Gepost door: pharailde | januari 10, 2011

Uit bed geklapt

Ik vermoed dat ik ergens toch wel wat last heb van zelfkwelling.

Een van de zaligste momenten van de dag is het moment dat je je nestelt in je bed.
Je hebt elkaar slaap lekker gewenst, je hebt nog even gelezen (anders blijven de gedachten veel te veel malen) en je hult de kamer in het duister.
Vervolgens creëer je voor jezelf een nestje, een cocon, waarin je je laat wegglijden in de diepe donkerten van de slaap, de rest van de wereld buitensluitend.
Ik kan daar dag na dag echt van genieten en heb altijd spijt dat dat genieten nooit lang duurt, want doorgaans slaap ik ongeveer onmiddellijk in (en als dat eens niet het geval is, is er van genieten ook niet veel sprake maar, want dan maak ik mij al snel lastig). Zalig gewoon.

En het is hier dat die masochistische neigingen op de proppen komen: want hoe zalig ik die momenten ook vind, ik stel ze al te lang uit. Elke dag opnieuw.

Advertisements

Responses

  1. Amai, Veerle, ik had het niet beter kunnen zeggen!
    (en ja, ik vertrek nu naar mijn bed. Of straks… )


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: