Gepost door: pharailde | maart 1, 2010

Rapporten

Het was weer rapportentijd. Voor dagelijks werk 2. Het is nooit leuk om dat te zeggen, maar de resultaten waren niet echt schitterend. Zeker niet over heel de lijn slecht, maar voor sommige vakken beginnen de alarmbelletjes toch te rinkelen. En dan krijg je van die opmerkingen op het rapport: “Het is vijf voor twaalf”, “Regelmatig en grondig studeren!” “Worden er nog lessen geleerd en hoe? Er moet dringend een ommezwaai gebeuren” “Het is aan jou om de nodige initiatieven te nemen!”

Dat er niet altijd voldoende gestudeerd wordt, dat zal je me niet horen tegenspreken. Maar wat mij eigenlijk nog het meeste verwondert is het feit dat bij een van hen, nog geen enkele leerkracht of iemand van het CLB of wie er nog de leerlingen omkadert, eens het initiatief genomen heeft om eens met de leerling in kwestie te praten. Ze zien toch ook dat de punten achteruit gaan, of zwak zijn. Ze kunnen dan toch ook eens vragen of er toevallig geen problemen zijn met het vak zelf of misschien zijn er ook wel problemen van meer algemene aard, slecht in hun vel zitten, schoolmoe zijn, problemen thuis, … noem maar op. De puber in kwestie zal misschien niet in alle eerlijkheid antwoorden, dat weet ik ook wel, maar dan hebben ze toch de moeite gedaan.
En zo’n opmerking als “Het is aan jou om de nodige initiatieven te nemen!” vind ik eerlijk gezegd nogal gemakkelijk gezegd. Er zullen wel kinderen zijn die assertief genoeg zijn om die stappen te zetten, maar evident is het niet. Om te beginnen moeten ze voor zichzelf het precieze pijnpunt al duidelijk voor ogen zien en moeten ze de moed hebben om zelf naar de leerkracht te stappen (wat niet evident is als ze op de koop toe problemen hebben met de leerkracht zelf en er zelfs een beetje bang voor zijn).

Enfin, het moest me even van het hart. Nu nog eens denken hoe we een en ander het beste kunnen aanpakken.

Advertenties

Responses

  1. Ja, plezant is dat niet. Ik herken het wel, hoor. Ik probeerde het altijd zelf met de kinderen op te lossen want van veel leerkrachten van tegenwoordig moet je echt niet veel inzet en betrokkenheid meer verwachten, merk ik. Uitzonderingen daargelaten, natuurlijk.

  2. Amai, wat een opmerking is me dat. Kinderen al meteen een schuldgevoel aanpraten, jij moet presteren, lukt het niet, dan moet jij er iets aan doen,… De mallemolen begint vroeg…

  3. Mijn ervaring met leerkrachten tot nu toe is dat ze gemakkelijker problemen detecteren dan aanpakken. Áls ze het probleem al detecteren… Ik vrees dat ze daar niet zo goed in opgeleid zijn. Jammer genoeg.

  4. Jammer, vind ik dat. Er is in wezen nog maar weinig veranderd bij “mijnen tijd”. Ik heb namelijk ook nog ergens zo’n opmerking staan van in de tijd dat mijn mama constant in het ziekenhuis lag en we opgevangen werden door mijn grootouders.

    Ze zijn ondertussen al al die jaren bezig met het welzijn van het kind, met psychologische bijstand, met op ieder kind een etiketje te plakken gaande van autistisch tot adhd’er, maar het meest essentiële wordt blijkbaar nog altijd vergeten: eens praten met ’t kind in kwestie in plaats van de drempel alleen maar hoger te maken met dit soort opmerkingen.

    Ik hoop dat jullie eruit komen!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: