Gepost door: pharailde | april 27, 2009

Jawel, zo’n dag was het

Ik hoor het mij vrijdagavond nog tegen wederhelft E. zeggen: “Ik ga blij zijn als het maandag is.” Hoogst ongebruikelijk van mij om zoiets te zeggen, maar toen had ik nog een volledig werkweekend voor de boeg (want gisternamiddag ben ik nog een paar collega-archieven gaan bezoeken, wat uiteindelijk ook werken is).
Gisteravond was ik dan ook uitgeteld en vanochtend (op het moment dat dit gepubliceerd wordt is het al dinsdag maar dit verhaal slaat wel degelijk op maandag) stond ik voor het dilemma: langer slapen of mee opstaan met de kinderen om dan een langere dag te hebben. Toch maar voor het laatste gekozen want ik wou een en ander doen: een hoop huishoudelijke dinges die waren blijven liggen, maar vooral ook gewoon een beetje lummelen en nietsdoen.

Ik was naarstig aan de slag met de was (vandaag 6 machines laten draaien, en de inhoud van 2 wasmanden die er nog stonden, opgeplooid) toen ik vanochtend met afgrijzen weer geconfronteerd werd met de toiletsoap! Jawel, het ding is nog steeds niet definitief opgelost. Gelukkig werd het probleem in de loop van de dag verholpen, maar inmiddels was mijn humeur behoorlijk onder nul gezakt en kwamen alle bouwfrustraties en wanhoop weer volop aan de oppervlakte, wat op zijn beurt weer geen goed deed voor het humeur.

Maar bon, het is ook een kwestie van er te leren mee leven en positief te denken zeker, dus toch genoten van wat boekskes te lezen in de namiddag.
Inmiddels was zoon J. thuisgekomen met zijn verhaal over de les LO. Ze waren blijkbaar naar de wielerpiste Eddy Merckx (op de Blaarmeersen) geweest voor een les pisterijden. Eigenlijk onverantwoord, vinden we: een klas compleet onervaren leerlingen met een zeer summiere voorbereiding laten rondcrossen op een piste (met een fiets zonder remmen volgens zoon J.). Wat te verwachten viel, gebeurde ook effectief: vlak voor hem een valpartij van twee medeleerlingen die hij ternauwernood kon ontwijken maar waarbij hijzelf ook tegen de vlakte (of liever ‘schuinte’) ging omdat hij geen idee had wat hij in zo’n geval kan of moet of niet mag doen. Resultaat: twee schaafwonden op zijn elleboog en een blauwe plek op zijn zij. Gelukkig niet erger, en een doktersbezoek lijkt niet aangewezen.

Om het leed te verzachten, besloot ik bananenmilkshake te maken, iets waar ze hier verzot op zijn. Bananen, ijs en melk in de blender, laten draaien en voilà, heerlijke milkshake. Terwijl ik de glazen nam, viel mijn oog op een plek melk, vlak naast de bodem van de blender. En langs de andere kant nog een. “Tiens, dat loopt hier gelijk uit.” Ik schroefde snel de kan los om zo vlug mogelijk de glazen te vullen, maar dat had ik dus beter niet gedaan: bij het opheffen van de kan stroomde dus een douche milkshake over de keukenkast en op de grond en een deeltje op mijn kleren. Ik controleer normaal gezien altijd of dat mesgedeelte er goed opzit, maar vandaag dus niet, vraag me niet waarom. Resultaat: een hele hoop plakboel op te kuisen (het moet wel gezegd, dochter M. en zoon J. hebben het grootste deel voor hun rekening genomen), mijn humeur weer onder het vriespunt, en vooral, geen milkshake.

En dan schiet het op een bepaald moment door je hoofd: “nu hebben we het wel gehad voor vandaag”, maar doe dat dus niet, zo’n dingen denken (dat schoot vlak erna door mijn hoofd), want we bleken het nog niet gehad te hebben. Dochter M. ging vanavond, zoals elke maandag naar de zangles op de muziekschool maar vertelde bij thuiskomst dat ze was aangereden door een auto. Ze reed met de fiets toen vlak voor haar een auto uit zijn parkeerplaats wegreed (duidelijk zonder kijken) en zich keerde in de straat om de andere richting uit te rijden. Ze heeft toen zo hard mogelijk geremd en stuurde daarbij naar rechts, achter die auto, in een poging om hem te ontwijken en niet te vallen. Maar plots reed die achteruit, waardoor ze wel gevallen is (door de chaos van het ogenblik weet ze niet goed meer of die auto haar geraakt heeft of niet) en daarbij het stuur van haar fiets tegen haar borstkas gekregen. Die auto is evenwel prompt weggereden. Ze is dan maar naar huis gereden (ondanks het aanbod van omstaanders om haar te brengen of naar het ziekenhuis te voeren), maar niemand heeft een nummerplaat of zo.
Onze avond zag er plots helemaal anders uit (was inmiddels al kwart over negen of daaromtrent): eerst naar de politie om het – tegen beter weten in – toch wel aan te geven en dan naar de spoed. Daar werd ons aangeraden om eerst naar de spoed te gaan, alwaar ze ons een attest zouden bezorgen. Onderzoek, foto’s nemen, wachten e.d.m. maar op het eerste gezicht zijn er enkel wat kneuzingen en die moeten vanzelf genezen. Ik hoop vooral dat ze wat kan slapen vannacht. Vervolgens weer naar de politie voor de aangifte en dan eindelijk weer naar huis, inmiddels na middernacht.

En nu ga ik slapen en deze bewogen dag eindelijk afsluiten (en dan wel zien wat morgen brengt zeker?)

Advertenties

Responses

  1. Chance dat je nog een blog hebt om de frustraties vrije loop te geven, hein?

    Het beste voor je dochter!

  2. Amai, amai, amai, sommige dagen zou je toch echt beter in bed blijven liggen, hè? Sterkte.

  3. […] dat het mes van de blender onderaan goed vast zat (dat moet erop gedraaid worden), want ik wilde dat echt niet meer meemaken, maar de goden hadden andere plannen vandaag. Ik heb geen flauw idee wat er […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: