Gepost door: pharailde | april 25, 2010

Enkele overpeinzingen op een zondagavond

Gisteren was het Dag van de Nieuwste Geschiedenis.
Gebabbeld met oude bekenden en nieuwe mensen ontmoet. Altijd plezant.
Ook weer heel wat – al dan niet nieuwe – interessante dingen gehoord.
Helaas levert dat ook de nodige frustraties op:
– al die boeiende dingen die ik zo graag zo willen lezen
– de kriebels om zelf ook eens wat onderzoek te willen doen
– de wens om op het werk meer dingen gerealiseerd te krijgen, maar waarvoor de nodige mensen en middelen ontbreken
Maar een mens wordt dan geconfronteerd met zijn eigen middelmatigheid, zijn toch al behoorlijk gevuld programma, zijn vermoeidheid, … kortom, de realiteit.
Misschien, ooit, later.

Gisteravond waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeest van vrienden die allebei 50 werden/worden dit jaar, naast twee van haar familieleden. En dat werd uitgebreid gevierd met een heel gezellig feest (eten en drinken en dansen, waarvoor we zelfs eigen verzoeknummertjes mochten insturen en we om half drie ’s nachts nog eens konden walsen op de openingsdans van ons trouwfeest, That’s amore van Dean Martin).
Maar waarom lijkt het op feesten toch altijd het summum van amusement te zijn om achter elkaar door de kamer/zaal te waggelen op de meest vreselijke hoempapamuziek?
En ongelooflijk om te zien welk een siddering door de zaal gaat van zodra men de eerste noten van Le Lac du Connemara (Michel Sardou) weerklinken. Waarom moet dit prachtige lied toch altijd zo vermassacreerd worden door dat met zijn allen te staan meebrullen (liefst zo vals mogelijk), onderwijl superenthousiast met hun servetten zwaaiend? Is dat nu echt het nieuwe Vlaamse erfgoed – laat ons hopen van niet? En hebben we dit nu echt aan de Pfaffs te danken?
Positief was dan weer dat iedereen de discipline had om buiten te gaan roken, negatiever was dan weer dat ik vanochtend keelpijn had door het noodzakelijke roepen tegen elkaar om een beetje een gesprek te kunnen voeren. Eerst door de vreselijke akoestiek in de zaal: de muziek speelde tijdens het eten heel zachtjes, maar het geluid van honderd pratende mensen galmde zo erg dat je toen al moest roepen om elkaar te verstaan. En toen het dansgedeelte begon, stond de muziek dan weer te luid om een deftig gesprek te kunnen voeren. Misschien moesten ze iedereen een klein pc’tje ter beschikking stellen, dan kan je tenminste nog chatten met je overbuur.

Vandaag was het een dag die warm genoeg was om een groot deel ervan buiten door te brengen, gezellig op het terras met de krant en zelfs wat herstelwerk. Een ontspannen manier om je zondag door te brengen en te geleidelijk aan weer te transformeren van zombie tot mens na de thuiskomst in de vroege uurtjes (slechts om vier uur in bed).
Enfin, het zou ontspannend kunnen zijn. Maar blijkbaar vindt een deel van de mensheid het nodig om de eerste (en latere) warmte uitvoerig te eren door heel veel lawaai te maken: grasmachines, quads, kleine vliegtuigjes, moto’s, en vooral opgefokte brommertjes. Deze namiddag reden continu – dezelfde – twee opgefokte brommertjes door de wijk. En dat geluid is niet alleen vreselijk irritant, jankend en snerpend, moeilijk te omschrijven, maar bovendien draagt het ook ontzettend ver.
Ik vermoed dat er met dit weer geen vulkaanaswolken vrijkomen, maar gigantische wolken testosteron.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: