Gepost door: pharailde | oktober 28, 2009

Nog eens van doktertje

Ik moest eigenlijk alweer een tijdje naar de huisarts. Niet zozeer omdat er iets scheelde, maar eerder met een boodschappenlijstje. En dus was het niet zo dringend. En dus kwam het er maar niet van.
Maar wat is dat nu met dat boodschappenlijstje?
Wel. Een tijd geleden stuurde ik een van de kinderen – voorzien van geld en voorschrift – naar de apotheker. Bij terugkomst, bleek dat ze een nieuw voorschrift nodig hadden: het bestaande bleek niet meer geldig.
Enkele dagen later, hetzelfde scenario (ging weliswaar om een ander medicijn). Maar toen was de boodschapper wederhelft E. en die vroeg uiteraard een woordeke uitleg. Blijkt dat ze bij de mutualiteit een stuk strenger geworden zijn (lees, een maatregel van twee jaar oud strikt beginnen toe te passen) en dat voorschriften slechts drie maanden geldig zijn.
Pffff. Ik begrijp wel dat er soms misbruik gemaakt wordt, maar erg praktisch is het toch allemaal niet. Kunnen we dat nu weer in de gaten beginnen te houden en zorgen dat we op tijd naar mijnheer doktoor gaan, enkel en alleen om wat papierkes te gaan halen. Want dat is het nadeel van een dagske ouder te worden: een mens heeft al eens last van wat chronische mankementen waarvoor een pilleke of een zalfke soelaas bieden. ’t Zal nu een kwestie worden van de data op de voorschriften in de gaten te houden. Want blijkbaar is daarvoor een oplossing voorzien, op dat voorschrift, met het invullen van een tweede datum, zijnde deze waarop het farmaceutisch product afgeleverd mag worden.

Gisteren werd ik dan bijgestaan door het lot, en had ik een reden om richting mijnheer doktoor te gaan (en ondertussen die hele papierwinkel af te handelen): zoon S.W. had alweer enkele dagen pijn in zijn knieën en dat verontrustte hem nogal erg. Je moet weten dat hij zo’n goeie 9 jaar geleden ook een probleem met zijn knieën had, dat hij soms met moeite de trap op kon vanwege de pijn, dat dat een groeistoornis bleek te zijn, dat er een probleem was met een stukje bot dat slecht doorbloed werd (de oorzaak van de pijn) met als risico dat dit zou kunnen afsterven en afbreken (officiële naam voor wie het mocht interesseren: osteochondritis dissicans) en dat hij toen veroordeeld werd tot twee jaar rust: niet lopen, springen, zwemmen, sporten, enz. … enkel nog wandelen en fietsen. En dat overkwam S.W., mijn grootste woelwater, mijn zoon waarvan ik placht te zeggen dat ik hem ging verhuren aan Electrabel om al zijn vrijgekomen energie ergens op te slaan en nuttig aan te wenden. Een jongen van 9 die tijdens de speeltijd op een bank moet blijven zitten ipv met zijn vrienden te voetballen. Wij (en hij) hebben afgezien.

En nu is de kans groot dat hij een gelijkaardig probleem heeft, maar dan op een andere plaats. Voorlopig enkele weken afwachten en als het dan niet beter is, doorverwijzen voor foto’s en orthopedist en we zien wel wie nog allemaal. Inmiddels dezelfde veroordeling: kalm blijven en niet belasten. Gelukkig mag hij nog naar school fietsen.

En nog meer gelukkig, heeft hij toch iets om naar uit te kijken: overmorgen vertrekt hij weer naar het noorden, voor de herfstvakantie. Ze kan hem dan eens goed vertroetelen.

Advertenties

Responses

  1. Gek

    Dochter J. heeft gelijkaardige problemen met haar knie

    en haar enkels ook eigenlijk

    Misschien toch eens samenzitten om te kijken of er erfelijke factoren spelen

  2. Onze huisarts schrijft dan de toekomstige data op het briefje vb maart 2010 en zo hoeven we niet iedere drie maanden te gaan doktoren.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: