Gepost door: pharailde | december 28, 2009

Frustraties

Ik kwam vanochtend tot de vaststelling dat de vakantie al meer dan halfweg is. Op zo’n moment zou je de tijd toch willen stopzetten. Niet dat ik nog niet genoten heb, zeker niet. Vorige week heb ik het kalmaan gedaan, en het voorbije weekend de huishoudelijke klussen tot een minimum beperkt. De rest van de tijd werd vooral besteed aan lezen. Daardoor is het eerste deel van Stieg Larsonns Millenniumtrilogie uit. En neen, ik ben niet onmiddellijk begonnen in deel 2, ook al heb ik het cadeau gekregen (blijkbaar kan je ze onafhankelijk van elkaar lezen). En ook niet in Sprakeloos (Tom Lanoye), dat ik eveneens cadeau kreeg. Wel in een volgend deel van de avonturen van Sherlock Holmes, dat al meer dan een jaar ligt te wachten (jazeker, het zien van de avant-première van de film vorige week, samen met een vriendin is daaraan niet vreemd). Ik vrees alleen dat ik weer naar de oogarts moet om zwaardere brillenglazen want de lettertjes zijn zodanig klein dat het behoorlijk lastig is om te lezen. Frustrerend dus.

Maar eigenlijk wou ik het hier niet hebben over boeken en lectuur. Wel over mijn todolijst, die ik gisteren toch maar opstelde, kwestie van toch een beetje een voldaan gevoel te hebben dat er iets gebeurd is. Mijn eigen todolijst welteverstaan, niet die van wat hier in huis eerst moet gebeuren, daaraan begin ik niet.
Het merendeel betreft boodschappen. Met de bank, voor de aanvraag van pc-banking, heb ik inmiddels een afspraak. Ben benieuwd.

Vervolgens moesten dochter E. en ik nieuwe schoenen hebben. Als ook je voeten nat worden als het regent, is er duidelijk een probleem. De bottines voor dochter E. vonden we vrij snel. Schoenen voor mij daarentegen. Ik versta niet dat er vrouwen zijn die tientallen paar schoenen hebben, ik vind het al een nachtmerrie om 1 paar te kopen. Mijn voeten zijn om te beginnen redelijk breed, en wie ontwerpt er nu een elegante schoen voor brede voeten? Bovendien mag de hak niet te hoog zijn, mag het been niet te hoog zijn (ja, ik heb dikke benen) wat met deze hoogtij van het laarzentijdperk geen evidentie is, is er best een rits opzij, en is hij liefst ook nog betaalbaar. Na veel frustraties en zweten heb ik toch een paar gevonden. Nu maar hopen dat ze ook effectief gemakkelijk zitten (in ’t echt is dat toch altijd anders dan in de winkel).

Vervolgens trokken we naar Massive, op zoek naar een staande lamp voor in de living (de vorige heeft de geest gegeven), idem voor op de kamer van dochter E., algemene verlichting voor de kamers van dochter M, en zoons S.W. en J., en als het kon, ook voor het toilet boven. Ik werd echter met de minuut meer moedeloos: er was heel wat keuze, maar daarom niet altijd geschikt. Te weinig licht gevend, te veel kunststof, te lelijk, te moeilijk in onderhoud (ik ben ervan overtuigd dat designers nooit schoonmaken, ofwel gewoon iets nieuws kopen – of ontwerpen – als het te vuil geworden is), te duur voor wat het maar is, enz. En als er dan iets was waarmee ik me kon verzoenen, was er ook nog een wederhelft. We zijn uiteindelijk weggegaan zonder iets te kopen. Voorlopig toch. Ik wil sommige zaken toch eens laten bezinken. Frustraties alom dus.

Tot slot gingen we nog naar de winkel waar we onze tv kochten. Want wederhelft E. ergert zich elke keer als we naar een film kijken: we hebben nu zo’n grote tv in 16:9-formaat (waarin films worden opgenomen), maar als we naar een film kijken, krijg je bovenaan en onderaan toch nog steeds een zwarte balk te zien. Dus wilde hij weten hoe we dat wegkrijgen, want via het menu hadden we dat nog steeds niet gevonden. Blijkt nu dat films altijd met zo’n banden worden opgenomen en dat hij zich daarbij zal moeten neerleggen. Je kan je beeld wel op volledig scherm zetten (hadden we ook al uitgevlooid), maar dan krijg je wel van die personages die tussen de deur geplet hebben gezeten en dus wat gedisproportioneerd zijn. Daar valt dus ook niet naar te kijken. Blijvende frustratie.

En nu dus frustratie omwille van een dag die op het eerste gezicht nutteloos lijkt, vol verloren tijd. En ja, ik weet dat er erger dingen in het leven bestaan.


Responses

  1. Jullie kunnen ten minste nog naar de tv kijken! Bij ons is die meer dan 80% van de tijd ingenomen door met de Wii spelende kinderen, van klein tot groot.

    Vakanties zijn er toch om te genieten? Niet te veel denken aan wat er allemaal MOET! (Ik doe het zelf ook, hoor!)

  2. Voor al uw frustraties kan u terecht op http://ergernis.wordpress.com/
    Misschien eens vragen of en waar u zich kan aansluiten daar? 🙂

  3. Die ergernissenblog is nu hier te vinden: http://misantropia.be

  4. “die personages die tussen de deur geplet hebben gezeten en dus wat gedisproportioneerd zijn”
    Hahahahahahahhahaha!

    Wat die schoenen betreft, ik weet helemaal wat je bedoelt.

  5. die schoenen! ik begrijp dat heel erg goed. ik heb niet alleen brede voeten, maar ook nog eens heel erg holle voeten met een hoge wreef. Ik wil wel hakken, maar niet te hoog. Ik zocht altijd naar een schoen met een hakje die loopt als een basketter.
    Ik heb ze gevonden: el naturalistas en/of art. Dat zijn twee merken die voor mij een wereld hebben laten opengaan. Soms zijn ze wel een beetje brut, maar ze lopen als wolkjes…

  6. […] Herinner je je deze nog, vol frustraties over de zoektocht naar ecologische, goede en mooie verlichting? De dag erna […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: