Gepost door: pharailde | juni 14, 2010

Zucht

Het is behoorlijk frustrerend als je toch, ondanks waarschuwingen en pogingen om het tij te keren, een van je kinderen alweer op een ramp ziet afstevenen (lees C-attest). Alleen een mirakel kan nog redding brengen, maar daarin geloof ik helaas niet echt.
Anderzijds, je kan toch niet in hun plaats leren.
En als ze al eens 19 zijn, mogen ze ook al eens hun eigen verantwoordelijkheid opnemen, verdorie.

En toch. Ik hou mijn hart vast voor wat komen gaat, en heb geen flauw idee hoe de toekomst er nu uit zal zien.

Komt daar nog het gevoel bij dat je als ouder enorm gefaald hebt.

Zucht.

Advertenties

Responses

  1. Djeezes, da’s erg, hè. Als ze niet willen luisteren. Bij onze oudste kwam het nog in orde, gelukkig, maar ik ken het gevoel.
    En natuurlijk hebben jullie niet gefaald. Een 19-jarige zou toch al iets verantwoordelijkheidsgevoel moeten kunnen hebben, niewaar?

  2. Hier een 15-jarige, eerste jaar in TSO en heel waarschijnlijk B-attest.
    Probeer van dat gefaald-gevoel af te komen. Ze moeten het zelf doen. Het is niet jouw fout dat hij niet inziet dat hij zich moet inzetten. Jammer dat hij niet geleerd heeft van de eerste keer.

  3. Het komt in orde hoor…dat was hier toch ook zo, maar dat het aan je hart komt kan ik heel goed begrijpen. Goeie Moed!

  4. Aw! Onze kinderen zitten nog in de lagere school, dus zover zijn we nog niet, maar ik kan me voorstellen dat dit allesbehalve leuk is. Goeie moed!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: