Gepost door: pharailde | maart 4, 2009

On the Move. Around the world in 12 dances

Zaterdagavond togen we dus vol verwachting naar het Arcatheater voor de première van On the move. Around the world in 12 dances. Vijftien ladies van Kamer 58 vzw, onder wie dochter M., hebben gedurende anderhalf jaar het grootste deel van hun vrije tijd besteed aan de voorbereiding van deze dans- en zangproductie, onder leiding van choreografe Stéphanie Dequin en stemcoach Sherolyn Vandenbossche. In plaats van, zoals veel jongeren, op zaterdagavond uit te gaan, concentreerden zij zich in het repetitielokaal op danspassen, ritme, choreografie, nieuwe teksten, zang en noem maar op. Ook op zon- en vakantiedagen waren ze soms meer daar terug te vinden dan thuis.

Onthemove

De verwachtingen werden ten volle ingelost en het resultaat was een knappe, fascinerende en afwisselende voorstelling. Deze was opgebouwd uit 12 onderdelen waarin telkens een andere wereldstad centraal stond. Die stond dan weer symbool voor een bepaalde sfeer, een typische dansstijl, een eigen muziekgenre, een thema. Zo vertrok On the move in Dakar met de gejaagde, hectische sfeer van de autorally Paris-Dakar. De wereldreis bracht ons vervolgens naar Havana en zijn broeierige salsasfeer, New York en de wereld van graffiti, breakdance en hiphop, Moskou en de koude sfeer van obscure maffiafiguren, en Parijs met de cabaretsfeer van het begin van de vorige eeuw. In Venetië werd een verhaal van liefde en romantiek verteld, in Kingston werden we opgezweept door de opzwepende beats van ragga en dancehall, Hanoi bracht een confrontatie met militaire dril, verdriet en hoop, en in Londen belandden we midden in de intriges van de musical. Berlijn leefde zich uit in hedendaagse metal en rock terwijl Brussel Maurice Béjart even liet herleven. De reis eindigde in Tokio waar het strakke lijnenspel van de technologie aan de orde was.

Persoonlijk vond ik Moskou, Hanoi, Berlijn en Brussel bijzonder sterk.

Onthemove Onthemove Onthemove Onthemove

De meisjes leverden een indrukwekkende prestatie, vooral wetende dat dit voor hen louter een hobby is: geen van hen is professioneel of qua opleiding met dans bezig (integendeel want deze studentes zijn doorgaans in beslag genomen door de meest uiteenlopende vakken, gaande van de gewone humanioravakken over fotografie, journalistiek, Spaans en theaterwetenschappen tot psychologie, kinesitherapie of industrieel ingenieur). Daarenboven zingen ze een groot deel van de liedjes waarop gedanst wordt, volledig zelf. Je moet het in sommige stukken maar doen: springen, headbangen, over de grond rollen, dansen en tegelijk zuiver zingen. Ik kan daar alleen maar bewondering voor hebben.

Wat ook mijn bewondering opwekte, was de supersnelle kostuumwissel. Elke stedelijke atmosfeer werd geaccentueerd door bijpassende attributen en kleding, en er was geen sprake van uren voor de kleerkast te staan twijfelen wat aan te trekken. In nauwelijks een halve minuut tijd transformeerden vijftien meisjes van hiphop naar maffia of van het tropische ragga naar een strakke militaire outfit. Dat toverde soms wel een glimlach op onze lippen want in de stille zaal hoorde je enkel het geluid van de koortsachtig trippelende hakjes achter de coulissen (en girls, begin nu niet te panikeren, dat is dus absoluut niet erg, integendeel, dat maakt het allemaal zeer natuurlijk).

Onthemove Onthemove Onthemove Onthemove Onthemove Onthemove Onthemove Onthemove Onthemove

Elke stad werd ingeleid door korte zwart/wit videobeelden (een realisatie van Tim Blancke) die de bijhorende sfeer schetsten. Vergelijk het met de promofilmpjes van de landen bij het Eurosongfestival, maar dan veel sterker.
De choreagrafie was in handen van Stéphanie Dequin en gastdocenten Antoine Vereecken, Sara Mussche, Azzedine Benzaza en Oscar Milan. De bekende Gentse dj Davidov componeerde de muziek.

Na de voorstelling kregen de danseressen een oververdiend, daverend applaus, met staande ovatie en al. Ik vroeg mij af hoe ze dat gingen oplossen met een eventueel bisnummer, maar ze hielden het zeer wijselijk zonder. Uit die twaalf nummers een bisnummer kiezen, zou, denk ik, hetzelfde zijn als een keuze te maken uit je kinderen. Onmogelijk dus.

Onthemove
(Foto’s Michel Vuijlsteke, foto’s 5, 12 en 13 zoon S.W.)

Nog te zien (en uit goede bron vernam ik dat de kaartenverkoop zeer vlot gaat, dus reserveer snel uw ticket):
Waar: Arcatheater, Sint-Widostraat 3, 9000 Gent
Wanneer: vrijdag 6 maart (20 u.); zaterdag 7 maart (15 u. en 20 u.)
Prijs: € 10 (voorverkoop) / € 12 (aan de kassa)
Reservaties: tel.: 0474/32.85.93 of kamer58@live.be
Info: www.kamer58.be

(eerder ook verschenen alhier)

Advertenties

Responses

  1. Yep. Echt de moeite waard. Mij is ook Venetië zeer sterk bijgebleven. Echt kippenvel had ik ervan gekregen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: