel was er te zien, en indien het niet zo koud was, bleef ik graag nog een derde keer staan. En zelfs een vierde keer. Toen zijn we maar huiswaarts gegaan om op te warmen bij een kop warme chocomelk.
En ja, het was bijtend koud maar een lichtfestival moet je nu echt wel in de donkere tijd van het jaar organiseren. En toch liever dit dan gietende regen en niets zien door een muur van paraplu’s. Ook grappig: je bent dan op schok met grote kinderen, maar ook die kunnen een behoorlijk potje zagen, amai. Dat het zo koud was, en dat ze zo zin hadden in oliebollen. Pech voor hen, maar het was dus duidelijk geen oliebollenseizoen.
Voor fotomateriaal moet je o.m. hier zijn, want mijn fotografievaardigheden zijn daarvoor veel en veel te beperkt. Trouwens, nu ik eraan denk, nog nooit zo veel mensen met een statief zien rondzeulen als zaterdag.

Dit weekend mij ook eens beziggehouden met de installatie van onze nieuwe telefoonset. Om de communicatie ten huize ietentwat te vergemakkelijken (en om onze stem wat te sparen door niet te veel naar boven te moeten roepen), hebben we een set met vier looptelefoons. Aangezien enkele toestellen de geest hadden gegeven (en niet meer konden worden vervangen – leve de consumptiemaatschappij), en de communicatie daardoor een stuk moeilijker verliep,
kochten we een nieuwe set. Die moest dus worden geïnstalleerd. Zonder veel problemen overigens, alleen was het weer iets om tijd in te steken.

Ik weet het, consumptiemaatschappij en al, en verwende kinders en al, maar hier ten huize heeft iedereen zijn eigen pc. Mijn gemoedsrust is mij lief, zo heb ik ontdekt. Maar zondag ergens, hoorden wij plots een ‘poef’, was een deel van de stroom uitgevallen en rook het verbrand. Dat voorspelde niet veel goeds. Bleek het de pc in de living te zijn (waarbij er blijkbaar iets ontploft of verbrand is in de voeding). Dit was de vroegere gezins-pc, die nu vooral door dochter E. werd gebruikt, aangezien zij nog geen eigen pc op haar kamer mocht. Maar. Aangezien dat ding nooit naar behoren heeft gefunctioneerd (hier alle details vermelden zou ons veel te ver leiden) en dus voor menig uiting van frustratie zorgde, heb ik beslist om daar geen cent kosten en geen grein energie in te steken. Enfin, uiteindelijk, na enig wikken en wegen (en rekenen, dat ook ja), hebben we de knoop doorgehakt en kochten we deze week nog een laptop (gelukkig in promotie), zodat ik ook weer over de mijne kon beschikken.

Advertisements

Responses

  1. hey veerle, no need for apologies! ik vond het zeker ook voor herhaling vatbaar. dan wel hopelijk met een beter uitgeruste T. – en zeggen dat ik de jongste van den hoop was?

  2. Pubers zonder computer, dat gaaaat toch niet, zeker? En troost je, bij ons heeft zelfs de (bijna) 9-jarige een eigen laptop, dus het kan nog erger.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: