Gepost door: pharailde | oktober 12, 2010

Feestweekend

We hebben een feestelijk weekend achter de rug. Vrijdagavond was er de lang verwachte opening van ons nieuwe stadsmuseum, het STAM. We waren redelijk op tijd vertrokken, maar tegen dat we aan de concertzaal waren (waar het officiële gedeelte bleek door te gaan), was de zaal volzet en konden we niet meer binnen. Niet getreurd, want het was uitzonderlijk zacht weer en we (wij en San en Michel) nestelden ons in de boomgaard onder de tent – voor zover je je kan nestelen op harde boomstammetjes – en lieten ons de bubbels al goed welgevallen. We konden nog ‘genieten’ van een klank- en lichtspel alvorens dan eindelijk het museum met eigen ogen te aanschouwen. We kregen schoenbeschermers aangeboden (deed me denken aan het ‘sloffenpaleis’, een villa van Palladio waar je ook ‘sloffen’ over je schoenen moest aantrekken om het marmer te beschermen) en konden dan op zoek naar ons huis op de grote luchtfoto van de stad. Wel pech voor de mensen die in het centrum woonden, die moesten het stellen met een grote maquette, die echter lang niet zo praktisch en mooi was als de foto. We bleven nog wat hangen bij de pc’s met de verschillende tijdsdoorsneden, en toen was het al redelijk laat geworden en stond ons hoofd niet echt meer op geschiedenis. We zijn het museum doorgewandeld, hebben heel wat indrukken opgedaan, maar zullen binnenkort eens terugkeren om een en ander grondig te bekijken. Na nog een drankje en een babbel met diverse mensen, gingen we noodgedwongen weg want we hadden honger. We hadden nog niet gegeten omdat we van plan waren om uit eten te gaan, maar het was inmiddels half twaalf en als we nog iets open wilden vinden, moesten we dus weg. Nog genoten van een bijzonder gezellige maaltijd en dan maar snel het bed in.

Zaterdag werd vooral besteed aan boodschappen en opruimen (o.m. naar het containerpark) en wassen, en zorgen dat we allemaal klaar waren tegen half zeven om richting Kortrijk te gaan voor de 80ste verjaardag van mijn schoonmoeder (jawel, zij werd 80 op 10.10.10 – en mijn metekind werd 20 op 10.10.10). We hadden een heel gezellige avond bij mijn schoonbroer en -zus thuis. We hadden geopteerd voor een kok aan huis, waardoor iedereen rustig op zijn gemak kon blijven zitten en deelnemen aan de gesprekken. Niet echt goedkoop, maar op restaurant gaan is minstens zo duur.

Zondag was een rustige dag, met vooral huishoudelijke klussen, en vooral zorgen dat we nog wat genoten van het mooie weer (lezen en computeren op het terras).

Maandagavond hadden we dan kaarten voor de laatste voorstelling van Aida* de feestelijke opening van het nieuw theaterseizoen in het NTGent onder nieuw artistiek directeur Wim Opbrouck. Feest van een andere allure dus. Het was een heel bizarre voorstelling, met heel knappe en fascinerende stukken (en Christoph Homberger ziet er een zalige man uit), en ik genoot, maar toch knaagde er iets. Ik bleef de hele tijd gelijk op mijn honger zitten en wachtte op iets dat uiteindelijk niet kwam: een verhaal, dramatiek. Jammer genoeg waren er voor de voorstelling geen programmaboekjes meer verkrijgbaar (erna konden we er nog een bemachtigen), waardoor we het opzet van de voorstelling niet konden lezen. Ik heb daar eigenlijk wel een dubbel gevoel bij: enerzijds vraag ik me af of je een stuk eigenlijk wel goed kan vinden, als je eerst een hele uitleg moet krijgen, het zou toch voor zichzelf moeten spreken, anderzijds heb ik er spijt van dat ik op voorhand niet meer wist, ik zou er dubbel zoveel van genoten hebben. Want er bleek bewust voor gekozen te zijn om geen verhaal te vertellen. De nadruk lag op de samenwerking en de wisselwerking tussen alle echelons van het theater (het personeel fungeerde als koor) en ook van het publiek. En de taal die daarvoor gebruikt werd, was de muziek. Prachtige muziek. Van de opera Aida van Verdi. Ik moet toegeven dat ik die niet echt ken (ja, de Triomfmars wel – ik meen dat deze werd gebruikt als tune voor het opera- en belcantoprogramma dat lang geleden op zondagmiddag werd uitgezonden – mijn grootouders, die dol waren op opera, luisterden daar steevast naar, en ik was er zelfs van overtuigd dat die stem op de radio, de stem van mijn opa was – als kind klonk het alvast: “opa zingt!”). Hoog tijd dus om het muziekaanbod ten huize wat uit te breiden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: