Gepost door: pharailde | november 29, 2008

Twintig!

Euh ja, hier dan eindelijk het bevallingsverhaal. Het vierde, maar in werkelijkheid het eerste.

Eigenlijk kenden wederhelft E. en ik elkaar nog niet zo heel lang (dat verhaal vertel ik nog wel eens), toen we met zekerheid wisten dat we samen kinderen wilden, en liefst een groot gezin. Vier of vijf, dat zouden we nog wel zien. Eerst beginnen bij eentje.
In maart 1988 kon ik iedereen het heuglijke nieuws vertellen dat we op 3 november een baby’tje gingen krijgen. Enfin, op die datum was ik uitgerekend.

echo-marijke-19880503-bis(3 mei 1988)

Begin oktober had ik er niet beter op gevonden om aan de VUB nog een bijzondere licentie te beginnen, meer bepaald in de kersverse richting Archivistiek. Ik had het mooi uitgedokterd: eerst nog enkele weken naar de les, dan in zwangerschapsverlof, zodat ik na de bevalling nog een goeie twee maanden had om vervolgens onmiddellijk na de kerstvakantie opnieuw naar de les te gaan. Ook toen bleek al dat planning niet direct onze sterkste kant is. Ik hield het in de les al een week vroeger dan voorzien voor bekeken: zo zijn bv. de banken in zo’n auditorium niet echt op hoogzwangere buiken berekend, en alles op schoot houden en tegelijk notities nemen, was niet echt praktisch. Inmiddels had mijn gynaecoloog reeds enige tijd tevoren te kennen gegeven dat hij de bevalling wellicht niet zou kunnen doen, vermits hij voor 3 weken naar een congres in, naar ik meen, Brazilië moest. Niet zo leuk, maar ja, er zijn ergere dingen in het leven. Voor de laatste controles kon ik terecht bij een collega-gynaecoloog, die wel meeviel.

Ik genoot van de weken thuis en van het klaarmaken van alle dingetjes die bij een nakende bevalling horen. Zo werd het 3 november, 4 november, 5 november, 6, 7, 8, … En ondertussen iedereen maar vragen of ik nog niet bevallen was. De dagen verstreken en ik begon het zo stillekesaan hartsgrondig beu te worden. Dochterlief (hoewel we op dat moment nog niet wisten dat het een dochterlief was) zat daar goed en besloot duidelijk om daar te blijven. Inmiddels was zelfs mijn eigenste gynaecoloog al lang en breed terug en werd beslist om de natuur een handje te helpen (ik verdenk dochterlief ervan om stiekem gewacht te hebben tot hij terug was).

Op 18 november, veertien dagen na de uitgerekende datum, werden we rond half acht verwacht op de kraamafdeling van het ziekenhuis (toen nog Sint-Vincentius, nu Sint-Lucas). Het was een grijze kalme novemberdag, rond de tien graden. Na de gebruikelijke papierwinkel bij een opname, mochten we ons in de arbeidskamer installeren. We hadden lectuur mee, en kleine spelletjes om de tijd te doden, want in alle boekjes stond te lezen dat in het begin tussen twee weeën gemakkelijk twintig minuten tot een half uur kunnen verlopen.
Kort erna werd een soort vaginale suppo aangebracht die de baarmoederhals moest verweken, waardoor de weeën misschien spontaan op gang zouden komen. De tijd verstreek maar er gebeurde niets. De lectuur kwam goed van pas. Toen werd besloten om het water te breken, waardoor de weeën misschien spontaan op gang zouden komen. De tijd verstreek maar er gebeurde niets. Ja, toch wel. Telkens ik me bewoog, voelde ik een straaltje water lopen. Vervelend. De lectuur kwam goed van pas. Ondertussen liep het al tegen de middag – correctie, rond elf uur – en kreeg wederhelft E. een warme maaltijd. Een vrijdag in een katholiek ziekenhuis, dus vis. Ik mocht toekijken.

Rond twaalf uur, half een (ik weet het niet meer precies) werd dan toch besloten om een infuus aan te sluiten. Met een weeënopwekkend product. De tijd verstreek en er gebeurde plots veel. De lectuur vloog langs de kant. In plaats van om de twintig minuten kwamen de weeën al onmiddellijk om de minuut, om de twee minuten en al gauw was er bijna geen tijd meer om tussen twee weeën in even op adem te komen.
Na een uur of twee kwam mijnheer doktoor eens controleren hoever de zaken al stonden. Ik vroeg hem nog om even te wachten tot na de wee, maar neen, neen, hij deed dat liever tijdens. Het weinige dat ik nog in mijn maag had (ik had de hele dag nog niet gegeten) kwam er prompt weer uit, zoveel pijn deed het. Mijnheer doktoor opteerde toch maar voor een epidurale verdoving, want hij oordeelde dat ik te uitgeput zou zijn tegen dat het echte werk moest beginnen. En dat kon nog enkele uren duren.

Na die epidurale voelde ik mij weer wat opfleuren. Ik had gehoopt het zonder te kunnen doen (en bij de volgende drie is mij dat ook gelukt), maar op dat moment was ik toch wel blij. Er konden weer grapjes gemaakt worden. Zoals bv. over het toestelletje dat het infuus regelde en om de haverklap in alarm ging, ook al was alles in orde. Ik liet mijn hand dan maar op de knop rusten om onmiddellijk te kunnen reageren. Op de monitor kon ik mooi volgen wanneer ik een volgende wee kreeg (eigenlijk voelde ik dat zelf ook wel, maar dan zonder de pijn). Inmiddels was mijn moeder langsgekomen (ja, de hele familie wist uiteraard dat ik vandaag ging bevallen) en ging wederhelft E. snel over en weer naar huis om het fototoestel op te halen. Aan dit kleinood hadden we immers niet gedacht en het zag ernaar uit dat het daar in die arbeidskamer nog even zou duren want volgens de monitor nam de weeënactiviteit af ipv toe. Alweer fout gepland dus.

Hij was nog geen tien minuten weg of ik mocht toch naar de verloskamer. Gsm’s waren toen nog slechts wilde technologische dromen en mijn moeder is toen ergens een telefoon gaan zoeken om wederhelft E. te bellen – die gelukkig de telefoon opnam – dat hij zich moest haasten. Ik had haar ook gevraagd of ze zin had om de bevalling bij te wonen (zijzelf is van ons drieën telkens onder volledige verdoving bevallen), wat ze zich uiteraard geen twee keer liet zeggen. Ze zou wel foto’s nemen. Het is dan ook de enige geboorte waarvan ik foto’s van het moment zelf heb.
In de verloskamer werd alles in gereedheid gebracht, de babykleertjes klaargelegd, mijnheer doktoor opgeroepen, en toen mocht ik persen. Niet zo heel lang want mijnheer doktoor besliste om een of andere reden om de verlostang te gebruiken en toen ging het heel snel: om twintig over acht konden we onze dochter M. op deze wereld verwelkomen, een flinke dochter van 52 cm en 3,700 gr.

scannen00142

Ze was al sinds haar prille bestaan een hele kwieke meid, want toen mijnheer doktoor haar op de verzorgingstafel legde en haar even losliet, moest hij heel snel grabbelen of mejuffrouw lag op de grond.
Die eerste nacht was de meest verwarrende in heel mijn leven. Tegen dat we klaar waren in de verloskamer, dat ik in mijn kamer geïnstalleerd was, dat we onze prachtige dochter een beetje konden bewonderen en aan de fiere grootouders tonen, liep het al naar middernacht en op een bepaald moment was iedereen naar huis. Ik was doodmoe en om een beetje te kunnen slapen had ik met de verpleegsters afgesproken dat ze dochter M. in de babykamer zouden leggen. Maar van slapen kwam niet veel in huis. Beelden van de afgelopen dag en van de bevalling bleven maar door mijn hoofd malen. We waren nu een kersvers gezinnetje en daar lag ik dan, alleen, op een kamer met een vrouw die ik niet kende. Het voelde allemaal zo vreemd en verwarrend, al die gedachten die je zo overvallen tussen slapen en waken in. Bovendien voelde ik mij fysiek niet echt lekker. Dat is maar ’s anderendaags tegen de middag gebeterd. Daarna zag alles er veel rooskleuriger uit en was het vooral genieten.
Hoewel, tussen ons gezegd en gezwegen, die eerste weken liet die piepkleine juffrouw haar stem toch wel meer horen dan ons lief was (gelukkig niet ’s nachts). Dat veranderde toen ze scherp kon zien en ze genoeg dingen om haar heen kon waarnemen. Zo klein als ze was, verveelde ze zich blijkbaar. En ik moet zeggen, ze heeft dat nog steeds: als ze geen uitdagingen genoeg heeft, voelt ze zich niet gelukkig.

Nog wat cijfertjes: ’s nachts doorslapen aan anderhalve maand, eerste tandje aan vier maand, rolde zich van rug op buik aan vier maand, zat aan zes maand, trok zich op in haar park aan zeven maand, liep rond in haar park en langs meubelen aan zeven en een halve maand, kroop aan acht maand, liep alleen aan elf maand en eerste woordjes aan twaalf maand.

Tot slot nog een fotootje van de allerschattigste baby die er toen was:

scannen00154

Advertenties

Responses

  1. O, o, slapend op haar buikje! Dat is dus nog voor de tijd dat Kind&Gezin acties tegen wiegendood ging doen. Ik denk dat dat bij Thomas (juli 89) al anders was.
    Schattig baby’tje, die M!

  2. Gek, maar als je zo’n verhaal leest denk je automatisch terug aan je eigen ervaringen. Enfin, indirect dan, want het eigenlijke bevallen moest ik noodzakelijkerwijze aan mijn toenmalige vrouw overlaten, maar ik was er wel telkens bij. Maar op geen van de drie bevallingen had ik een fototoestel bij. Vreemd misschien, mijn passie voor fotografie kennende. De eerste keer kwam dat waarschijnlijk omdat het water midden in de nacht brak, en dan denk je enkel aan dweilen en naar de kraamkliniek rijden, niet aan fototoestellen. Achteraf gezien was ik daar bijzonder blij mee, want geen enkele foto zou ooit die emotie die je op dat moment ervaart kunnen weergeven. De twee volgende bevallingen heb ik het ding bewust thuisgelaten.

    Een jaar of drie geleden vroeg iemand (die mijn passie voor kiekjes kent) me zelfs om foto’s te nemen tijdens haar bevalling. Maar ik kon het niet

  3. @ Marleen: ik herinner mij dat niet meer of Kind & Gezin toen al campagne deed ivm wiegendood. Ik heb in elk geval onze vier kinderen laten onderzoeken op risico ervoor (wiegendood was in de familie al tweemaal voorgekomen). Alleen de jongste bleek een – licht – risico te hebben en heeft toch twee jaar aan de monitor gelegen.

    @ Estevan: van de oudste hebben we dus door omstandigheden foto’s van de geboorte zelf, maar ik was wel blij dat we elke keer het fototoestel meehadden zodat we toch foto’s hadden van de kinderen van bij het prille begin (de geboorte zelf is inderdaad een te emotioneel moment om met een (foto)camera in de weer te zijn, bovendien wou ik wederhelft E. wel naast mij ipv ergens rondlopend in de verloskamer op zoek naar een geschikte invalshoek)

  4. Al die details die jij nog weet!

  5. […] al een feestelijk gevoel, maar er viel ook effectief iets te vieren. Want dochter M. mocht vandaag kaarsjes uitblazen. Tweeëntwintig al. Pfff, dat wil vooral zeggen dat ook wij almaar ouder worden. Maar […]

  6. […] dit moment, om 20.20 u., maar dan 24 jaar geleden werden wij de trotse ouders van een fantastische dochter. Jawel, dochter M. mag vandaag 24 kaarsjes uitblazen. Proficiat […]

  7. […] werd dochter M. geboren. Inmiddels is dat minikindje (die toen al een eigen willetje had, zoals je hier ergens kan lezen) uitgegroeid tot een zelfstandige jonge dame, die helemaal op eigen benen staat, […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: