Gepost door: pharailde | januari 16, 2010

Bij de keel

We werden platgeslagen op onze stoel
Bij de keel gegrepen
We waren ondersteboven
Verpletterd
Geraakt tot in het diepste van onze emoties

Voor je je alle mogelijke rampscenario’s voor de geest haalt, we zijn gisteravond enkel naar het theater geweest.
Naar The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama”. Ik wist dat het iets te maken had met countrymuziek (waarvan ik geen afkeer heb maar toch ook geen superfan ben), dat diegenen die het al gezien hadden meer dan lovend waren, en dat we kans hadden om er samen met vrienden naartoe te gaan. En dat je best een zakdoek meenam.

Dat van die zakdoek nam ik nog met een korrel zout. Wetende dat bv. alom opgehemelde films ons nogal eens durven teleur te stellen, hadden we iets van: “we zullen wel zien.”
We hebben gezien. En vooral gevoeld. Ik wist eigenlijk niet dat het kon, dat theater je zo bij de keel kon grijpen. Ik was op manier blij dat het gedaan was. Dat ik weer normaal kon ademen en niet meer moest vechten tegen de almaar opnieuw opwellende tranen en dat vreselijk gesnotter dat daar altijd bijhoort, waardoor je je zo opgelaten voelt. Tussen al die andere mensen die zich even geraakt zijn en zich even opgelaten voelen.

En weet je wat ik zo fantastisch vind aan dat stuk? Er is eigenlijk niets te zien. Alleen het optreden van een bandje. Zes muzikanten in het wit die countryliedjes spelen en zingen. Tussen de liedjes in wordt een verhaal verteld, telkens wordt er zo heel terloops een klein stukje ontrafeld, maar uiteindelijk krijg je zicht op een immens drama, op verdriet en onmacht. Chapeau ook voor de tekst (van Johan Heldenbergh zelf), die je behoorlijk tot nadenken doet stemmen.

Na afloop zijn we samen nog een hapje wezen eten, en heel veel gekletst, en vooral een heel gezellige avond gehad.

En nu ga ik jullie laten, want ik moet weer weg. Jawel, naar het theater.
Iets helemaal anders gelukkig. Maar ik ben even benieuwd.

Advertenties

Responses

  1. Het is altijd fijn om naar een breath-teaking toneelstuk te gaan vind ik.
    Eentje waar je daarna nog lang van kan nagenieten en praten…

  2. tof he, als je zo iets ziet dat je de adem beneemt… da’s zo’n leuk gevoel…

  3. Wij zaten bij roy arnouts, maar mijn keel is nog heel.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: