Gepost door: pharailde | januari 12, 2009

Samen lief en leed (2)

En ja, vandaag 18 jaar geleden togen we ter kerke om daar nog eens ons jawoord te geven, en nadien feest te vieren.

– We kozen toch voor een kerkelijk huwelijk omdat we het gevoel hadden dat het moment in het stadhuis meer een administratief moment was, en vooral zo snel gedaan. We vonden evenwel dat het toch een stap was waarbij je even mocht stilstaan en een kerk leende zich daar beter voor. Gelukkig troffen we een pastoor die ons daarin wilde volgen. En ik vermoed, indien we de dingen konden overdoen, dat we nu andere beslissingen zouden nemen.

– De avond voordien werd deels ingenomen door iets dat meestal niet terug te vinden is op de todolijst van aanstaande koppels: we moesten met dochter M. naar de kinderarts omdat mejuffer er niet beter op gevonden had dan een serieuze keelontsteking te kweken. Het kind had meer dan 40 °C koorts en haar thuislaten was geen optie, vermits alle potentiële opvang uitgenodigd was. Gelukkig was het die dag niet al te koud (naar ik mij herinner een graad of tien, elf).

– Slechte planners zoals we zijn, liep er weer iets mis met het uurschema: ik was nog lang niet klaar met het schmink- en kleedprogramma toen wederhelft E. al arriveerde met het bruidsboeket. In plaats van een mooi plaatjesmoment was het eerder van “Oh mooi, dankuwel, leg maar in de veranda.” Romantische zielen dat wij zijn!

huwelijk-19910112

– De huwelijksmis was gepland om 17 u. We wilden alles (mis, receptie en feest) mooi op elkaar laten aansluiten, en we hadden toch geen zin in een fotosessie in het park, om piepkeduik achter een boom te spelen, of voor de fun ergens samen over een beek te springen (met alle waardering voor de mensen die dat wel graag willen, laat dat duidelijk zijn).

– Zoals gezegd, de huwelijksmis was gepland om 17 u. maar begon met een kwartiertje vertraging. Mijn grootmoeder, die op dat moment nog niet zolang in een home zat, lag nogal dwars en wilde niet mee, maar kon niet meer alleen blijven, enz., enz., waardoor mijn ouders niet konden vertrekken, en wij wilden niet beginnen zolang mijn ouders er niet waren. Wij hadden als intrede in de kerk een stukje uit De Toverfluit voorzien. Toen mijn schoonbroer ons zag arriveren, liet hij dat afspelen, maar hij wist niet dat we nog even – dachten we – bleven wachten aan de ingang van de kerk, tot mijn ouders er waren. Het stukje werd nog een tweede maal gespeeld maar toen iedereen er eindelijk was, en wij naar voren kwamen, was men net te laat om het nog eens te laten spelen want de organist vond er niet beter op dan zelf iets – lelijks – op zijn orgel te tokkelen.

– Mijn broer was chauffeur met zijn splinternieuwe tweedehands Peugeot, die hij pas vlak voor ons huwelijk in zijn bezit had. Onze dochter vond de rit in de auto blijkbaar indrukwekkend, want na elke stilte tijdens de dienst, hoorde je een helder kinderstemmetje “is edaan, gaan we nu autorijden?”

– Aangezien we maar een beperkt budget hadden en we toch ook een aantal vrienden op het feest wilden uitnodigen, hadden we geopteerd voor een buffet met verschillende soorten brood, groenten en slaatjes ipv een uitgebreide warme maaltijd (met dank aan de vrienden die zo lief waren om dit allemaal klaar te maken). De traditionele bruidstaart was vervangen door kriekenvlaai, rijsttaart, frangipanetaart e.d.m., wat allemaal even gezellig was. Zo gezellig, dat alle familieleden en vrienden bij elkaar een plaatsje hadden gevonden en toen wij wilden aanschuiven, bleek er aan geen enkele tafel nog een plekje vrij te zijn. We hebben dan maar aan een klein tafeltje apart gegeten, samen met een vroegere vriend van wederhelft E.

huwelijk-2-19910112

– Jammer genoeg waren we minder tevreden over de uitbaters van de zaal. Ik vond hen onvriendelijk (toen we als bruidspaar toekwamen, kon er zelfs niet eens een proficiat af) en het snel afruimen van halfvolle glazen, vonden we behoorlijk opportunistisch.

– Een van de hoogtepunten van de avond was onze openingsdans. We hadden gekozen voor een walsje ipv een slow (That’s Amore van Dean Martin) en iedereen zat vrolijk mee te klappen op de maat (of misschien ook buiten de maat, wie weet) van de muziek.

– Rond vijf uur, half zes, lagen we moe maar voldaan eindelijk in ons bed. Maar vooraleer we daar geraakten, hadden we wel nog een beetje werk voor de boeg. Maar dat is voor morgen …

(Foto’s: Rudy Gadeyne)


Responses

  1. Slapstick!
    Ik vind die foto’s wel iets hebben.

  2. Ik vind het echt super om die foto’s te zien en dit verhaal hier te lezen, klinkt echt fantastisch, hoe jullie toen al (toen de traditie vast nog meer hoogtij vierde dan ze nu nog doet) al helemaal jullie eigen weg gingen, en dat schitterend deden. Nog eens proficiat he!

  3. Schitterende foto’s. En nog in zw/w ook nog, terwijl er toen toch allang kleurenfoto’s waren, nietwaar? Dat draagt toch bij aan de sfeer!

  4. Wat een geheugen, mooie foto’s en natuurlijk een dikke proficiat

  5. […] alle dagen 21 jaar getrouwd op 12.1.12 nietwaar. (voor wie ze nog niet las, herinneringen hier en hier en hier) Vind ik leuk:LikeWees de eerste om post te […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: