Gepost door: pharailde | augustus 20, 2009

Relativiteit

De voorbije week nogal in de weer geweest met de poezen.

Tornado moest dinsdag ‘onder het mes’: het is te zeggen, zijn tanden hadden een grondige opkuisbeurt nodig en dat moest onder volledige verdoving. Aanvankelijk hadden ze gezegd dat er tanden moesten getrokken worden, maar gelukkig bleek dat achteraf niet het geval. Heel die ‘operatie’ is eigenlijk geruisloos voorbijgegaan (’s ochtends binnen, ’s avonds ophalen, heel veel slapen achteraf en dat was het), behalve in de portemonnee (meer dan € 170, maar daar zaten ook nog inentingen en behandeling voor de kleine poezen bij).

Ik had toen ook een afspraak voor Nabucco en Raspoetin voor hun herhalingsinenting. Nabucco heeft ze evenwel nog niet gekregen. Vorige vrijdag bleek die ineens ziek te zijn: snotteren, niezen, verstopte neus, hoesten en zo van die dingen. Ik wou de dingen nog even afwachten maar tegen de avond was het beestje echt ziek. Bovendien wou ze niet meer eten, maar het was te laat voor ons om nog naar de dierenarts te gaan. Zaterdag twijfelde ik eraan om de dierenarts van wacht te bellen, maar toen toonde ze zich wat beter. Zondag was ze nog beter, wat actiever en alerter maar eten deed ze nog steeds niet, en bij zo’n klein beestje waren we daarover toch wat ongerust. We hadden al afgesproken dat dochter M. maandag onze dierenarts zou bellen, maar zondagavond begon ze plots toch iets te eten. Zelden geweten dat je zo blij kon zijn om een kat te zien eten. Maandag dus niet naar de dierenarts, het kon wachten tot dinsdag. Ze bleek een opstoot van niesziekte te hebben en kreeg toch nog antibiotica voorgeschoteld. Maar – zoals verwacht – een inenting was te riskant. Inmiddels is ze er helemaal door. Onze voormalige slokop komt weer continu om eten vragen (ze springt zelfs gewoon op je rug of in je zij als je aan tafel zit en niet snel genoeg reageert) en dolt en springt weer zoals alleen een kleine kat dan doen.

Maar als je in de loop der avond onheilspellende berichten hoort over het dochtertje van mensen die je na staan, als je hoort dat het letterlijk gaat om een zaak van leven of dood van de grootste schat die een mens maar kan hebben, zijn kind, dan verdwijnen die zorgen om een ‘stomme’ kat in het niets. Uiteraard is dat laatste niet helemaal waar, dat weet ik wel, die beestjes hebben meer dan recht op de verzorging die ze nodig hebben. Maar we waren voor die poes al zo bezorgd, en het waren dagen van in de gaten houden, je afvragen of ze er nu inderdaad wat beter uitziet of zou ze weer zieker zijn, je zorgen maken dat ze zienderogen vermagerde en niet wou eten. Wat moet dat dan niet zijn als het om je kind gaat. Gelukkig gaat het inmiddels al een ietsiepietsie klein beetje de goede richting uit. We blijven duimen en hopen op een goede afloop, dat moet gewoon, en zoals, ik deze week tegen iemand zei, indien kleine Anna ermee geholpen zou zijn dat we allemaal aan haar bedje zaten om de positieve energie rechtstreeks door te sturen, het UZ zou te klein zijn.

Anna meiske, blijven vechten hé, zodat we snel weer kunnen genieten van je blonde krullen en stralende ogen. En van de lach van je mama en papa en broers en zus.

Advertenties

Responses

  1. Heb je linken gevolgd. Om van te gruwen inderdaad.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: