Gepost door: pharailde | augustus 18, 2009

Noorse avonturen – deel 2

Vervolg van dit.

Uiteindelijk viel er natuurlijk niets aan te doen en had het geen zin om ons erin op te jagen, en ben ik zelfs nog even in slaap gesukkeld (de kinderen sliepen al enige tijd, weliswaar met tussenpozen, op de achterbanken). Was ik wel even blij dat de kinderen al groot zijn, en ons dit niet, pakweg tien jaar geleden, overkwam, want als er iets was waar ze een hekel aan hadden, was het wachten.

Boot 1 (2009.08.01) Boot (2009.08.01)

Vertrek (2009.08.01)
(De haven uit, richting ruime sop)

Enfin, rond tien over negen konden we dan eindelijk aan boord en twintig minuutjes later voeren we weg. Het idee om aan boord te ontbijten (andermaal een poging om nog eens aan een tafel te eten) lukte maar half. In het selfrestaurant was het ontzettend druk, iedereen liep door elkaar op zoek naar eten of een kassa, en zo was het een hele opgave om te achterhalen wat er te krijgen viel: we zagen mensen rondlopen met bakjes friet en worstjes en dergelijke meer. Als ontbijt. Toch niet echt onze smaak. We hielden het bij wat bruine broodjes, wat yoghurt, en ja, ook niet helemaal onze zin als ontbijt, belegde broodjes. Tafeltjes waren er niet meer vrij, dus ‘picknickten’ we maar ergens op de grond.

Noorwegen (2009.08.01)
(Eindelijk: Noorwegen)

Vuurtoren (2009.08.01)
(We dachten een kasteel, maar bleek een vuurtoren)

Tegen half een, kwart voor een, bevonden we ons op Noorse grond, schoven we aan voor de douane (neen, niets aan te geven) en zochten we de weg richting Stavanger. Ondertussen probeerden we de eigenaars van het vakantiehuisje te bereiken. Maar o help! De gsm van wederhelft E. werkte niet (kreeg een vreemde Noorse boodschap te horen en de batterij bleek plat) evenmin als de mijne (ik kreeg diezelfde boodschap). Nochtans stond de naam van het Noorse netwerk op mijn display. Stijgende paniek. Gelukkig konden we met de gsm van dochter M. verwittigen dat de kans klein was dat we vóór acht uur zouden arriveren. Gelukkig was dat geen probleem. We moesten alleen rekening houden met het feit dat de laatste ferry die we moesten halen rond negen uur was. In ‘sneltreinvaart’ reden we langs Noorse wegen, maar slapen lukte mij niet (te veel bochten, te veel afgronden, te veel stijgen en dalen – euh ja, ik zal het maar toegeven, ik ben een angsthaas in de auto en al helemaal in heuvel-/bergachtig gebied). Rond half vijf, kwart voor vijf passeerden we Stavanger (een bezoek was aan het einde van de vakantie voorzien), dus dat liep lekker, met nog een goede 150 km voor de boeg. Een beetje voor zes uur waren we aan de eerste ferry, van Mortavika naar Arsvågen, dus alles zou nog in orde komen, en wellicht nog binnen een redelijke tijd. Tijdens dit laatste stuk moesten we ook door drie vreselijk lange tunnels (variërend tussen 6 en 9 km) onder de zee, met een hellingspercentage van 6 tot 8 %. Akelig gewoon.

Ferry 1 (2009.08.01)
(Wachten op de ferry in Mortavika)

Ferry 2 (2009.08.01)
(De ferry Mortavika – Arsvågen. Door wederhelft E. onmiddellijk “de pantoffel” gedoopt, en we zouden er nog regelmatig zien)

We hadden beslist dat we zouden doorrijden, zonder echte stops (wel wisselen van chauffeur) en als we honger hadden, iets uit het vuistje in de auto eten. Toen kregen we de ontstellende telefoon van die eigenaars dat het zaterdag was, en dat de laatste overtocht tussen Sandvika en Husavik (op Huftarøy), de laatste ferry die we nodig hadden, reeds om 18 u. was (dus alleen op zaterdag – op zon- en weekdagen voer die ferry tot negen uur! Murphy op zijn best). Als we op zaterdagavond nog de vakantiewoning wilden bereiken (en dat wilden we, nog een nacht in de auto doorbrengen was geen optie), zat er niets anders op dan in Sandvika de ferry richting Bergen te nemen tot in Haljem, daar via een hele zwaai door te rijden naar Krokeide, een andere haven, om vervolgens de ferry naar Hufthammar (een eind verder op Huftarøy) te nemen. Zo gezegd, zo gedaan.

Tijdens de overtocht Sandvika – Haljem wilden we toch wel wat eten – we voorzagen reeds dat koken niet meer voor die avond zou zijn – maar de keuze was echter zeer beperkt: knackworst, nog knackworst en iets typisch Noors, zo begrepen we, “Sörlandskompe” met spek, zijnde een soort gekookte aardappel (maar dat smaakte er lang niet naar), drijvend in het vet met wat brokjes spek en niets maar dan ook niets van groenten. Het gebeurt niet dikwijls, maar niemand heeft zijn bord leeggegeten, veel te vet en absoluut niet lekker. De pasta en spaghettisaus die we voor die avond hadden meegenomen, zouden ’s anderendaags nog zo goed smaken. We snakten ernaar om nog eens gewoon aan tafel te eten.
Toen we uiteindelijk in Krokeide toekwamen (het was nog even zoeken naar de juiste weg), lag de ferryboot er. Wij dachten al, “oef!”, we hebben nog een vroegere dan de laatste van tien over elf. Maar toen bleek dat dit degene was van vijf voor tien, die een technisch mankement had (hij had blijkbaar ergens de zeebodem geraakt) dat ze aan het herstellen waren. Een tiental minuutjes later zou die vertrekken. Vergeet het dus maar: na verloop van tijd bleek dat hij gewoon netjes ging wachten tot tien over elf. Tegen kwart voor twaalf arriveerden we wel op ‘ons’ eiland, maar er stond ons nog een autorit van ca 30 km te wachten vooraleer in Bekkjarvik te arriveren, en dan moesten we in het donker het huisje nog vinden. Gelukkig wachtten die mensen ons in het centrum van Bekkjarvik op en reden ze ons voor. Na kennismaking, uitleg over het huis, kamerverdeling, uitladen en installeren (weliswaar slechts het hoogstnoodzakelijke om te kunnen slapen) bleek het plots na twee uur te zijn. Na meer dan 43 uur wakker te zijn, op enkele hazenslaapjes in de auto na, was onze bobijn meer dan op. Gelukkig viel ik vrijwel onmiddellijk als een blok in slaap (de eerste nacht in een vreemd bed durft soms wel eens een onrustige nachtrust op te leveren) om pas tegen de middag wakker te worden.

Vandaar dat we de regen en het binnen zitten eigenlijk feitelijk niet zo erg vonden. Een heel rustige dag was meer dan welkom.

Advertenties

Responses

  1. Een cruise op de Noorse fjorden, dat zegt me wel iets. Ooit. Die enkele foto’s van je tonen toch een mooi land.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: