Gepost door: pharailde | juli 7, 2010

Laat mij voortlezen

Ik ben altijd al een lezer geweest en heb het vroeger tijdens de vakanties dikwijls licht zien worden omdat ik mijn boek niet kon neerleggen.
Ergens moeten wachten, geen probleem, zolang ik mijn boek maar bij me had.
Om alle mogelijke redenen, ook wel leven genoemd – met man, kinders, werk en huishouden – is dat lezen heel wat minder geworden. Ook wel door de pc. En door het ouder worden. Jawel, want lezen aan bv. de bushalte is niet meer zo praktisch als je ook telkens die leesbril moet opdiepen.
Natuurlijk ben ik blijven lezen: de krant, den umoo, zelfs romans. Die laatste op een laag pitje. Tijdens vakanties. En in bed. Altijd. Als ik niet eerst nog een minuut of tien lees, heb ik last om in te slapen want dan blijft de dag door mijn hoofd malen. Als ik die tien minuten zelfs haal, want het aantal keren dat wederhelft E. mijn boek van mijn neus moest plukken zijn niet te tellen. Hoewel, ik denk dat dit alweer een tijdje geleden is. Hoe dan ook, aan dat tempo duurt het natuurlijk een eeuwigheid vooraleer een boek uit is.

Maar de laatste tijd is er iets veranderd. Ik merk dat ik weer meer en meer de behoefte heb om te lezen. De drang om voort te lezen in het boek waarin ik bezig ben. Zomaar in het midden van de dag, terwijl ik bv. aan het werk ben. Helemaal willen opgaan in het verhaal. Weg van problemen. Jawel natuurlijk, wel problemen en meestal zelfs heel wat, anders is er geen dramatische spanning en geen verhaal. Maar dat zijn de problemen en zorgen van het boek en de personages, allemaal ontsproten aan iemands brein en ik moet ze vooral zelf niet oplossen. Dat kan ik met veel plezier aan de auteur overlaten.

Een verademing om niet voor de zoveelste keer het zoveelste probleem te moeten oplossen.
Geen confrontaties met huishoudelijke bierkaaien waartegen het toch hopeloos vechten is.
Niet moedeloos worden omdat dingen – waar je zelf geen verstand van hebt – ondanks herhaald vragen, toch niet gedaan worden.
Vergeten de vele oeverloze discussies en besprekingen die toch amper zoden aan de dijk brengen.

De echte wereld rondom laten voor wat hij is en verdwijnen in een wereld op papier. En dat graag vierentwintig uren op een dag.

Ik heb zo de indruk dat mijn geest een beetje oververmoeid is. Zou dat kunnen?

Waar heb ik mijn boek alweer gelaten?


Responses

  1. O, o, wat herken ik dat goed! Ik ben de laatste jaren pas weer wat meer (maar bijlange niet zoveel als vroeger) boeken beginnen te lezen en ik geniet ervan.

  2. Ook hier herkenbaar, na jaren niet gelezen te hebben kan ik nu mijn leesuurtjes op de trein niet meer missen, niks zaliger dan zo even opgaan in een ander verhaal…

  3. ik herken het helemaal (en ben blijkbaar niet de enige). Na jaren van bijna stilliggen, ben ik bijna terug in mijn jeugdjaren beland. Qua leesgedrag dan toch.

  4. Hihi, hier ook al, zelfs het breien op de trein heeft het moeten afleggen. Maar het is dan ook vaak te warm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: