Gepost door: pharailde | mei 17, 2009

Nieuw leven

Heel lang geleden heb ik hier al eens verteld over onze liefde voor olifanten. Zo kon er in de tijd toen we nog kabeldistributie hadden, geen documentaire over olifanten passeren of we bleven voor de buis gekluisterd.

Het hoeft je dan ook niet te verbazen dat we het voorbije weekend opgetogen waren met dit initiatief van de Zoo van Antwerpen. Let wel, ik heb niet fanatiek zitten kijken (telemeter en zo) en ik heb er geen minuut slaap voor gelaten (weliswaar in de geruststellende wetenschap dat de beelden van ‘le moment suprême’ later toch overal zouden opduiken), maar het was bijzonder fijn om zo af en toe eens te kunnen piepen, vooral wetende dat die dieren daar op geen enkele manier hinder van ondervonden.

Weet je wat ik zo opmerkelijk vond? Bij de beelden van moeder olifant die aan het afzien was, kwamen mijn eigen bevallingen mij voor de geest: de pijn, het wachten, de spanning, …

En toen we tegen de middag inlogden en af en toe een glimp van baby K. konden opvangen, wel ja, ik vond dat ontroerend mooi. En later nog meer bij het zien van de eerste beelden en het moment dat hij probeerde recht te staan.

Het moet niet altijd voetbal en Eurosong en Mijn Restaurant zijn dat het land in de greep houdt.

Advertisements

Responses

  1. Ik logde net in toen de baby pas geboren was. En die andere olifanten daar maar ronddraaien, schrikbarend. Ik dacht dat ze er sowieso op zouden gaan liggen. Maar nee, gelukkig niet! Schoon, eh!

  2. Ja het was vertederend…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: