Gepost door: pharailde | november 8, 2008

Doctor’s days en wachten

De voorbije dagen stonden nogal in het teken van dokters.

Donderdag moest ik om kwart over elf in het UZ zijn voor een fietsproef (ik heb al een tijdje last van wat voelt als hartkloppingen, maar zonder versnelde hartslag). Die dokter liet mij al weten dat de proef goed was. Alvast een hele geruststelling.
Nadien snel ergens een broodje eten want om een uur moest ik bij de diëtiste zijn. die mij gisteren een minder goed gevoel gaf dan de vorige keer. Het toppunt vond ik het moment op de weegschaal, waarvan zij vond dat het toch niet zo een echt goed resultaat was, terwijl ik een vermindering van 2,4 kg (sinds 30 september) toch wel behoorlijk vond, zeker wetende dat ze iedereen voorhouden dat ze geduld moeten hebben en op niet meer dan een kg per maand mogen rekenen. Achteraf beschouwd, denk ik dat ze in de war was betreffende de termijn, maar op het moment zelf vond ik dat maar een bizar antwoord.

Vervolgens afspraak bij de cardioloog voor de resultaten van de onderzoeken. Bij het vastleggen van die afspraak, had men mij verzekerd dat ik gewoon na de diëtiste naar de dienst kon komen, het uur dat ze opgegeven hadden (half drie) was meer pro forma. Ik was daar om kwart voor twee, maar heb toch zitten wachten tot drie uur. Enfin, uiteindelijk bleek ik duidelijk last te hebben van ritmestoornissen, wat op zich helemaal niet verontrustend is, maar waarvoor ik toch medicijnen voorgeschreven kreeg (met als belangrijkste nevenwerking vermoeidheid; hmm, zou ik eigenlijk verschil opmerken). Om goed half vier stond ik weer buiten, maar nog niet thuis. Om vanuit de K12 met het openbaar vervoer naar huis te gaan, moet ik toch op ruim een uur rekenen. Gisteren kwam daar nog een ommetje langs de opticien bij, omdat een van onze viervoeters ’s nachts mijn leesbril op mijn bureau zeer interessant speelgoed vond (anders steek ik die altijd netjes in het doosje, woensdagavond dus niet). De montuur was maar zo’n heel klein beetje veel verwrongen, zodat ik dat liever door professionals liet goed zetten.

Thuisgekomen tegen vijf voor vijf, om dan om kwart voor zes met zoon S.W. opnieuw de bus te nemen, richting huisarts. Want zoon S.W. is dinsdagmiddag naar huis gekomen, andermaal met buikproblemen en vooral pijn. Medicijnen voorgeschreven gekregen, rusten en vooral leren om problemen en ergernissen niet zo op te kroppen. Om in de sfeer te blijven, heb ik dan maar meteen (lees eindelijk) een afspraak voor een gynaecologisch onderzoek vastgelegd, want het is ook alweer al te lang geleden.

Gelukkig had ik ’s avonds nog een vergadering met allemaal leuke mensen, want het was wel een dag die aan de ribben bleef plakken.

Gisteren nog een dagje werken, en vlak na de middag een korte chat met dochter M. gehad. Jawel, ik ben soms een echte e-mama en communiceer af en toe met mijn kinderen via de pc (soms zelfs thuis: ik beneden en zij op hun kamer – vind ik aangenamer dan te staan brullen onderaan de trap). Ze had last van haar ogen. Oh neen, help! Visioenen van de vorige keren staan mij voor de geest, met een ontsteking in haar ogen, waardoor ze niets, maar dan ook niets van licht kon verdragen (haar ogen dichthouden alleen is dan zelfs niet voldoende, ook ooglapjes zijn nodig). Bijzonder praktisch. En beide keren op de meest onmogelijke momenten (eenmaal in Londen, een tweede maal in het weekend), toen de gewone oogarts niet bereikbaar was. Gelukkig had ze nu haar lenzen onmiddellijk uitgedaan, waardoor het weer beter ging, maar ik kon haar toch overhalen om naar de huisarts te gaan (het antwoordapparaat van de de oogarts liet weten dat hij uitgerekend nu veertien dagen met vakantie is) om een voorschrift voor de nodige druppels en zalfkes. Indien het in het weekend weer zo erg zou worden, moet ik maar een apotheker van wacht zoeken, wat iets gemakkelijker is dan een dokter van wacht. Voorlopig blijft alles gelukkig in orde.

Gisteravond, na onze gulle bijdrage aan de winstcijfers van Jef Colruyt, moesten we nog naar het oudercontact voor dochter E. Om de wachttijden bij die oudercontacten te beperken – vroeger moest je enkel opgeven bij welke leerkrachten je wilde gaan, en kwam je op het uur dat je paste, met dikwijls lang wachten tot gevolg – mag je nu nog slechts drie namen van leerkrachten aankruisen, en krijg je later een uur van afspraak. Zo werden we om 19.54 u. verwacht bij de leerkracht Frans (een vak waar ze niet echt dol op is, en dus ook een eerder ondermaats resultaat) en om 20.10 u. bij de leerkracht Nederlands, haar klastitularis. De juf Latijn was ‘volzet’.
Gelukkig doet mijn intuïtie af en toe haar werk naar behoren. Ik had de kinderen immers de opdracht gegeven zelf voor eten te zorgen, want daarvoor was na het beëindigen van de boodschappen geen tijd meer geweest, en wij zouden dan zelf wel uit eten gaan. Als het op school wat later werd, zou ik geen zin meer hebben om nog te beginnen koken. En inderdaad, we waren pas buiten om kwart over negen, nadat we gehoord hadden dat dochter E. inderdaad nogal gesloten is, maar wel zeer goed meewerkt in de klas en over het algemeen zeer mooie resultaten heeft. Ze waren unaniem: dochter E. is een aangename leerlinge om aan les te geven. Hoe je het ook draait of keert, als ouder doet dat deugd om te horen.
Ook het etentje achteraf deed deugd: altijd leuk om eens ongestoord met zijn tweetjes over vanalles en nog wat te kletsen.

Advertenties

Responses

  1. Niks van aantrekken. Die 2,4 zijn er toch maar mooi af. mijn petje ook. Nu gewoon het volgende kilootje. En dat zal ook wel lukken. Wanneer precies is van ondergeschikt belang.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: